Көне Римнің мемлекеттік қызметшісі: Apparitor тарихы
Apparitor
Көне Римдегі apparitor – мемлекеттік қызметкер, магистраттарға көмектескен. Олар түрлі дәрежелерге бөлінген: хатшылар, күзетшілер, елшілер, жариялаушылар. Құқықта қолданылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ежелгі Римде аппаритор (ағылшын тілінде аппаритор немесе қысқартылып paritor деп те жазылады) – мемлекеттік қазынадан жалақы алатын мемлекеттік қызметкер болатын. Аппариторлар судьяларға көмектеседі. Олардың арасында төрт кәсіби дәреже (decuriae) болған. Ең жоғары дәрежелілері – скрибалар, кеңсе қызметкерлері немесе нотариустар, одан кейін ликторлар; виаторлар, хабаршылар немесе шақырушылар, яғни ресми тапсырмалармен жүретін адамдар; және праэкон, жариялаушылар немесе хабаршылар. Сондықтан бұл термин университеттегі күзетшіге, сондай-ақ хабаршыға қатысты; әсіресе, Рим католиктерінің канондық құқығында, ол көбінесе Рим құқығының ықпалында болған. Аппариторлар (кейде шақырушылар деп те аталатын) шіркеу соттарында қызмет етуді жалғастырды. Олар шақыру қағазын табыс етуге, күдіктіні қамауға және сот шешімінің орындалуын қамтамасыз ету үшін даулы мүлікті физикалық немесе заңды түрде иеленуге бекітілген. Бұл шіркеу форумының толыққанды күйінде танылған елдерде жасалды. Осылайша, аппаритор күзетші және шериф қызметтерін атқарды. Оның шақыру қағазын табыс еткені туралы кепілдігі, тараптың сотқа келу, куәлік беру немесе судьяның заңмен талап еткен басқа да міндеттерін орындау қажеттігін білгенін көрсетеді; аппаритордың мәлімдемесі шақырудан бас тартқан кез келген адамға қарсы наразылық айтуға негіз болады. Мұндай соттар "әдепсіздік, сиқыршылық, өсімқорлық, симония, қасиеттіліктерді орындамау және ондықтан немесе құрбандықтан бас тарту" сияқты құқық бұзушылықтарды қарастырды.
In ancient Rome, an apparitor (also spelled apparator in English, or shortened to paritor) was a civil servant whose salary was paid from the public treasury. The apparitores assisted the magistrates. There were four occupational grades (decuriae) among them. The highest ranked were the scribae, the clerks or public notaries, followed by the lictores, lictors; viatores, messengers or summoners, that is, agents on official errands; and praecones, announcers or heralds. The term has hence referred to a beadle in a university, a pursuivant or herald; particularly, in Roman Catholic canon law, which was largely inspired by Roman law. Apparitors (sometimes called summoners) continued to serve as officers in ecclesiastical courts. They were designated to serve the summons, to arrest a person accused, and in ecclesiastico civil procedure, to take possession, physically or formally, of property in dispute, in order to secure the execution of the judge's sentence. This was done in countries where the ecclesiastical forum, in its substantial integrity, is recognized. An apparitor thus acted as constable and sheriff. His guarantee of his delivery of the summons provided evidence of a party's knowledge of his obligation to appear, either to stand trial, to give testimony, or to do whatever else might be legally enjoined by the judge; the apparitor's statement becomes the basis of a charge of contumacy against anyone refusing to obey a summons. Offenses dealt with by such courts included "sins of immorality, witchcraft, usury, simony, neglect of the sacraments, and withholding tithes or offering".