Кандидо Лопес (1840-1902) – аргентиналық әскери және суретші, Парана соғысының тарихи көріністерімен танымал. Наив стиліндегі туындылары, фотосуреттен сурет салуға көшкені туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Аргентиналық сарбаз және суретші Кандидо Лопес (29 тамыз 1840 – 31 желтоқсан 1902) – наив стилінде шығармалар жасаған аргентиналық сарбаз және суретші. Ол Парагвай соғысында қатысып, сол соғыстың тарихи сахналарын бейнелеген суреттерімен ең көп танылды.
Argentine soldier and painter
Cándido López (29 August 1840 – 31 December 1902) was an Argentine soldier and painter who worked in the Naïve style. He is best known for his historical scenes from the Paraguayan War in which he fought.
Ерте өмір
Ол өзінің мансабын 1858 жылы дагеротипист ретінде бастады, бұл кезде ол жергілікті портрет суретшісі және фотограф Карлос Дескальцимен (1813–1879) оқыған. Бұл ерте кезеңде сурет композициясын нақты жоспарлау қажет болды, сондықтан ол көмек ретінде эскиздер жасауды бастады. Көп ұзамай ол сурет салуға да бейімделді. 1859 мен 1863 жылдар аралығында ол Буэнос-Айрес провинциясының шағын қалалары мен ауылдарын, сондай-ақ Санта-Фе провинциясының оңтүстігін аралап, көптеген фотосуреттер түсірді. 1860 жылдан бастап ол Мерседес қалашығында тұрақты студия ашты. Екі жыл өткен соң, ол жаңа сайланған президент Бартоломе Митренің портретін салуға шақырылды. Кейін ол ел ішінде Сан-Николас-де-лос-Аройос қаласына көшіп барды. 1863 жылы ол итальяндық монументалистік суретші Игнасио Манцонимен танысты, ол оған түс пен перспективаны қолдануда кеңес берді және Аргентинада тұратын тағы бір итальян суретшісі Балдассаре Вераццимен таныстырды, ол одан сабақ алды. Ол денсаулығына байланысты зейнеткерлікке шықты, ал Корриентесте сауыққаннан кейін Сан-Николасқа оралды. Сол жерде ол сол қолымен сурет салуды бастады, бірақ 1869 жылға дейін өзінің мансабын жалғастыруға жеткілікті деңгейде екенін сезінбеді. Осы кезде ол өзін толығымен соғыс пен әскери лагерьлердің көріністерін салуға арнады. Кейін ол Сан-Антонио-де-Ареко және Мерло қалаларында әр түрлі уақытта тұрды. Соңынан ол үйленді және әйелінің отбасына тиесілі Кармен-де-Арекодағы үйінде өмір сүрді. Қызығы, оның соғыс суреттері соғыс сезімін немесе тіпті қайғыны жеткізбейді, олар құнды "пошта карточкалары" сияқты көрінеді. Кандидо Лопес кейде суреттеген қызықты көріністердегі азаптан аулақ болуға тырысқандай, көздің табиғи ландшафтта демалуын іздейді, трагедия орын алатын тыныш және бейтарап ортада. Сол сияқты, екі жақтың әскерлері де әртүрлі түстермен қозғалатын, ұсақ көлеңкелерге ұқсайды. Бұл соғыс суреті түсқайнаушылық секілді, өйткені ол тыныш пейзаждарда және кейбір жағдайларда түс астында әртүрлі массалардың қозғалысын бейнелейді. Мысалы, Эмпедрадода (Корриентес), Ятай шайқасындағы Ятай пальмаларының арасында немесе жарқыраған аспан астында – "Invernada del ejército oriental" суретінде көрінеді. Ол ландшафтының ерекше форматына назар аударады, ол өте көлденең, бірден үшке пропорционалды (мысалы, 40 x 120 см немесе 48.5 x 152 см). Бұл нақты пропорция оған көптеген және бір уақытта жүзеге асырылатын әрекеттермен ерекше ерекшеленуге мүмкіндік берді. Шығармалардың өлшемдеріне қарамастан, ол эпизодтардың табиғи көріністерін сипаттайды, сонымен қатар барлық суреттерді ең аз материалмен жасайды. Лопес бастапқыда жерге және сахнаға жақын үшбұрышты перспективаны қолданғанмен, кейін басқа перспективаға ауысты. Перспектива оның ерекшелігіне айналды: екі өте жоғары көзқарас перспективалардың тереңдігін одан әрі жояды, көзді алыстағы көкжиекке қарай жетелейді, онда соғыс бүркеленген және таңғажайып көрінеді. Мысалы, жұмсақ күн батуының түстерін қолдану драмадан қашықтауға жасалған әрекет. Оның суреттері жер мен аспан арасында берік және қарапайым құрылымға ие.
He began his career as a daguerreotypist in 1858, having studied with Carlos Descalzi (1813–1879), a local portrait painter and photographer. This early process required precise planning for the composition of the image, so he began making sketches as an aid. Soon, this led him to take up painting as well. Between 1859 and 1863, he often toured the small cities and villages of Buenos Aires Province and the south of Santa Fe Province, taking a large number of photographs. From 1860, he maintained a permanent studio in the suburb of Mercedes. Two years later, he would be commissioned to do a portrait of newly elected President Bartolomé Mitre. Later, he moved further into the country, to San Nicolás de los Arroyos. In 1863, he became friends with the Italian muralist Ignacio Manzoni, who advised him to work on his use of color and perspective and introduced him to Baldassare Verazzi, another Italian painter living in Argentina, with whom he took lessons. He was retired as an invalid and, after a convalescence in Corrientes, he returned to San Nicolás. Once there, he began to practice painting with his left hand, but it was not until 1869 that he considered himself adept enough to continue his career. At that point, he devoted himself entirely to painting scenes of battles and military encampments. Later, at various times, he lived in San Antonio de Areco and Merlo. He later married and lived in a house in Carmen de Areco, owned by his wife's family. Curiously, his war paintings do not communicate a war emotion, or even suffering; more they appear to be a series of valuable “post cards”. Cándido López appeared to try to avoid the suffering painted in the curious scenes where sometimes the eye searches for rest in the natural landscape, serene and neutral where the tragedy occurs. In the same way, the soldiers from both sides appeared more than anything like tiny shadows that move with solemn and variegated colors. The painting of this war is nightmarish, as he painted the movements of variegated masses under serene landscapes and in certain cases of a dream. For example, in Empedrado (Corrientes) Empedrado, between beautiful palm trees of Yatay (Battle of Yatay), or under a glowing sky – which occurs in the painting called “Invernada del ejército oriental”. He calls attention to the unusual format of its landscape which is very horizontal, in a proportion of one to three (for example 40 x 120 cm o 48.5 x 152 cm). The specific proportion has permitted it to stand out with great detail with multiple and simultaneous actions. Despite the dimensions of the works, he describes the natural scenarios of the episodes, while making all the images with the bare minimum material. Although López initially utilized a triangular perspective close to the ground and the scene, later he changed to another perspective. The perspective would become a striking feature for him: two points of view that are very elevated, dispel even more the depth of the perspectives, carrying the gaze towards distant horizons where the war is blurred and appears to be stunned For example, the soft sunset colors are used is an attempt to distance himself from the drama. His pictorial structures are firm and simple between the plane of the earth and of the heavens.