Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чеширдегі сарай, Англия
Manor in Cheshire, England
Кепсторн Холл – Англияның Чешир графтығындағы Сиддингтон ауылының жанында орналасқан шалғай үй. Үй және оның жеке капелласы 18 ғасырдың басында, бұл жердегі бұрынғы сарай мен капелланың орнына салынған. Олар Уильям Смит және (вероятно) оның ұлы Фрэнсис жасаған неоклассикалық стильде салынған. Кейін, 18 ғасырда, үйге оранжерея мен қонақ бөлмесі қосылды. 1830 жылдары үйді Эдвард Блор қайта жаңартып, Якоб стиліндегі кеңейтім мен фасадын қосты, сондай-ақ орталық бөлігін шаруашылық қанаттарымен біріктірді. 1837 жыл шамасында оранжерея Жозеф Пакстонның жобасымен салынған үлкен консерваториямен ауыстырылды. 1861 жылы үйдің басты бөлігі өрттен дерлік қирады. Ол Энтони Салвинмен қайта салынды, ол Блордың жоспарларын көптеген жағдайларда сақтады, бірақ фасадына өзгерістер енгізіп, үйдің артқы жағын Якоб стилінде қайта салды және интерьерін өзгертті. 19 ғасырдың соңында Салонды қайта жаңартуды қоса алғанда, тағы да өзгерістер болды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде сарайды Қызыл Крест пайдаланды, бірақ кейін нашарлауына байланысты қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді. Сарай кірпіштен салынған, сырты таспен қапталған және шатыры шифермен жабылған. Оның ұзын кіреберіс фасады үш қабатты орталық бөліктен және екі төрт қабатты мұнарасы бар бүйірлік қанаттардан тұрады. Фасадтың екі жағында да үш жақты кіреберіс алаңын құрайтын екі қабатты шаруашылық блогы бар. Бірінші қабаттағы қоғамдық бөлмелерге қонақ бөлмесі, ас бөлмесі және мүсіндер галереясы кіреді. Жаттық бөлмелер, киім ауыстыру бөлмелері және тағы бір галерея екінші қабатта орналасқан. Сарай бау-бақшалар мен көлді қамтитын кең аумақта орналасқан. Аумақтағы ерекше маңызды ескерткіш – Уильям Смит жобалаған және сараймен бір уақытта салынған ІІ* санаттағы жеке капелла, сондай-ақ оның ІІ санаттағы әсем қақпалары мен қақпа бағаналары. Көлдегі көпір, мұз сақтаушысы және қақпашы үйі де тізімде бар. Бұрынғы сарай мен капелланың жер жұмыстары және аумақтағы тастаналған ортағасырлық ауыл бірге ескерткіш ретінде белгіленген. Бүгінде сарай, капелла және аумақ Бромли-Дэвенпорт отбасының меншігінде. Олар белгілі күндері жұртшылыққа ашық және арнайы іс-шаралар үшін пайдаланылады. Сондай-ақ, оларды тойлар мен корпоративтік іс-шаралар үшін жалдауға болады.
Capesthorne Hall is a country house near the village of Siddington, Cheshire, England. The house and its private chapel were built in the early 18th century, replacing an earlier hall and chapel nearby. They were built to Neoclassical designs by William Smith and (probably) his son Francis. Later in the 18th century, the house was extended by the addition of an orangery and a drawing room. In the 1830s the house was remodelled by Edward Blore; the work included the addition of an extension and a frontage in Jacobean style, and joining the central block to the service wings. In about 1837 the orangery was replaced by a large conservatory designed by Joseph Paxton. In 1861 the main part of the house was virtually destroyed by fire. It was rebuilt by Anthony Salvin, who generally followed Blore's designs but made modifications to the front, rebuilt the back of the house in Jacobean style, and altered the interior. There were further alterations later in the 19th century, including remodelling of the Saloon. During the Second World War the hall was used by the Red Cross, but subsequent deterioration prompted a restoration. The hall is built in brick with ashlar dressings and slate roofs, and is a Grade II* listed building. It has a long entrance front consisting of a three storey central block with lateral wings, each of which has two four storey turrets. Outside this on each side are two storey service blocks that project forward, forming a three sided entrance forecourt. The ground floor public rooms include a drawing room, a dining room, and a sculpture gallery. The bedrooms, dressing rooms and another gallery are on the first floor. The hall stands in grounds containing gardens and parkland that includes a lake. A particularly notable listed structure in the grounds is the Grade II* listed private chapel, also designed by William Smith, that is contemporaneous with the hall, together with its elaborate Grade II listed gates and gate piers. The bridge over the lake, an icehouse and a lodge are also listed. The earthworks of the previous hall and chapel and a deserted medieval village in the grounds are together designated as a scheduled ancient monument. Today the hall, chapel and grounds are privately owned by the Bromley Davenport family. They are open to the public at advertised times, and are used for special events. They are also available to be hired for purposes such as weddings and corporate events.
Тарих
Капесторн имениесі 1386 жылға дейін Капесторн әулетінің меншігінде болды, содан кейін Уорд әулетіне өтті. Бұл жерде бұрынғы үй батысқа қарай орналасқан, ал солтүстігінде шағын ғибадатхана болған, оның орны егістіктегі кірпіш бағанамен белгіленген. 1719 жылы Джон Уорд Уильям Смиттен жаңа үй мен ғибадатхананы басқа жерде жобалауды тапсырды. Жаңа үйдің құрылысының алғашқы бөлігі – екі бөлек қанат, бірі шаруашылық кеңселерге, екіншісі жылқы және аттарға арналған. Кейін үйдің негізгі бөлігі салынды. Уильям Смит 1724 жылы қайтыс болды және негізгі бөлікті оның інісі Фрэнсис Смит жобалаған деп есептеледі. Үй неоклассикалық стильде салынды, алдыңғы жағы жеті қабаттан тұрды, ортаңғы үш қабаты фронтон астында алға қарай шығып тұрды, және тас әрленген кірпіштен салынды. Үйдің ішкі жағы екі бөлмелі, орталық кіреберіс залы және әр жағынан өтетін дәліздерден тұрды. Джон Уорд Уильям Дэвенпорттың атасы болды, ол 1730 жылдардың соңында әкесі қайтыс болғаннан кейін Капесторнда тұруға келді. Уорд құл саудагері Уильям Уэйлимен байланысын сақтап, Дэвенпорт 16 жасқа толғанда оны Уэйлидің шәкірті болу үшін Ливерпульге жіберді. Дэвенпорт құл саяхаттарының саны бойынша Ливерпульдің ең ірі құл саудагеріне айналды. Джон Уорд 1748 жылы қайтыс болды, оның еркек мұрагері болмағандықтан, иелік оның қызы Пенелопаның Дэвис Дэвенпортқа үйленуі арқылы Дэвенпорт әулетіне өтті. Дэвис Дэвенпорттың немересі (Дэвис Дэвенпорт деп те аталды) үйді жақсартып, кеңейтті, оңтүстік-батысқа бір қабатты оранжерея, ал солтүстік-батысқа қонақ бөлмесі қосты. Ол қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы Эдвард Дэвис Давенпорт Эдвард Блорға үйді қайта құруды тапсырды. 1837 және 1839 жылдар аралығында Блор үйдің негізгі бөлігіне екі жағынан жаңа бөлмелер қосып, қанаттарды біріктірді. Ол қанаттарды кеңейтіп, солтүстік және оңтүстікке жаңа қоралар мен шаруашылық ғимараттар салып, симметриялық құрылым жасады. Үйдің негізгі бөлігі ішке қарай жылжытылды, ал қанаттармен бірге үлкен алдыңғы аула құрылды. Үйдің алдыңғы жағы Якоб стилінде қайта жаңартылды. Шалқалы терезелердің орнына шанақ тәрізді терезелер орнатылды, ал жерүсті лоджиясы, сондай-ақ, оги капкақтары мен пішінді қақпақтары бар мұнаралар қосылды. Үйдің ортасында сағат пен қоңырау шалатын мұнара орналасқан. Ғимараттың қалған бөлігі неоклассикалық ерекшеліктерін сақтап қалды. Оранжереяның орнына Джозеф Пакстон жобалаған үлкен консерватория салынды, ол тікелей ғибадатханадағы отбасылық орындыққа алып келетін. Блор сонымен қатар кіреберіс ложаларын да жобалады. 1861 жылы үй Эдвардтың ұлы Артур Генри Давенпортқа тиесілі болған кезде, үйдің орталық бөлігінің көп бөлігі өрттен қирады, тек қанаттары, лоджиясы және алдыңғы қабырғасының бір бөлігі ғана қалды. Блор сол кезде зейнеткерлікке шыққан еді, ал үйді қайта салуға Энтони Салвинді тағайындады. Ол Блордың жоспарларын сақтап, кіреберіс алдына орталық шатырдың орнына үш пішінді қақпақ қосты. Үйдің артқы жағындағы бақ маңы неоклассикалық стильге қарағанда Якоб стилінде қайта салынды. Салвин ішкі қабаттардың пропорцияларын өзгертіп, жерүсті қабаттарының төбелерін жоғарылатты. Артур Генри Давенпорт 1867 жылы қайта құру аяқталғанға дейін қайтыс болды, ал үй Уильям Бромли Давенпортқа өтті. Оның иелігі кезінде салон 1879 жылы, ал ғибадатхана 1884 жылы қайта жаңғыртылды. Екінші дүниежүзілік соғыста үйді Қызыл Крест пайдаланды. Осы уақытқа дейін үйдің құрылысы нашарлаған, бірақ содан бері қалпына келтірілді. Үй әлі күнге дейін Бромли Давенпорттар отбасының меншігінде. Орталық бөліктің екі жағында екі қабатты шаруашылық ғимараттары орналасқан. Ауланың алдыңғы жағындағы қасбеттер ұқсас, олардың алдында жартылай шеңберлі аркалар бар, сол жақтағы аркалар бітелген, ал оң жақтағы арка порт кошере құрайды. Аркалардың артында жеті бөлік бар, орталық бөлігі сәл шығып, онда фан-лампасы бар есік орналасқан. Оның үстінде консольдағы терезе орналасқан, оның үстінде пішінді қақпақ бар. Екі қабаттағы терезелер де шанақ тәрізді. Сыртқы бетпе-бет тұрған маңдайлар аула маңдайларына ұқсас, бірақ соңғы және орталық бөліктер шығып, екі қабатты. Қабырғалардың арасында балюстрадалы қоршаулар орналасқан. Блордың "Скульптура галереясы" да панельді төбеге ие және екі жағында аркалы нишалар орналасқан дәлізден тұрады. Галереядағы мүсіндердің көпшілігін Эдвард Дэвис Давенпорт жинаған және олар танымал грек мүсіндерінің ежелгі көшірмелері болып табылады. Сондай-ақ Джозеф Нолленстің Чарльз Джеймс Фокс мүсіні, сондай-ақ Антонио Канованың "Биші қыздары" жұбы бар. Иелік аумағында бірнеше маңызды және қызықты құрылыстар бар.
The manor of Capesthorne was held by the Capesthorne family until 1386, when it passed to the Ward family. The house previously on the site was to the west, with a chapel to its north, its site being marked by a brick column in the grounds. In 1719 John Ward engaged William Smith to design a new house and chapel on a different site. The first parts of the new house to be built were two lateral detached wings, one for domestic offices, and the other for stables and a coach house. The main block of the house followed later. William Smith died in 1724 and it is thought that the main block was designed by his younger brother, Francis Smith. The house was in Neoclassical style, with a front of seven bays, the middle three bays breaking forward under a pediment, and was built in brick with stone dressings. The house was two rooms deep, with a central entrance hall, and a corridor leading from each side. John Ward was the grandfather of William Davenport, who came to live at Capesthorne upon the death of his father in the late 1730s. Ward maintained a connection with the slave trader William Whaley and when Davenport was 16, Ward sent him to Liverpool to become Whaley's apprentice. Davenport went on to become, by the number of slave voyages, Liverpool's most prolific slave trader. John Ward died in 1748 and as he had no male heir the manor passed to the Davenport family by the marriage of his daughter Penelope to Davies Davenport. Davies Davenport's grandson (also called Davies Davenport) improved and extended the house, with the addition of a single storey orangery to the southwest, and a drawing room to the northwest. When he died, his son, Edward Davies Davenport, commissioned Edward Blore to remodel the house. Between 1837 and 1839 Blore joined the lateral wings to the main part of the house by adding new rooms at the sides. He also widened the wings, and built new stables and service courts to the north and south, creating a symmetrical structure. The main part of the house was recessed and, together with the wings, a large forecourt was created. The front of the house itself was refronted in Jacobean style. Mullioned windows replaced sash windows, and a ground floor loggia, and turrets with ogee caps and shaped gables were added. In the centre of the house was a raised attic with a clock and a bellcote. The rest of the building retained its Neoclassical features. The orangery was replaced with a large conservatory designed by Joseph Paxton, and this led directly to the family pew in the chapel. Blore also designed entrance lodges. In 1861, when the house was owned by Edward's son Arthur Henry Davenport, most of the central part of the house was destroyed by fire, leaving only the wings, the loggia, and part of the front wall. Blore had by then retired and Anthony Salvin was commissioned to rebuild the house. He kept generally to Blore's plans, but gave the entrance front three shaped gables rather than the central attic. At the rear of the house the garden front was rebuilt in Jacobean rather than Neoclassical style. Internally, Salvin changed the proportions of the storeys, making the ground floor ceilings higher. Arthur Henry Davenport died in 1867 before the rebuilding had been completed, and the house passed to William Bromley Davenport. During his ownership the saloon was remodelled in 1879 as was the chapel in 1884. In the Second World War the house was used by the Red Cross. By this time the fabric of the house had deteriorated, but it has since been restored. The house continues to be owned by the Bromley Davenport family. Projecting forward on each side of the central block are two storey service blocks. The façades facing the forecourt are similar, with semicircular arches in front of them, that on the left side being blocked, and the arch on the right side forming a porte cochère. Behind the arches are seven bay fronts, the central bay projecting slightly and containing a door with a fanlight. Above this is an oriel window on consoles over which is a shaped gable. The other windows in both storeys are sashes. The outward facing fronts are similar to the forecourt fronts, except that the end and centre bays protrude and are gabled. Between the gables are balustraded parapets. The Sculpture Gallery, also by Blore, also has a panelled ceiling, and consists of a corridor along the sides of which are arched niches. Most of the sculptures in the gallery were collected by Edward Davies Davenport, and consist of ancient copies of famous Greek sculptures. There is also the face of Charles James Fox by Joseph Nollekens, and a pair of Dancing Girls by Antonio Canova. In the grounds are a number of structures of notability and interest.
Шатырлар мен шатыр қақпалары
Шатыр Уильям Смит жобалаған, 1887 жылы қайта жаңғыртылған. Ол Қасиетті Үштікке арналған. Шәулет кірпіштен салынған, тас іргетасымен, тас әшекейлерімен және шифер шатырымен. Онда үш бөліктен тұратын кеме және қоңырау мұнарасы бар апсидальді шатыр бар. Шатырдың ішінде бастапқы қорапша орындықтар колледж стиліндегі орындықтармен алмастырылды. Батыс жағында көтеріңкі отбасылық орындық орналасқан. Қабырғаларында Джордж Тинворттың терракота панельдері орнатылған. Рередос мозаикадан жасалған, айналасы алабастрмен әшекейленген, оны Сальвиати жасаған және ол Джиоттоның "Успениесіне" негізделген. Шатырдың оңтүстік-батысында қақпалар мен қақпа бағаналары орналасқан. Қақпа бағаналары 20 ғасырға, ал қақпалары шамамен 1750 жылға дейін салынған. Бағаналар тас іргетасқа салынған кірпіштен, үстінде шар тәрізді әшекейлі тас қақпақтары бар. Қақпалар Милан қаласында жасалған, темірден құйылған. Олар кең, иістік орталықтары бар және Рококо стиліндегі панельдері бейнеленген, онда Әулие Андрей мен оның кресі көрсетілген.
The chapel was designed by William Smith, and was remodelled in 1887. It is dedicated to the Holy Trinity. The chapel is built in brick on a stone plinth with stone dressings and a slate roof, and consists of a three bay nave and an apsidal chancel, with a bell turret. The doorway and the windows are round headed, and around the top of the chapel is a cornice and a balustrade with square piers capped by swagged ball finials. Inside the chapel the original box pews were replaced by facing pews in college style. At the west end is a raised family pew. On the walls are terracotta panels by George Tinworth. The reredos is in mosaic with an alabaster surround, it was made by Salviati and is loosely based on Giotto's Dormition. To the southwest of the chapel are gates and gate piers. The gate piers date from the 20th century, and the gates from about 1750. The piers are in brick on stone plinths and have stepped stone caps with ball finials. The gates are in wrought iron and were made in Milan. They are wide with arched centres and contain Rococo panels depicting Saint Andrew with his cross.
Басқа құрылымдар
Көлді кесіп өтетін көпір шамамен 1843 жылы салынған, және кірпіштен, тас әрленулермен тұрғызылған. Ол бес сегменттік аркадан тұрады, аркалықтары жағалауға қарай төмендейді. Аркалардың жиек тастары мен кілт тастары бар, ал олардың үстінде аркалық қалыптары орналасқан. Аркалардың арасында кірпіштен жасалған тіреулер (пилястрлар) орналасқан. Көпірдің үстінде төртбұрышты тіректері бар тас балюстрадасы бар. Сонымен қатар, жерде 18 немесе 19 ғасырдың басында салынған мұз сақтау үйі де бар. Ол кірпіштен салынған және дөңгелек күмбезді бөлмеден тұрады. Иісті кіреберістен арка тәрізді өткел тікбұрышты тесік арқылы бөлмеге жетеді. Жерде бұрын шіркеудің қоңырау мұнарасы болған жазғы үй де бар. Оның үстінде 1722 жылы жазылған алтын ту бар. Жердің солтүстік кіреберісіндегі қарауыл үйін Блор жобалаған, ол шамамен 1843 жылы салынған. Ол кірпіштен, тас әрленулермен салынған және фильц төбесі бар. Қарауыл үйі үш қабатты төртбұрышты мұнарадан тұрады, онда екі жарықты терезелер орналасқан. Мұнараның үстінде ою-өрнекпен әшекейленген қабырғасы және бұрыштарында тікбұрышты қыры бар. Шатыры шар тәрізді, шары бар және ту тігуге арналған бағанасы бар.
The bridge crossing the lake dates from about 1843, and is constructed in brick with stone dressings. It consists of five segmental arches, with abutments running down to the banks. The arches have rusticated voussoirs and keystones, and above the voussoirs are hood moulds. Between the arches are brick pilasters. Along the top of the bridge is a stone balustrade with square piers. Also in the grounds is an icehouse dating from the 18th or early 19th century. It is built in brick and consists of a circular domed chamber. From the arched entrance a barrel vaulted passage leads through a rectangular opening into the chamber. Also in the grounds is a summer house that was formerly the bell turret of the chapel. It carries a gold flag with the date 1722. The lodge at the north entrance to the grounds was designed by Blore and dates from about 1843. It is built in brick with ashlar dressings and has a felt roof. The lodge consists of a three storey square tower containing two light mullioned windows. At the top of the tower is an entablature with a panelled parapet and pierced ogee finials on the corners. The roof is ogee shaped with a ball finial and a flagpole.
Жер жұмыстары
Бұрынғы зал мен шіркеу көп бұрын қиратылғанмен, олардан қалған топырақ жұмыстары әлі де сақталған, сондай-ақ жақын жердегі тастап кетілген ортағасырлық ауылдың іздері де бар. Шіркеудің платформасы, шамамен өлшемдері , әлі көрініп тұр. Зал орнында кең ауқымды топырақ жұмыстары орындалған. Оның шығысында шамамен жеті ортағасырлық үйдің платформалары мен қоршаулары орналасқан, олармен бірге ортағасырлық егіс жүйесінің іздері де табылды. Бұл топырақ құрылыстарының бәрі біріктіріліп, ескерткіш ретінде тіркелген. Шіркеуге қатысты қақпа және қақпа тіректері ІІ санатқа жатады, ал зал, шіркеу және бақтар наурыз бен қазан айлары аралығында белгіленген уақытта жалпы жұртқа ашық, кіру үшін ақы төленеді және келушілерге тамақ-сусын ұсынылады. Зал мен бақтарды тойлар мен корпоративтік шараларға жалдауға болады. Залда және оның аумағында, автотұрақ бар жерде, түрлі шаралар ұйымдастырылады.
Although the earlier hall and chapel have long been demolished, earthworks remaining from them are still present, as are those of a nearby deserted medieval village. The platform for the chapel, which measures about by , is still present. There are extensive earthworks on the site of the hall. To the east of these are the platforms and enclosures of about seven medieval houses, and associated with these is evidence of a medieval field system. All these earthworks are designated together as a scheduled ancient monument. The gate and gate piers associated with the chapel are listed at Grade II, and the hall, chapel and gardens are open to the general public on advertised times between March and October, for which there is an admission charge, and refreshments are available for visitors. The hall and gardens are available to hire for weddings and for corporate events. A programme of events is organised in the hall and in the grounds, where there is a caravan park.