Вагнердің «Нибелунг сақимасы» туралы философиялық толғаулар
The Perfect Wagnerite
Рихард Вагнердің «Нибелунг сақинасы» операсы туралы Джордж Бернард Шоудың философиялық талғамы. Операның мәнін түсінуге көмектеседі, Wotan тұрғысынан қарастырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
The Perfect Wagnerite: A Commentary on the Niblung's Ring (алғаш рет 1898 жылы Лондон қаласында жарық көрген) – ирландиялық жазушы Джордж Бернард Шоудың Рихард Вагнердің «Der Ring des Nibelungen» туындысына жасаған философиялық түсіндірмесі. Шоу оны Вагнердің «оның ойларын қабылдай алмайтын және Вотанның қиын жағдайын түсінбейтін» ықыласты жанкүйерлеріне арнады. Шоудың сөзіне сүйенсек:
The Perfect Wagnerite: A Commentary on the Niblung's Ring (originally published London, 1898) is a philosophical commentary on Richard Wagner's Der Ring des Nibelungen, by the Irish writer George Bernard Shaw. Shaw offered it to those enthusiastic admirers of Wagner who "were unable to follow his ideas, and do not in the least understand the dilemma of Wotan." According to Shaw:
Мен осы кітапшаны осы шеңбердегі білгіштермен бірдей деңгейде танысуға ниеттенгендерге көмектесу үшін жаздым. Себебі оның драмалық сәттері үй ішіндегі және жеке бақыт-қайғыға толы, сондай-ақ діни және саяси көзқарастары қалыпты және көне сенімдерге негізделген адамдардың санасынан тыс жатыр. Олар үшін бұл – жартылай мифологиялық кейіпкерлердің сақина үшін сағаттап дауласып, алдасуы, қараңғы, қорқынышты шахтадағы ұзақ сахна, көңілсіз, жағымсыз музыка және әдемі жас жігіт немесе әйелдің көрінбейтін оқиғасы. Тек санасы кең адамдар ғана оны демімен қабылдап, адамзат тарихының барлық трагедиясын және бүгінде әлем қорқатын барлық мәселелерді көре алады. Шоу «Жүзік» туындысын марксистік тұрғыдан капитализмнің ішкі қайшылықтарынан туындаған құлдырауының аллегориясы ретінде түсіндіреді. Музыкалық жағынан алғанда, оның интерпретациясы Зигфридтің соңғы көрінісінен басталатын эстетикалық бағыттың өзгеруін сезінуімен ерекшеленеді, онда ол цикл Музыкалық драмадан операға қайта оралатынын айтады.
I write this pamphlet for the assistance of those who wish to be introduced to the work on equal terms with that inner circle of adepts The reason is that its dramatic moments lie quite outside the consciousness of people whose joys and sorrows are all domestic and personal, and whose religions and political ideas are purely conventional and superstitious. To them it is a struggle between half a dozen fairytale personages for a ring, involving hours of scolding and cheating, and one long scene in a dark gruesome mine, with gloomy, ugly music, and not a glimpse of a handsome young man or pretty woman. Only those of wider consciousness can follow it breathlessly, seeing in it the whole tragedy of human history and the whole horror of the dilemmas from which the world is shrinking today. Shaw interprets the Ring in Marxian terms as an allegory of the collapse of capitalism from its internal contradictions. Musicologically, his interpretation is noteworthy for its perception of the change in aesthetic direction beginning with the final scene of Siegfried, in which he claimed that the cycle turns from Musikdrama back towards opera.