Қоғамдық нормадан ауытқу, біріншілік және екіншілік девианттық – социологиялық түсініктер. Екіншілік девианттық өз бетінше қалыптасқан қылмыстық мінез-құлықты білдіреді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Әлеуметтанулық тұрғысынан алғанда, ауытқушылық – қабылданған әлеуметтік нормаларды бұзу немесе олардан тайып кету. Екіншілік ауытқушылық – ауытқушылық сәйкестігінің қалыптасу теориясының бір кезеңі. 1951 жылы Эдвин Лемерт енгізген бастапқы ауытқушылық – ауытқушылықтың алғашқы әрекетіне қатысу. Кейіннен ол екіншілік ауытқушылықтың ауытқушылық сәйкестігінің процесі екенін, оны өзіндік түсініктерге енгізіп, жеке тұлғаға ұзақ мерзімді әсер етуі мүмкін екенін ұсынды. Мысалы, егер бір топ зорлық-зомбылық, жалғандық немесе есірткіге тәуелділік сияқты бастапқы ауытқушылық мінез-құлықпен айналысып, содан кейін заңға қайшы әрекеттерге немесе қылмыстарға, мысалы, кісі өлтіруге көшсе, онда бұл екіншілік ауытқушылықтың кезеңі болар еді. Бастапқы ауытқушылық әрекеттерінің барлығында кездесуі мүмкін, бірақ олар сирек қылмыстық әрекеттер ретінде қарастырылады. Екіншілік ауытқушылық әлеуметтік контексте қылмыстық деп есептелуі ықтимал. Бұл әрекет ауытқушылық және қылмыстық деп таңбалануы мүмкін, бұл жеке тұлғаның сол таңбаны ішкілендіріп, сәйкес әрекет етуіне әкелуі мүмкін. Лемерт бастапқы және екіншілік ауытқушылық арасында тағы бір айырма жасады. Бастапқыда "ауытқушы" адамдардың ерекше тобы болмауы мүмкін, бірақ біздің барлығымыз ауытқушылық мінез-құлыққа ауысып-түйісеміз, және осы ереже бұзушылықты бастаған аз ғана адамдар басқалардың назарын аударады. Сөйтіп, адам екіншілік ауытқушылыққа қатыса бастайды, және олар ауытқушылық жолға түседі, немесе ауытқушылық мансабы – әр түрлі жағдайларда басқалардың реакциясымен қалыптасқан рөлдер жиынтығы. Адамның өзіндік санасы барлық әлеуметтік бағалаулар мен сынға осал, және тағы да сана, өзіндік және қоғам арасындағы үздіксіз өзара әрекеттестікті көреміз. Эрвинг Гоффман (1961, 1963) көрскендей, ұялшақтық сияқты "нашар" әлеуметтік қасиеттерімен таңбаланған адамның мінез-құлқына тұрақты белгі қойылуы мүмкін.
From a sociological perspective, deviance is defined as the violation or drift from the accepted social norms. Secondary deviance is a stage in a theory of deviant identity formation. Introduced by Edwin Lemert in 1951, primary deviance is engaging in the initial act of deviance, he subsequently suggested that secondary deviance is the process of a deviant identity, integrating it into conceptions of self, potentially affecting the individual long term. For example, if a gang engaged in primary deviant behavior such as acts of violence, dishonesty or drug addiction, subsequently moved to legally deviant or criminal behavior, such as murder, this would be the stage of secondary deviance. Primary acts of deviance are common in everyone, however these are rarely thought of as criminal acts. Secondary deviance is much more likely to be considered as criminal in a social context. The act is likely to be labelled as deviant and criminal, which can have the effect of an individual internalizing that label and acting out accordingly. Lemert made another distinction between primary deviance and secondary deviance. Originally, there may not be a distinguished group of "deviant" people, but instead we all switch in and out of deviant behavior and a minority or these individuals starting the rule breaking acts actually get the attention of others. In that very moment, a person is engaging in secondary deviance and it is said that they start following a more deviant path, or a deviant career would be a set of roles shaped by the reactions of others in different situations. One's self identity is vulnerable to all of the social judgement and criticism, and once more we see the continued interplay between the mind, self and society. As Erving Goffman (1961, 1963) showed, when an individual is labelled with a "discrediting" social attribute like shyness can often serve as a permanent mark on one's character.
Жапония
Жапонияда жазалау шаралары маңыздырақ болып табылады. Түрмедегі жағдайлар қатал, ал тергеу кезінде кейбір қылмыскерлердің құқықтары ескерілмейді. Дегенмен, Жапонияда қылмыстың қайталану көрсеткіші төмендеген. Қылмыстық қайталану – бұрын сотталған және жазаланған қылмыскердің қылмыстық әрекетін қайталауы. Бұл сондай-ақ, оңалту бағдарламаларының тиімділігін немесе жазаның қорқыту әсерін бағалаудың бір өлшемі. АҚШ-тағы қайталап қылмыс жасауды түсіндіруде, белгілеу немесе екінші девианттық көзқарасының да өз мәні бар. Екі елдің де азаматтары өз мәдениеттеріне тән ортақ пікірлерге ие. Америка Құрама Штаттарында жекеліктің күшейтілуінің бір бөлігі ретінде, адамдар өзінің маңыздылығын және дербестігін іздеуге үйретіледі. Адам өзінен кішілерге бағынудың орнына, үнемі олардан жоғары көтерілуге тырысуын үйренеді. Қылмыскер жеке тұлға мен қоғам арасындағы әлсіз байланыста пайда болады, онда қоғам билікті қабылдауды талап етеді. Қылмыскер әдетте өзінің әлеуметтік күшін сынауға және қоғамнан өзі маңызды екенін дәлелдеу үшін жағымсыз жауап алуға дайын. Екінші девианттықты ынталандыратын дәстүрлі белгілеу көзқарасынан өзгеше, әлеуметтік реакция шын мәнінде екінші девианттықты күшейтеді. Жапонияда адам өзі туып өскен қоғамды бағалайды. Бұл бейімділік қоғаммен интеграция туралы мәдени білімнен туындайды. Жапонияда қылмыскерлерге қатысты әлеуметтік реакция АҚШ-қа қарағанда қайталап қылмыс жасаудың азырақ салдарына әкеледі.
In Japan the punitive sanctions tend to be more important. The conditions in prison are harsh and some of the interrogated offenders have their rights disregarded. However, Japan has decreased their criminal recidivism rate. Criminal Recidivism is repetition of criminal behavior by an offender previously convicted and punished for an offence. It is also a measure of the effectiveness of rehabilitation programs or the deterrent effect of punishment. Explaining recidivism in the U. S, the labeling or secondary deviance perspective has some merit to go with it. Individuals in both countries have common point of views that are unique to their own cultures. As part of the individualism enforced in the United States, individuals are taught to seek self importance and personal autonomy. One learns that he or she is not supposed to submit to others but should always try to ascend above and beyond others. The offender surfaces in the weak relationship built between the individual and the society in which it requires them to accept authority. The offender is usually prepared to test their social power and have a negative response in order to prove that they are still more important than society itself. Opposite to the conventional labeling perspective which is said to promote secondary deviance, social reaction actually provides for aggravating secondary deviance. In Japan, an individual appreciates the society in which he was born and raised. That tendency comes from what is learned culturally about integration with the society. The social reaction towards offenders in Japan has slighter recidivist consequences rather than in the United States.