Эллен О'Кифтің әйелдер үйі мен қасиетті Зита үйінің тарихы
Ellen O'Keefe
Ирландиялық иммигрант Эллен О’Киф Нью-Йоркте әйелдер үйін ашып, діни қауымдастық құрды. St. Zita үйі 1890-2002 жж аралығында жұмыс істеді. Тарихы мен қызметі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Элен О'Киф ирландиялық иммигрант ретінде Нью-Йорк қаласына көшіп келді және медбике болып жұмыс істеді. Оның тәжірибесі оны әйелдерге арналған пана ашуға, ал кейіннен өз жұмысын жалғастыру үшін діни қауым құруға жетеледі. 1890 жылы Нью-Йорк қаласының 158-ші шығыс 24-ші көшесінде «Досы жоқ әйелдерге арналған Сент-Зита үйі» құрылды. Біраз уақыттан соң ол Батыс 14-ші көшеге көшірілді және 2002 жылға дейін сол жерде жұмыс істеді.
Ellen O'Keefe was an Irish immigrant to New York City, who took up nursing. Her experience led her to open a women's shelter, and later to found a religious congregation to continue her work. St. Zita's Home for Friendless Women was established at 158 East 24th Street, New York City, in 1890. It soon moved to West 14th Street, where it remained until it ceased operations around 2002.
Өмір
Ирландияның Лимерик графлығында дүниеге келген О'Киф 1864 жылы Нью-Йоркке көшіп келді. Ол медбике болу мамандығын таңдады және екі жылдық оқу барысында Блэкуэлл аралындағы «Қайырымдылық» ауруханасында өміріне бағыт беретін идея туды. Сол жерде ол бақытсыз әйелдерге аянып, олардың өткені жұмыс табуға үлкен кедергі келтіріп жатқанын көрді. Сондықтан ол оларға пана және еңбек ету мүмкіндігі болатын үй құруға бел буды.
Born in County Limerick, Ireland, O'Keefe emigrated to New York in 1864. She selected nursing as a career, and during her two years' training at Charity Hospital, Blackwell's Island, first conceived the idea which was to give a direction to her life. Moved with pity for the unfortunate women with whom she there came in contact and whose previous records were so fatal an obstacle to their securing employment, she determined to found a home where they could find shelter and an opportunity for work.
Қасиетті Зитаның досы жоқ әйелдер үйі
Еуропада киелі Зитаның құрметіне уақытша жұмыссыз қалған қызметшілерге баспана беру және қарт немесе аурудың соңғы сатысындағы науқастарға күтім көрсету үшін гильдиялар құрылған. 1890 жылы ол жеке жинаған ақшасымен 24-ші көшеде, Шығыс өзенінің пирсіне жақын жерде, қаланың кемелері тұтқындарды түсіретін үйді өз күшімен ашты. Кейін оған екі досы (Мэри Финнеган және Кэтрин Данн) қосылды. 1893 жылы үй "Сент-Зита үйі" деп тіркелді. Кез келген әйелдің өтініші формальды түрде қабылданбады, оның діни көзқарасына немесе бұрынғы өміріне қарамастан, қабылдауға лайық деп есептелді. Архиепископ Майкл Корриган олардың әрекеттерін мақұлдады. Сент-Зитаның аты кеңінен танылған сайын, үміткерлердің саны артып, үлкен ғимаратқа көшу қажет болды. Сент-Зита үйі Шығыс 52-ші көшеге көшірілді. Кейін Сент-Зита үйі Батыс 14-ші көшеге көшірілді. 1950-ші жылдары Мэри Джон Берк әпке сұлулық мектебіне оқуға түсіп, шаш шашу және стильдеуді үйренді, осы арқылы әйелдер жұмысқа орналасқанда жақсы көрінуге көмектесті. Ол діни білім сабақтарын оқыды, балаларды қасиеттілікке дайындады және шіркеу қызметкерлерін тәрбиеледі. 2000 жылға қарай, қауым мүшелерінің саны азайды және жасы ұлғайғандықтан, баспананы басқару қиын болды. 2001 жылдың көктемінде 14-ші көшедегі ғимарат сатылып, әпкелер Нью-Йорктегі Монсидегі меншіктеріне көшіп кетті.
Guilds had been established in Europe in honor of Saint Zita to provide homes for servants temporarily out of work, and to care those aged or incurably ill. In 1890, with her personal savings she started single handed a home in 24th Street near the East River pier where the city's steamboats landed discharged prisoners. She was later joined by two friends (Mary Finnegan and Katherine Dunne). The house was incorporated as St. Zita's Home in 1893. Every woman who sought admission was received without formal application and regardless of her religious views or previous character. Archbishop Michael Corrigan approved their efforts. As St. Zita's became more widely known the greatly increased number of applicants necessitated its transference to larger quarters. St. Zita's Home relocated to East 52nd Street. St. Zita's home had moved to West 14th St. During the 50s, Sister Mary John Burke attended beauty school to learn how to style and cut hair to help the women look their best when applying for jobs. taught religious education classes, prepared children to receive the sacraments, and trained altar boys. By 2000, the members of the congregation were both too few in number, and too advanced in years to continue to manage the shelter. The sisters relocated to their property in Monsey, New York, and the building on 14th Street was sold in the spring of 2001.
Қасиетті Зита вилласы
Сент-Зита вилласы, Монси, Нью-Йорк, 1938 жылы әпкелердің тұрғын үйі ретінде басталып, кейін әйелдерге арналған ересектер үйіне айналды. Бұл жерде қауымның қалған мүшелері көптеген тұрғындармен бірге зейнеткерлікке шықты. 2020 жылдың сәуір айында Нью-Йорк штатының Сафферн қаласындағы Sacred Heart шіркеуі Сент-Зита вилласындағы қауымға COVID-19 вирусының тигізетін әсеріне алаңдаушылық білдірді. Қауымның бас жетекшісі, Морин Фрэнсис О'Шиа, S. R. C. M., 2020 жылдың 18 наурызында 85 жасында дүние салды. Қоғамның соңғы мүшесі, Мэри Джон Бёрк, S. R. C. M. (туған аты Рут Бёрк), 2020 жылдың 14 қыркүйегінде 90 жасында қайтыс болды. Сент-Зита вилласының соңғы екі аман қалған әпкесі – Мария қауымының Қиындықтарды өтеу сестерінің соңғы өсиеттері мен өсиеттерін орындағаннан кейін, Прена Гришаж, Роза Горман және Донна Пепино вилланың жұмысын өз мойнына алды. Маурин Фрэнсис, S. R. C. M., және Мэри Джон Бёрк, S. R. C. M. сестерінің соңғы тілегіне сәйкес, егер ордендегі сестерлер, олар сияқты, қасиетті өмірге ант беріп, тұрғындарға қамқорлық жасай алмаса, әйелдерге арналған ересектер үйі ретіндегі қызмет тоқтатылатын болды. Олар осы орденнің барлық монах әйелдерінің өсиеттері мен сенімдеріне байланысты қалдырған қайырымдылықты жалғастыру ниеттерін өсиеттерінде және сенімдерінде көрсетті. Элен О'Киф бұл орденнің алғашқы монах әйелi болды, ал Рут Бёрк, дінде Мэри Джон Бёрк деп танылған, Маурин Фрэнсистен кейін орденнің анасы ретінде, хосписте күтім алатын кезде соңғы Мать Зита атанды. Қайырымдылық ұйымы 1890 жылы қайырымдылық қоры ретінде құрылғаннан бері алғаш рет, Прена Гришаж, Донна Пепино және Роза Горман басқаратын, бейтаныс адамдар басқаратын қайырымдылық ұйымы болып табылады.
St. Zita's Villa, in Monsey, New York, began in 1938 as a residence for the sisters, and later became an adult home for women, where the remaining members of the congregation retired along with a number of their residents. In April 2020, Sacred Heart Parish in Suffern, New York expressed concern over the effect of the Covid 19 virus on the community at St. Zita's Villa. Sister Maureen Francis O'Shea, S. R. C. M., the superior general of the congregation died at the age of eighty five on March 18, 2020. The last member of the community, Sister Mary John Burke SRCM (born Ruth Burke) died at the age of 90 on September 14, 2020. Upon executing the final wills and testaments of the last two surviving Sisters of Saint Zita's Villa of the Sisters of Reparation of the Congregation of Mary, Prena Grishaj, along with Rosa Gorman and Donna Pepino, took over the operations of Saint Zita's Villa. According to the final wishes of both Sister Maureen Frances, S. R. C. M., and Sister Mary John Burke, S. R. C. M. the operations as an adult home for women would cease without Sisters of the order to tend to its residents as they would have, having taken vows of consecrated life. They left their intentions of continuing the charity left behind by all of the nuns of this order known in their wills and trust. Where Ellen O'Keefe became the first nun of this order as Mother Zita, Ruth Burke known in religion as Sister Mary John Burke followed in succession to Sister Maureen Frances as Mother Superior of the Order as the final Mother Zita, while in hospice care. The charity now exists as a layperson run charity for the first time since its inception in 1890 as a Charitable Trust administrated by Prena Grishaj, Donna Pepino, and Rosa Gorman.