Кіріспе
Wright v Doe d. Tatham (1838) - бұл сот процесінде құлақтан естілген сөздерді қолдану туралы Эксшекер сотының атақты шешімі. Бұл оқиға Диккенстің "Қараңғы үйі" үшін басты әсердің бірі болды. Кейіннен бұл шешімді Лордтар палатасы R v Kearly (1992) деген сотта қолдады.
Фактілер
Татам қайтыс болған адамның мұрагері және мұрагері болды. Алайда, өсиет бойынша, мүлкінің бір бөлігі бұрынғы қызметші Райтке тиесілі болды. Басты мәселе - өлген адамның өсиет жазғанда талап етілетін өсиеттер қабілеті бар-жоғы. Өсиет қалдырушыға жазылған үш хат автордың өсиет қалдырушының ақыл-ойы дұрыс деп санайтындығына дәлел ретінде ұсынылды және бұл хаттар құзыреттілікті дәлелдеу үшін дәлел ретінде қабылдануы мүмкін бе, әлде олар құлақтан естілген хабарды білдіре ме деген мәселе туындады. Райт хаттар қабылдауға болады деп дәлелдеді, өйткені олар өсиет қалдырушыны оны білетіндердің көзінде құзыретті адам ретінде қарастырып, оған қарастырғандығын көрсетті. Татам олардың қабылданбайтынын және қабылданудан бұрын ант беру керектігін айтты.
Соттың шешімі
Лордтар палатасы хаттарды құлақтан естілген хабар ретінде қабылдауға болмайды деп тапты, өйткені хаттар "Марсден ақыл-ойы дұрыс" деген мәлімдемеге сылтау болды.
Кейінгі пайдалану
Бұл жағдай көптеген трактаттарда және дәлелдік оқулықтарда айтылған құлақтан естілген мәселелердің күрделілігімен байланысты. Барон Парк бір фактіні сенумен сәйкес келетін мінез-құлық, осы фактінің бар екендігін дәлелдеу үшін ұсынылса, құлақтан естілген хабар болып табылады деп есептеді. Федералды дәлелдеу ережелерінің 801 ((a) қабылдаған әдісі бірдей нәтиже бермейді, өйткені бұл Wright v. Doe d. Tatham-тағы "деректемесінде" жоқ болған мәлімдемені білдіру ниеті болуын талап етеді.