Жакоб Хёрд Смит: Филиппин-Америка соғысындағы қайғылы оқиғалар және сот процесі
Jacob H. Smith
Женерал Джейкоб Х. Смит (1840-1918) – Филиппин-Америка соғысындағы Самар аралындағы жаппай қырғынды бұйырған әскери қолбасшы. Тартыс, сот және салдары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ армиясының генералы (1840–1918)
US Army general (1840–1918)
Генерал Джейкоб Хёрд Смит (29 қаңтар 1840 – 1 наурыз 1918) – Филиппин-Америка соғысы кезінде Балангига қырғынына жауап ретінде Самар аралында ешқандай ажыратымсыз жазалауға бұйрық бергені үшін танымал АҚШ армиясының офицері. Самардағы операцияларын жүргізуі үшін әскери сотқа тартылып, американдық сарбаздардың 2000 мен 2500 аралығында бейбіт тұрғындарды өлтіргені есептеледі. Кейбір филиппин тарихшылары бұл санды 5000-ға дейін жетеді дейді. Кейбір дереккөздерде қаза болғандардың саны 50 мыңға дейін жетеді деп айтылады, бірақ қазір бұл баспа қателіктері мен құжаттарды дұрыс оқымау салдарынан туындаған қателіктер деп саналады. Қырғын кезінде американдық сарбаздар әскери жастағы ер адамдарды өлтірді, бірақ көптеген әйелдер мен балаларды қарастырмады. Кейде олар Смиттен келген бұйрықтарды тікелей елемей, ер адамдарды тұтқынға алды. Бұл Смиттың қолбасшысы Литтлтон Уоллер бұйрықты ішінара кері қайтарып, әскерге ұстамдылық танытуды бұйырғандықтан болды.
General Jacob Hurd Smith (January 29, 1840 – March 1, 1918) was a U. S. Army officer notorious for ordering indiscriminate retaliation on the island of Samar in response to what is called the Balangiga massacre during the Philippine–American War. Court martialed for his conduct of operations on Samar, Most estimates are that American soldiers killed between 2,000 and 2,500 civilians. Some Filipino historians put the number as high as 5,000 civilians. Some sources place the death toll as high as 50,000, but these are now believed to have resulted from typographical errors and misreading of documents. During the massacre, American soldiers killed military age males, but simply ignored most of the women and children. At times, they ignored Smith's orders outright and took male prisoners. This was due to Smith's subordinate, Littleton Waller, partly revoking the order and telling the troops to show restraint.
Азамат соғысы және соғыстан кейінгі кезең
Смит Азамат соғысы басталғанда Одақ армиясына қатарына жазылды, бірақ 1862 жылы Шило шайқасында жарақат алды; кейіннен 1867 жылы жасаған ерліктері үшін майор шеніне өкіметтік түрде көтерілді. Ол сол жазда қайта қызметке түсуге тырысты, бірақ жарасы толыққанды жазылған жоқ, сондықтан ол Мүгедектер корпусына мүше болып кірді және Азамат соғысының соңғы үш жылын Луисвиллде офицер/жалдаушы болып өткізді. Оның қызметтік жазбасында АҚШ-тың афроамерикандық әскерін жұмылдырудағы табысы туралы жазылған. Луисвиллде жұмыс істеген кезде ол алғашқы әйелі Эмма Л. Хавертимен 1864 жылдың 10 қарашасында танысып, үйленді; олар 1880 жылдың 1 қазанында ажырасты. Соғыстан кейін ол АҚШ-тың адал легионының әскери орденінің қадірлі мүшесі атанды.
Smith enlisted in the Union Army early in the Civil War, but was disabled in the Battle of Shiloh in 1862; he would later receive a brevet promotion to Major in 1867 for his actions. He tried to return to duty that summer, but the wound would not heal properly, so he became a member of the Invalid Corps, serving out the remainder of the Civil War as a mustering officer/recruiter in Louisville for three years. His service record states that he excelled in recruitment efforts for the United States Colored Troops. While working in Louisville, he met and later married his first wife Emma L. Haverty on November 10, 1864; they quietly divorced October 1, 1880. After the war, he became a Veteran Companion of the Military Order of the Loyal Legion of the United States.
Соғыс кезіндегі теріс қылық
1869 жылы Смиттің қайын атасы Дэниел Хаверти банкроттыққа байланысты алаяқтық қылмысы үшін сотқа тартылды. Кредиторлар Хаверти отбасының мүлкін тексерді, өйткені Хаверти байлығының көп бөлігін жасыру үшін басқаларға бергеніне сенді. Бұл тергеулер соғыс кезінде Джейкоб Смит мүлкінің күрт өскенін көрсетті: 1862 жылы 4000 доллар болса, 1865 жылы 40 000 долларға жеткен. Смит шақырылып, өзінің кенеттен байығанын түсіндіруі тиіс болды. Смит қайын атасының атынан жасалған алаяқтық туралы ештеңе білмейтінін мәлімдеді және ақшаның сыйлық брокерлік схемасының нәтижесі екенін түсіндірді. Соғыс кезінде шығыс жағалау штаттары сарбаздарға 700 долларға дейін тіркелу бонустары (сол кезде "сыйлықтар" деп аталған) ұсынды. Смит шығыстағы рекруттер тобымен бірге Орта Батыстан келген адамдарды пайдаланып, шығыс әскерінің квотасын толтыруды жоспарлады, рекруттерге аймақтық сыйлық ретінде 300 доллар төлеп, қалғанын өзіне қалтаға салды. Смит бастапқыда жоспардың заңды екеніне сенгенін айтты. Бірақ жоспар іске аспай тұрып, Смит шығыс рекруттерлері сыйлықтар үшін сақтаған 92 000 долларды алып, оны виски, алтын және алмастармен айналысатын қосалқы бизнеске инвестициялады. Шығыс рекруттерлері Смит бере алмайтын төлемді талап еткенде, Смит олардың заңмен айналысудан бас тартқанын байқады. Осыдан ол жоспардың заңсыз болғанына көз жеткізді. Ақырында Смиттың инвестициялары үлкен пайда әкелді, және Смит барлық кредиторларына толық төлегенін мәлімдеді, тек бірнешеуі ғана қайтыс болған немесе қаладан кеткен. Хаверти банкроттығы кезінде Смит әскерде уақытша судья-адвокат болып тағайындалды, оны тұрақты лауазымға айналдыруға тырысты. Банкроттық іс бойынша тараптардың бірі АҚШ армиясының Бас прокуроры Джозеф Холтқа Смиттың сыйлық беру схемасы туралы хабарлады. Смит Холтқа жауап ретінде хат жазды. Смит хатында бұл схеманы жақсы жарықтан көрсетуге тырысты. Ол өзін патриот ретінде көрсетіп, жеті рет шайқасқа қатысқанын және Шило шайқасында жараланғанын айтты. Ол өзін "1863 жылы Кентуккиде афроамерикандықтарды әскерге шақыруды бастаған бірінші офицер болғандықтан, Луисвиллдегі көтерілісшілер мен консерваторлардың барлық жеккөрушілігін өз мойнына алған адам" деп сипаттады. Смит Кентуккидегі түрмелерді, түрмелерді және жұмыс үйлерін осы адамдарды табу үшін аралап шыққанын және оның жалғыз мақсаты – Құдайға және еліне адал қызмет ету екенін айтты. Смит болжам жасағанын мойындады, бірақ оны басқалар соғыс кезінде Луисвиллде одан үш есе көп ақша тапқанын және ол ешкімді алдамағанын түсіндірді. Холт Смиттың кешірімін қабылдамады және құжатты Соғыс министріне жіберді, бұл мәселені Смитты тұрақты лауазымға бекітуге өкілетті АҚШ Сенатының Әскери істер комитетіне беруді ұсынды. Смит өзін адал адам ретінде көрсетіп, хатшыға кешірім сұрап хат жазды. Ол жоспарды егжей-тегжейлі түсіндіріп, оның жалғыз кінәсі – басқалардың ақшасын өз пайдасына пайдаланғанын айтты. Ол барлық кредиторларына төлегенін және ешқандай сарбаз сыйлықтарынан айырылмағанын мәлімдеді. Бірақ Смит өзінің оқиғасына куә болғандардың бәрі қайтыс болғанын немесе елден кеткенін, сондай-ақ ол сол кезеңдегі банк шоттарының барлық жазбаларын жойғанын немесе жоғалтып алғанын айтты. Министр Смиттың түсіндірмесін жеткіліксіз деп тапты. Президент Смиттың судья-адвокат лауазымына уақытша тағайындалуын күштен шығарды. Бас прокурордың оқиғаны қорытындылауында Холт Смиттың куәлігі әскери аудиторларды алдауға және адастыруға рұқсат бергенін көрсеткені үшін оны қатты сынады. Холт қорытындылай келе, "[өзінің қарама-қайшы мәлімдемелері мен өкінішті түсіндірмесі оны ұятқа қалдырды" деді.
In 1869, Smith's father in law Daniel Haverty was being sued for fraud in connection with a bankruptcy. The creditors looked into the assets of Haverty's family, believing Haverty had hidden most of his wealth by transferring it to others. These investigations revealed a tremendous enlargement of Jacob Smith's assets during the war, from $4,000 in 1862 to $40,000 in 1865. Smith was called as a witness in the suit to explain his sudden fortune. Smith claimed ignorance of any fraud on behalf of his father in law, and explained that the money was the result of a bounty brokerage scheme. During the war, eastern seaboard states were offering recruits enlistment bonuses (then called "bounties") of up to $700. Smith, along with a group of eastern recruiters, planned to fill eastern troop quotas using men from the Midwest, paying those recruits the regional bounty of $300 and pocketing the difference. Smith claimed he believed the plan was legal, at first. But before it could get off the ground, Smith took $92,000 the eastern recruiters had deposited for the bounties and used it to make speculative investments in side businesses involving whiskey, gold and diamonds. When the eastern recruiters demanded repayment which Smith could not provide, Smith noticed the recruiters refused to engage the law. From that, he concluded the plot must have been illegal. Eventually Smith's investments produced large profits, and Smith claimed he repaid all of his creditors in full, except for a few who had died or left town. At the time of the Haverty bankruptcy, Smith had been given a temporary judge advocate assignment with the army that he was attempting to convert into a permanent position. One of the parties in the bankruptcy case informed the Judge Advocate General of the United States Army, Joseph Holt, about Smith's bounty brokerage scheme. Smith wrote a letter to Holt in response. Smith's letter attempted to cast the scheme in a sympathetic light. He wrapped himself in the flag and argued that he had been in seven engagements and had been wounded in the Battle of Shiloh. He portrayed himself as "one who took upon himself all the odium that the rebels and conservatives of Louisville, Kentucky, heaped upon him, by being the first officer, to my knowledge, who commenced mustering into service the colored man in Kentucky during the year 1863." Smith said that he had scoured Kentucky's prison pens, jails, and workhouses to find these men and that his only aim was to serve his God and his country properly. Smith admitted to speculating, but justified it by saying that others had made three times as much money as he had in Louisville during the war, and he had not defrauded anyone. Holt did not accept Smith's excuse, and submitted the papers to the Secretary of War with the recommendation that the matter be given to the United States Senate Committee on Military Affairs, who had the authority to confirm Smith for the permanent position he sought. Smith wrote a more apologetic explanation to the Secretary, painting himself as a gullible dupe. He explained the plot in detail, and argued that his only offense was using other people's money for his own profit. He claimed that all his creditors had been repaid, and no recruits had been defrauded out of their bounty. But conveniently, Smith claimed that all other witnesses to his story had either died or left the country, and that he had destroyed or lost all of his own bank account records for that period. The Secretary found Smith's explanation to be unavailing. Smith's temporary appointment as judge advocate was revoked by the President. In the Judge Advocate General's summation of the events, Holt excoriated Smith for how his own testimony appeared to suggest he believed it was alright to mislead and deceive military auditors. Holt concluded, "[b]y his conflicting statements and his unfortunate explanation, he is placed in a dilemma full of embarrassment."
Филиппин-американ соғысы
Смит Филиппин-Америка соғысы барысында Филиппинге жіберілді.
Smith was sent to the Philippines during the Philippine–American War.
Смит өзінің тактикасын БАҚ-қа айтып берді
1899 жылдың желтоқсан айында Джейкоб Х. Смит (қазір полковник) Филиппиндегі журналистерге жергілікті тұрғындардың "индейлермен күресуден де нашар" екенін мақтанышпен айтты. Ол американдық шекарада американдықтармен күрескенде үйренген, Смит "жабайылар" деп сипаттаған, тиісті тактиканы генерал Элвелл С. Отистен бұйрық күтпей-ақ қолданғандығын жеткізді. Бұл сұхбаттан кейін "12-ші полк полковнигі Смит қолға түскен барлық көтерілісшілерді атуға бұйрық берді" деген тақырып жарияланды, ал "Нью-Йорк Таймс" газеті Смиттің тактикасын "бұрыннан қажет болған" деп мақұлдады.
In December 1899, Jacob H. Smith (now a colonel) boastingly informed reporters in the Philippines that, because the natives were "worse than fighting Indians", he had already adopted appropriate tactics that he had learned in the American frontier fighting Native Americans, characterized by Smith as "savages", without waiting for orders to do so from General Elwell S. Otis. This interview provoked a headline announcing that "Colonel Smith of 12th Orders All Insurgents Shot At Hand", and the New York Times endorsed Smith's tactics as "long overdue."
Бригад генералдық дәрежесіне көтерілу
1880-ші жылдардың соңынан бастап АҚШ армиясы әрбір бригадир-генерал лауазымын біліктілігіне емес, тек қана қызмет мерзіміне қарай тағайындау жүйесін қабылдады. Бұл жүйе көбінесе егде жастағы полковниктерге жаңа шенмен бірнеше ай, апта немесе күн активті қызмет етуге мүмкіндік берді, одан кейін жоғары жалақымен бірден зейнеткерлікке шықты. Джейкоб Смит сәл жасырақ болды және оның генералға көтерілуі әдеттегіден ертерек болды; ол заң бойынша міндетті зейнеткерлікке дейін үш жылға дейін қызмет ете алатын. Филиппиннің азаматтық губернаторы Уильям Говард Тафт 1 маусымда Смитті бригадир-генерал шеніне көтеруге шешім қабылдады, оның испан-американ соғысындағы қызметін ескеріп, оның жаңа шен алғаннан кейін зейнеткерлікке шығады деп ойлады. Смит шенді жоғарылатты, бірақ ол зейнеткерлікке шығудан бас тартты.
Starting in the late 1880s, the U. S. Army had adopted the system of filling each brigadier general position not by qualifications, but by mere seniority. The system usually gave elderly colonels a few more months, weeks or days of active duty with a new title, followed by nearly immediate retirement at a higher pay rate. Jacob Smith was slightly younger and his promotion to general was made earlier than typical; he had three years left until retirement became mandatory by law. William Howard Taft, who was the civilian governor of the Philippines, decided to promote Smith to Brigadier General on 1 June 1900, citing his service during the Spanish–American War and believing that he would retire after being promoted. Smith was promoted, but he decided not to retire.
Смит Лусон аралында дүрлікті туғызды
Испанияға қарсы филиппин революциясының басты себебі католик шіркеуінің испан доминикан монахтарына деген наразылық болды деп есептелді, және көптеген монахтар филиппин халқы тарапынан өлтірілді. Американың сыртқы саясаты діни мәселелерде қатаң бейтараптық сақтауға бағытталған еді. 1900 жылдың қыркүйегінде Смит Лусон аймағындағы Пангасинан, Тарлак және Замбалес провинцияларының әскери губернаторы қызметін атқарып тұрғанда, Дагупан ауылындағы діни дауға араласты. Смит монахтармен жақын қарым-қатынаста болған дін қызметкерін қолдады. Бұл Лусонның орталық бөлігінде наразылық тудырып, халықтың көтерілісіне әкеп соқты.
Resentment of Spanish Dominican Friars of the Catholic Church were alleged to be the principal cause of the Filipino revolution against Spain, and many friars were killed by the Filipino population. American foreign policy was to stay strictly neutral in religious matters. In September 1900, while Smith was the military governor of Pangasinan, Tarlac, and Zambales on Luzon, Smith intervened in a religious dispute in the village of Dagupan. Smith sided with a priest who was friendly with the friars. This caused an angry civilian uproar in central Luzon.
Самар жорығы
1901 жылғы 28 қыркүйекте Самар аралының оңтүстік жағалауындағы үшінші ірі қала – Балангига қаласында орналасқан 9-шы АҚШ жаяу әскер полкінің C ротасының елу бір американдық сарбазы күтпеген партизандық шабуылда қаза тапты. Олар Балангигаға портын жабып, ішкі аймақтағы филиппин күштеріне жабдықтау жеткізілмеуіне кедергі келтіру үшін жіберілді, сол кезде бұл күштер генерал Висенте Лукбанның басқаруында болды. Лукбан 1898 жылғы желтоқсанда Эмилио Агиналдо басқаратын Бірінші Филиппин Республикасының атынан аралды басқаруға жіберілген еді. Бұл шабуыл АҚШ жұртшылығында үлкен резонанс тудырды, газеттер оны Джордж Армстронг Кастердің 1876 жылғы Кіші Бигхорн шайқасындағы соңғы тұруымен теңестіріп, «қанды қырғын» деп атады. Филиппиннің әскери губернаторы, генерал-майор Аднa Р. Чаффи, президент Теодор Рузвельттен Самарды бағындыру жөнінде бұйрық алды. Осы мақсатта Чаффи Смитті Самарға міндетті орындау үшін тағайындады. [[Файл:Жейкоб Смиттің Балангигаға жасаған жазалық шарасы туралы редакциялық карикатура. Смиттің «Он жастан асқандарды өлтіру» бұйрығы 1902 жылғы 5 мамырдағы «Нью-Йорк Журнал» газетінің карикатурасында көрсетілген. «Ескі Ту» американдық қалқанды жауып, оның үстінде аққабақ бүркітінің орнына қарға басты бүркіт бейнеленген. Төмендегі жазуда: «Олар Филиппинді басып алғанға дейін он жыл бұрын дүниеге келгендері үшін қылмыскерлер». Смиттің осы науқанды жүргізуі нәтижесінде ол әскери сотқа берілді. Одан кейін аралды аралау науқаны басталды. Самарға азық-түлік пен сауда жеткізілімі тоқтатылды, бұл мақсаты революционерлерді аштықтан өлтіріп, мойынсұнуға мәжбүрлеу болды. Смиттің Самардағы стратегиясы тұрғындарды партизандарды қолдаудан тоқтатуға және қорқыныш пен аштықтан америкалықтарға бет бұруға мәжбүрлеу үшін кең ауқымды қиратуды қамтыды. Ол өз әскерлерін партизандық топтарды іздеу және филиппин генерал Висенте Лукбанды ұстау үшін аймақты аралауға қолданды, бірақ партизандар мен қала тұрғындары арасындағы байланысқа жол бермеу үшін ештеңе жасамады. Америкалық колонналар аралды кезіп, үйлерді қиратып, адамдар мен жұмыс малдарын атып өлтірді. Литтлтон Уоллер есебінде он бір күн ішінде оның әскерлері 255 үйді өртеп, 13 қарабуқаны атып, 39 адамды өлтіргенін мәлімдеді. АҚШ әскерлерінің салдарынан қаза тапқан филиппин азаматтарының нақты саны ешқашан белгілі болмайды, бірақ соғыстағы қазалар туралы энциклопедиялық кітапта бұл көрсеткіш 2000 деп көрсетілген, ал 1990 жылдары британдық жазушы жасаған терең зерттеуде бұл көрсеткіш шамамен 2500 деп бағаланған. Дэвид Фриц халықтың қартаюын есепке алатын әдістерді қолданды және жауынгерлік жастағы еркектердің 2000-нан астам қаза тапқанын, бірақ әйелдер мен балаларды кеңінен өлтіруді қолдамайтын деректерді ұсынды. Самар халқының өсу қарқыны босқындардың Самардан Лейтеге қашуына байланысты баяулады, бірақ соғыс кезінде Самар халқы 21 456 адамға өсті. Өмірдің үлкен шығындары расталмады. Бұл зұлматтар 1902 жылғы наурыз айында белгілі болған кезде АҚШ-тағы империализмге қарсы топтардың наразылығын тудырды. Армияның бас прокуроры Смиттің бағыныштыларының көпшілігінің ақыл-саулығы мен ұстамдылығы ғана Самарда толыққанды террорлық режимнің орнауына жол бермегенін атап өтті. Самардағы бұйрығының салдарынан Смит «Ауылдаған жабайы Смит» деп танылды. Смит соғыстағы зорлық-зомбылығы үшін емес, әуесқой анттарға және тілінің ысырапшылдығына байланысты «Аспанды шулатып тұрған Джейк» деген тағы бір лақап атқа ие болды. Келесі науқанға дейін Уоллер теңіз жаяу әскерінің капитаны Дэвид Диксон Портерді, осы науқанды жүргізуге жауапты офицерлердің бірін, бөліп алып сөйлесті. Уоллер Смиттің бұйрығын ішінара қайтарып алып, Портерге ұстамдылық танытуға бұйырды. «Портер, маған он жастан асқандардың бәрін өлтіру туралы нұсқау берілді. Бірақ біз әйелдер мен балаларға емес, тек қару ұстауға қабілетті ер адамдарға қарсы соғыс жүргіземіз. Басқа қандай бұйрық алсаң да, мұны есте ұста».
On September 28, 1901, fifty one American soldiers of Company C of the 9th U. S. Infantry Regiment who had been stationed in the town of Balangiga, the third largest town on the southern coast of Samar Island, were killed in a surprise guerrilla attack. They had been deployed to Balangiga to close its port and prevent supplies reaching Filipino forces in the interior, which at that time were under the command of General Vicente Lukbán. Lukbán had been sent there in December 1898 to govern the island on behalf of the First Philippine Republic under Emilio Aguinaldo. The attack provoked shock in the U. S. public, with newspapers equating what they called a "massacre" to George Armstrong Custer's last stand at the Battle of the Little Bighorn in 1876. Major General Adna R. Chaffee, military governor of the Philippines, received orders from President Theodore Roosevelt to pacify Samar. To this end, Chaffee appointed Smith to Samar to accomplish the task. [[File:Editorial cartoon about Jacob Smith's retaliation for Balangiga. PNG|right|thumb|250px|Smith's order "Kill Everyone Over Ten" became a caption in the New York Journal cartoon on May 5, 1902. The Old Glory draped an American shield on which a vulture replaced the bald eagle. The caption at the bottom proclaimed, "Criminals Because They Were Born Ten Years Before We Took the Philippines." Smith's conduct of this campaign eventually resulted in his court martial. A march through the island followed. Food and trade to Samar were cut off, intended to starve the revolutionaries into submission. Smith's strategy on Samar involved widespread destruction to force the inhabitants to stop supporting the guerrillas and turn to the Americans from fear and starvation. He used his troops in sweeps of the interior in search for guerrilla bands and in attempts to capture Philippine General Vicente Lukbán, but he did nothing to prevent contact between the guerrillas and the townspeople. American columns marched across the island, destroying homes and shooting people and draft animals. Littleton Waller, in a report, stated that over an eleven day period his men burned 255 dwellings, shot 13 carabaos and killed 39 people. The exact number of Filipino civilians killed by US troops will never be known, but an encyclopedic book on casualties in warfare puts the figure at 2,000; an exhaustive research made by a British writer in the 1990s put the figure at about 2,500. David Fritz used population ageing techniques and suggested a figure of a little more than 2,000 losses in males of combat age but nothing to support widespread killing of women and children. The rate of Samar's population growth slowed as refugees fled from Samar to Leyte, yet still the population of Samar increased by 21,456 during the war. A great loss of life is not supported. The abuses outraged anti Imperialist groups in the United States when these became known in March 1902. The Judge Advocate General of the Army observed that only the good sense and restraint of the majority of Smith's subordinates prevented a complete reign of terror in Samar. As a consequence of his order in Samar, Smith became known as "Howling Wilderness Smith." Smith earned another sobriquet, "Hell Roaring Jake" not due to his violence in war, but because of his penchant for making outrageous oaths and the extravagance of his language. Prior to the ensuing march, Waller had pulled aside Marine Captain David Dixon Porter, one of the officers chiefly responsible for carrying it out. Waller partly revoked Smith's order and told Porter to show restraint. "Porter, I've had instructions to kill everyone over ten years old. But we are not making war on women and children, only on men capable of bearing arms. Keep that in mind no matter what other orders you receive."
Уоллер әскери сотына
Смиттің бұйрығы жоғары тұрғандарға немесе бұқаралық ақпарат құралдарына ол берілген кезде белгілі болған жоқ. Бұл туралы 1902 жылдың 17 наурызында басталған майор Литтлтон Уоллердің әскери трибуналының барысында ғана мәлім болды. Майор Уоллер 11 филиппиндық жүкті тасымалдаушыны өлімге кесуге бұйрық бергені үшін сотталды. Уоллер өзінің қорғанысында Смиттің бұйрығын атаған жоқ, керісінше, АҚШ әскерлерінің 100-ші жалпы бұйрығының, сондай-ақ Либер кодексі деп белгілі ережелеріне сүйенді, ол АҚШ сарбаздарының соғыс кезінде қалай мінез-құлық танытуы керектігін анықтады. Бұл кодекс Женева конвенцияларының алғыкүші саналады, бірақ соғыс ережелеріне қатысты кейінгі келісімдерден өзгеше, ол жаудың соғыс ережелерін бұзғаны үшін жаза ретінде әскери тұтқындарды өлтіруге рұқсат берді және тыңшылар, диверсанттар мен партизандық күштерді дереу өлім жазасына кесуді талап етті. Уоллердің адвокаты қорғанысын аяқтады. Прокуратура Смитті куә ретінде шақыруға шешім қабылдады. Смит өзінің мансабын сақтап қалу үшін Уоллерді сатып беруге дайын еді. 1902 жылдың 7 сәуірінде Смит Уоллерге ешқандай арнайы ауызша бұйрық бермегенін жоққа шығара отырып, тағы да жалған куәлік берді. Жауап ретінде Уоллер Смиттің бұйрығын жариялады және Смиттен алған барлық жазбаша бұйрықтардың көшірмелерін, сондай-ақ Смит-Уоллер әңгімесінің Уоллер нұсқасын растаған үш офицерді ұсынды. Уоллер сотқа тұтқынға алуға тыйым салынғанын және 10 жастан асқан барлық филиппиндық ер адамдарды өлтіруге бұйрық берілгенін мәлімдеді. Филиппиннің әскери губернаторы, генерал Адна Чаффи, Смитті аралда қысқа мерзімге ұстап тұруға рұқсат беру туралы өтінішпен Соғыс министрлігіне телеграмма жіберді, себебі ол Смит журналистермен сөйлесу мүмкіндігіне ие болса, "өте ақылсыз" сөйлей алады және істегі фактілерге қайшы келетін нәрселерді айтуы мүмкін, "немесе денсаулығы дұрыс емес адам сияқты әрекет етеді" деп қорқады. Америкадағы кейінгі халықтың наразылығын басу үшін Соғыс министрі Элиху Рут Смитті зейнеткерлікке шығаруды ұсынды. Президент Рузвельт бұл ұсынысты қабылдады және Смитті әскерден зейнеткерлікке шығаруға бұйырды, қосымша жазасыз. Генерал Дж. Франклин Беллке қатысты тергеу жүргізілмеді.
Smith's order was not discovered by superiors or the media at the time it was given. It was only revealed in the course of the court martial of Major Littleton Waller, one of Smith's subordinates, which began on March 17, 1902. Major Waller was being tried for ordering the execution of eleven mutinous Filipino porters. Waller did not mention Smith's order in his defense, instead relying on provisions of U. S. Armies General Order Number 100, also known as the Lieber Code, dictating how U. S. soldiers were expected to conduct themselves during wartime. That code is considered a precursor to the Geneva Conventions but, in contrast to later agreements regarding rules of war, it permitted the killing of prisoners of war in reprisal for violations of the rules of war by the enemy, and called for the summary execution of spies, saboteurs and guerrilla fighters. Waller's counsel had rested his defense. The prosecution decided to call Smith as a rebuttal witness. Smith was not above selling out Waller to save his career. On April 7, 1902, Smith perjured himself again by denying that he had given any special verbal orders to Waller. In response, Waller revealed Smith's order to him and produced three officers who corroborated Waller's version of the Smith–Waller conversation, and copies of every written order he had received from Smith. Waller informed the court he had been directed to take no prisoners and to kill every male Filipino over 10. General Adna Chaffee, military governor of the Philippines, cabled the War Department requesting permission to keep Smith in the islands for a short time, since he feared that Smith, if given the opportunity to talk to reporters, could speak "absurdly unwise" and might say things contrary to the facts established in the case, "or act like an unbalanced lunatic." To ease the subsequent public outcry in America, Secretary of War Elihu Root recommended that Smith be retired. President Roosevelt accepted this recommendation, and ordered Smith's retirement from the Army, with no additional punishment. General J. Franklin Bell was never investigated.
Кейінгі өмірі
Смит Огайо штатының Портсмут қаласында зейнеткерлікке шықты, сонымен қатар әлемді аралап саяхаттады. 1917 жылдың 5 сәуірінде ол генерал-адъютант кеңсесіне хат жолдап, Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысуға әскери қызметін ұсынды, бірақ жасының үлкендігіне және Филиппинде жасаған қиындықтарының салдарынан АҚШ әскерилерінің имиджіне және беделіне нұқсан келгендіктен бас тартты. Смит 1918 жылдың 1 наурызында Сан-Диегода қайтыс болды және Вашингтондағы Арлингтон ұлттық зиратына жерленді.
Smith retired to Portsmouth, Ohio, doing some world traveling. He volunteered his military services by letter to the Adjutant General's Office on April 5, 1917, to fight in World War I, but was refused due to old age and because his atrocities in the Philippines had severely tarnished the image and reputation of the U. S. military. Smith died in San Diego on March 1, 1918, and was interred at Arlington National Cemetery in Washington, D. C.