Кіріспе

Аргентиналық сарбаз және суретші Кандидо Лопес (29 тамыз 1840 – 31 желтоқсан 1902) – наив стилінде шығармалар жасаған аргентиналық сарбаз және суретші. Ол Парагвай соғысында қатысып, сол соғыстың тарихи сахналарын бейнелеген суреттерімен ең көп танылды.

Ерте өмір

Ол өзінің мансабын 1858 жылы дагеротипист ретінде бастады, бұл кезде ол жергілікті портрет суретшісі және фотограф Карлос Дескальцимен (1813–1879) оқыған. Бұл ерте кезеңде сурет композициясын нақты жоспарлау қажет болды, сондықтан ол көмек ретінде эскиздер жасауды бастады. Көп ұзамай ол сурет салуға да бейімделді. 1859 мен 1863 жылдар аралығында ол Буэнос-Айрес провинциясының шағын қалалары мен ауылдарын, сондай-ақ Санта-Фе провинциясының оңтүстігін аралап, көптеген фотосуреттер түсірді. 1860 жылдан бастап ол Мерседес қалашығында тұрақты студия ашты. Екі жыл өткен соң, ол жаңа сайланған президент Бартоломе Митренің портретін салуға шақырылды. Кейін ол ел ішінде Сан-Николас-де-лос-Аройос қаласына көшіп барды. 1863 жылы ол итальяндық монументалистік суретші Игнасио Манцонимен танысты, ол оған түс пен перспективаны қолдануда кеңес берді және Аргентинада тұратын тағы бір итальян суретшісі Балдассаре Вераццимен таныстырды, ол одан сабақ алды. Ол денсаулығына байланысты зейнеткерлікке шықты, ал Корриентесте сауыққаннан кейін Сан-Николасқа оралды. Сол жерде ол сол қолымен сурет салуды бастады, бірақ 1869 жылға дейін өзінің мансабын жалғастыруға жеткілікті деңгейде екенін сезінбеді. Осы кезде ол өзін толығымен соғыс пен әскери лагерьлердің көріністерін салуға арнады. Кейін ол Сан-Антонио-де-Ареко және Мерло қалаларында әр түрлі уақытта тұрды. Соңынан ол үйленді және әйелінің отбасына тиесілі Кармен-де-Арекодағы үйінде өмір сүрді. Қызығы, оның соғыс суреттері соғыс сезімін немесе тіпті қайғыны жеткізбейді, олар құнды "пошта карточкалары" сияқты көрінеді. Кандидо Лопес кейде суреттеген қызықты көріністердегі азаптан аулақ болуға тырысқандай, көздің табиғи ландшафтта демалуын іздейді, трагедия орын алатын тыныш және бейтарап ортада. Сол сияқты, екі жақтың әскерлері де әртүрлі түстермен қозғалатын, ұсақ көлеңкелерге ұқсайды. Бұл соғыс суреті түсқайнаушылық секілді, өйткені ол тыныш пейзаждарда және кейбір жағдайларда түс астында әртүрлі массалардың қозғалысын бейнелейді. Мысалы, Эмпедрадода (Корриентес), Ятай шайқасындағы Ятай пальмаларының арасында немесе жарқыраған аспан астында – "Invernada del ejército oriental" суретінде көрінеді. Ол ландшафтының ерекше форматына назар аударады, ол өте көлденең, бірден үшке пропорционалды (мысалы, 40 x 120 см немесе 48.5 x 152 см). Бұл нақты пропорция оған көптеген және бір уақытта жүзеге асырылатын әрекеттермен ерекше ерекшеленуге мүмкіндік берді. Шығармалардың өлшемдеріне қарамастан, ол эпизодтардың табиғи көріністерін сипаттайды, сонымен қатар барлық суреттерді ең аз материалмен жасайды. Лопес бастапқыда жерге және сахнаға жақын үшбұрышты перспективаны қолданғанмен, кейін басқа перспективаға ауысты. Перспектива оның ерекшелігіне айналды: екі өте жоғары көзқарас перспективалардың тереңдігін одан әрі жояды, көзді алыстағы көкжиекке қарай жетелейді, онда соғыс бүркеленген және таңғажайып көрінеді. Мысалы, жұмсақ күн батуының түстерін қолдану драмадан қашықтауға жасалған әрекет. Оның суреттері жер мен аспан арасында берік және қарапайым құрылымға ие.