Кіріспе
Lostwithiel темір жол станциясы Англияның Корнуолл қаласында орналасқан. Ол нөлдік нүктеден 277 миль (446 км) қашықтықта, Плимут Миллбэй арқылы өлшенген. Great Western Railway компаниясы бұл стансаны Корнуоллдағы барлық басқа стансалармен бірге пайдаланады. Станция Корнуоллдағы Фуи өзенінің жағасында орналасқан. Станцияның шығыс жағында деңгейлес өткел бар, ал батыс жағында теміржол өзеннен өтеді, одан әрі Фуи тармағына қосылыс орналасқан, қазір ол тек қытай балшығы тасымалдайтын пойыздар үшін қолданылады. Станция мен өзен арасында Корнуолл темір жолының шеберханаларының қалдықтары сақталған, олар 2004 жылы қайта жаңартылып, тұрғын үйлерге айналдырылды. Лоствитейлдің танымал ортағасырлық көпірі станцияның жанында, ал қала өзеннің қарсы бетінде орналасқан.
Lostwithiel railway station serves the town of Lostwithiel in Cornwall, England. It is 277 mile (446 km) from the zero point at measured via and Plymouth Millbay. Great Western Railway operates the station along with every other station in Cornwall. The station is on the banks of the River Fowey in Cornwall. At the east end of the station is a level crossing while at the west end the line is carried over the river, beyond which is the junction for the Fowey branch which is now used by china clay trains only. Between the station and the river stand the remains of the Cornwall Railway workshops, converted and extended in 2004 as a housing development. Lostwithiel's famous medieval bridge is just outside the station, with the town on the opposite bank of the river.
Тарих
Станция 1859 жылғы 4 мамырда Корнуолл темір жолымен ашылды. Сол кездегі хабарламада «бұл желідегі ең әдемі станция екені жалпыға мәлім, және жаңа бояу оны мүмкін болғанша көңілді әрі жарқын етеді. Ол, ең алдымен, жөнелту стансасынан тұрады – ағаштан салынған, сыртқы қабырғасы жарықтандырылған ғимарат, көліктік платформалардың екі жағында сегіз футқа созылатын және теміржол платформасын жабатын верандасы бар. Ішінде кең бірінші сынып күту залы, екінші сынып залы, билеттік касса және басқа да қажетті кеңселер мен жайлылықтар орналасқан. Осыған қарама-қарсы орналасқан келу стансасы да ағаштан салынған, кең күту залдары, багаж және шамдар бөлмелерімен жабдықталған. Шатыры да жөнелту стансасының шатыры сияқты платформаның үстінен шығып тұрады. Желі бойында төмен қарай түсетін жерде 75 фут ұзындығында, 42 фут ені бар ыңғайлы жүк қоймасы орналасқан. Жөнелту стансасының жанында 100 фут ұзындығындағы пойыз сарайы бар, онда желіде қолданылатын локомотивтерден өзге, кез келген уақытта туындауы мүмкін қосымша талаптарды қанағаттандыру үшін бірінші, екінші және үшінші сынып вагондары да орналастырылуы тиіс». Осы шеберханалар теміржол салынып жатқанда ағаш виадуктар, станциялар мен жолдарға қажетті ағаштарды дайындау үшін құрылған. Олар теміржолдың вагондары мен цистерналарын күтіп-жөндеуге де кеңейтілді және 1889 жылғы 1 шілдеде екі компания біріккеннен кейін бірнеше жыл бойы Ұлы Батыс темір жолымен сақталды. Lostwithiel және Fowey темір жолы 1869 жылғы 1 маусымда Lostwithiel станциясының батыс жағындағы қосылыстан жүк тасымалы үшін ашылды. Пардан Фуэйге тікелей бағыт ашылғаннан кейін көлік ағынының көп бөлігі Lostwithiel пойыздарынан ауысты, сондықтан 1880 жылғы 1 қаңтардан бастап пойыздар тоқтатылды. Cornwall Railway кейіннен желінің бір бөлігін жылжымалы құрамды сақтау үшін жалға алды. Cornwall Minerals Railway 1895 жылғы 16 қыркүйекте Lostwithiel станциясында қосымша платформа ашылған кезде желіні жүк және жолаушылар тасымалы үшін қайта ашты. 1965 жылғы 4 қаңтарда жолаушылар қызметі тоқтатылды, бірақ желі Фуэйдегі жағалауға қытай балшығын тасымалдау үшін ашық күйінде қалды. 1932 жылғы 30 сәуірде Nestle сүт зауытының сүт пойыздарын қабылдау үшін көпірдің шығыс жағындағы қосымша жолдар пайдалануға берілді. Кейіннен ол Cow & Gate компаниясына сатылды. Ұлы Батыс темір жолы 1948 жылғы 1 қаңтарда Британдық темір жолдарына ұлттандырылды, ол 1990 жылдары жекешелендірілді. Британдық темір жолы 1976 жылы (төменгі жағы) және 1981 жылы (жоғарғы жағы) бастапқы станса ғимараттарын бұзды. Кішкентай төменгі жақ ғимараты Плим аңғарының темір жолына көшірілді, ал үлкен жоғарғы жақ ғимараты Сент-Агнеске апарылды, бірақ онда қайта құрастырылмады.
"is generally admitted to be the handsomest station on the line, and looks as gay and bright as fresh paint can make it. It consists, first, of a departure station, a wooden building covered by rusticated boarding, having a projecting verandah, extending eight feet on each side of the carriage approaches, and extending over the railway platform. This contains a spacious first class waiting room, second class ditto, ticket, and other necessary offices, and conveniences. Immediately opposite to this, is the arrival station, which is also of wooden erection, having spacious waiting rooms, and porter and lamp rooms. The roof also projects over the platform in a similar way to that of the departure station. A short distance lower down the line is a convenient goods shed, 75 feet long by 42 feet span of roof. Near to the departure station is the train shed, 100 feet long, in which, in addition to the engines employed on the line, it is intended to contain first, second, and third class carriages, in order to meet any extra requirements that may at any time arise." The workshops had been established during the construction of the railway to prepare the timber needed for the wooden viaducts, stations and track. It expanded to also maintain the carriages and wagons of the railway and was retained for some years by the Great Western Railway when the two companies amalgamated on 1 July 1889. The Lostwithiel and Fowey Railway opened for goods traffic on 1 June 1869 from a junction at the west end of Lostwithiel station. A more direct route from Par to Fowey stole most of the traffic and the trains from Lostwithiel were suspended from 1 January 1880. The Cornwall Railway subsequently leased a part of the line to store rolling stock. The line was reopened by the Cornwall Minerals Railway on 16 September 1895 for both goods and passengers when a bay platform was provided at Lostwithiel. The passenger service was withdrawn on 4 January 1965 but the line remains open to carry china clay to the jetties at Fowey. Sidings on the east side of the level crossing came into use on 30 April 1932 to handle milk train traffic from a new Nestle milk factory. It was later sold to Cow & Gate. The Great Western Railway was nationalised into British Railways from 1 January 1948 which in turn was privatised in the 1990s. British Railways demolished the original station buildings in 1976 (down side) and 1981 (up side). The smaller down side building was moved to the Plym Valley Railway while the larger up side building was taken to St Agnes but was never rebuilt there.
Сипаттама
Негізгі кіреберіс Плимут қаласына бағытталған пойыздар тоқтайтын платформада орналасқан, бұл платформа қалаға ең жақын. Пензанс қаласына бағытталған пойыздар үшін екінші платформаға деңгейлі өткел арқылы жетесіз. Осы платформаның қарама-қарсы жағында бұрын Фуэй тармағындағы пойыздар тоқтаған. Lostwithiel сигналдық қорабы 1-ші платформаның солтүстік жағында орналасқан. Ол II санатта тізімделген, бірақ 2023-24 жылдары жабылып, оның семафорлық сигналдары Эксетерден басқарылатын жаңа электр сигналдарымен ауыстырылады.
Қызметтер
Пойыздар Ұлы Батыс темір жолымен жүзеге асырылады және сағатына бір немесе екі рет Плимут және Пензанс қалаларына қатынайды, олардың көпшілігі Плимуттан өтіп, Кардифф орталық вокзалына немесе Кардиффке дейін барады.