Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
AGM 136A Tacit Rainbow – 1982-1991 жылдар аралығында АҚШ әскери радиацияға қарсы зымырандар бағдарламасы. Бағдарламаның мақсаты – жаудың әуе қорғаныс желілерін жоюға көмектесетін, төмен құнмен әуеден ұшырылатын жүйе құру еді. Ұсынылған құрылғы круиздік зымырандар мен БПҰ элементтерін біріктіріп, ауыр бомбалаушылар, истребительдер немесе, мүмкін, жаппай жерден ұшыру жүйелерімен көп мөлшерде ұшырылатын болды. Зымырандар ұшқышсыз ұшақтардың алдында, алдын ала бағдарланған нысана аймақтарына дейін ұшып, жаудың радар көздері анықталғанша оларды бақылап тұруға тиіс еді, содан кейін оларды жойып, соққылық қару ретінде қолданылатын. Жаңа жүйенің басты ерекшелігі – нысанада ұзақ патрульдік уақыт ("күту уақыты") болды, ол HARM-нан өзгеше, тұрақты радиацияға қарсы зымыран (PARM) еді. Бұл HARM-ның қауіпті басу әсерін ұзақ уақытқа созуға мүмкіндік беретін еді, соның арқасында достық авиация аймақта қауіпсіздік деңгейі жоғарырақ болатын ұзақ уақыт бойы жұмыс істей алатын. Жоба 1982 жылы Қорғаныс министрлігі (DoD) тарапынан басталып, 1984 жылы Әскери-теңіз күштерінің Аэронавтикалық жүйелер дивизиясының басқаруына берілді, бұл Әскери-теңіз күштері мен Әскери-әуе күштерінің бірлескен жобасы болды. Жүйенің көп бөлігін Northrop компаниясы жобалап, дамытты, ал Texas Instruments іздеу бас ұстамасын, ал Boeing B-52 бомбалаушысынан ұшыруға мүмкіндік беретін жүйені ұсынды. Алғашқы сынақ ұшыруы 1984 жылдың 30 шілдесінде өтті. Құрылғының ұзындығы 2 метр, қанат ені 2 метр, диаметрі 2 метр болатын, ал ұшырылғаннан кейін ұшу және басқару беттері жайылды. Оның массасы, оқ-дәрісін қоса алғанда, шамамен 22 кг-ды құрады. Қуаттылығын 0,9 метрлік, 22 кг салмақты Williams F121 турбовентилятор қамтамасыз етті. Кейбір дереккөздер өндіріс үлгілері Williams International WR 24 нұсқасын қолданғандығын көрсетеді. Жетілген жылдамдық пен қашықтық белгісіз болғанымен, төменгі дыбыс асты жылдамдықта ұшу ықтимал болды және барлық дереккөздер күтілгеннен әлдеқайда төмен қашықтықты көрсетеді. Әрбір құрылғының құны шамамен 200 000 долларға бағаланды, ал бір B-52 бомбалаушысына 30 құрылғыға дейін жүктелген болар еді. 1989 жылы Теңіз зерттеулер кеңесші комитеті жобаның жақсы дамымағанын хабарлады. 1991 жылы Қорғаныс министрлігінің (DoD) жүргізген аудитінде көптеген басқару проблемалары анықталды. Бағдарлама 1991 жылы (1992 қаржы жылы) тоқтатылды, өндірістік бірліктер жоқ еді және жалпы құны шамамен 4 миллиард долларды құрады. Бұл Вьетнам соғысынан кейінгі әскери жобалардың тек екіншісі болды, ол сынақтарды аяқтағаннан кейін, бірақ өндіріске түспей тоқтатылды.
The AGM 136A Tacit Rainbow was a United States military anti radiation missile program run from 1982 to 1991. The requirement was for a low cost air launchable system to aid in the destruction of enemy air defense networks. The proposed unit would combine elements of cruise missiles and UAVs, it would be launched in large numbers by heavy bombers, fighters, or possibly mass ground launch systems. The missiles would fly in advance of crewed aircraft up to to pre programmed target zones and patrol there until enemy radar sources were detected which would then be destroyed, acting as a loitering munition. This extended patrol time on target ("loiter time") was the key feature of the new system, a persistent anti radiation missile (PARM) as opposed to a HARM. This would allow for the threatening suppressive effects that HARMs have for significantly longer times, allowing friendly aircraft to operate in the area with a higher degree of safety for a longer time. The project was started by the DoD in 1982, but moved to the control of the USAF Aeronautical Systems Division in 1984 as a joint Navy/Air Force project. The majority of the system was designed and developed by Northrop with Texas Instruments providing the seek head and Boeing providing a system that allowed it to be launched from B 52 bombers. The first test air launch was on July 30, 1984. The unit was 8 feet (2 m) long and 5 feet (2 m) in span with a body diameter of , flight and control surfaces deployed after launch. It massed around including the warhead. Power was provided by a Williams F121 turbofan, producing of thrust from the 0.9 m, 22 kg unit. Some sources state that production units would have used a variant of the Williams International WR 24. While achieved speed and range are uncertain, low subsonic speed flight was probable and all sources indicate a range much lower than the hoped for Each unit was to cost around $200,000, up to thirty would have been loaded in a single B 52. The Naval Research Advisory Committee reported in 1989 that the project was not progressing well. In 1991 a DoD audit found numerous management problems. The program was canceled in 1991 (FY 1992), without any production units and at a total cost of around $4 billion. It was only the second post Vietnam military project to be canceled after completing testing but before production.