Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Макроэкономикада классикалық дихотомия - классикалық және Кейнске дейінгі экономикаға тән идея, нақты және номиналды айнымалыларды бөлек талдауға болады. Нақтырақ айтқанда, егер нақты айнымалыларды, мысалы, өнім мен нақты пайыздық мөлшерлемелерді, олардың номиналды теңдестеріне, өнімнің ақшалай құнына және пайыздық мөлшерлемеге не болып жатқанын қарамай-ақ толық талдауға болатын болса, экономика классикалық дихотомияны көрсетеді. Бұл нақты ЖІӨ мен басқа да нақты айнымалыларды номиналды ақша массасының деңгейін немесе инфляция деңгейін білмей анықтауға болады. Экономика классикалық дихотомияны көрсетеді, егер ақша бейтарап болса, тек баға деңгейіне әсер етеді, нақты айнымалыларға емес. Егер классикалық дихотомия дұрыс болса, ақша тауарлардың салыстырмалы бағаларына емес, абсолюттік бағаларға ғана әсер етеді. Классикалық дихотомия кей кей кейнсиандық экономистердің ("күлдіргі ретінде ақша") ойлауының ажырамас бөлігі болды және ол бүгінгі күні макроэкономиканың жаңа классикалық теорияларында кездеседі. Жаңа классикалық макроэкономикада қысқа мерзімді Филипс қисығы бар, ол ұтымды күтулерге сәйкес тік ауыса алады. Қатаң мағынада ақша қысқа мерзімде бейтарап емес, яғни классикалық дихотомия орын алмайды, өйткені агенттер бағалар мен ақша мөлшерінің өзгеруіне олардың ұсыныс шешімдерін өзгерту арқылы жауап береді. Алайда ақша ұзақ мерзімді перспективада бейтарап болуы керек, ал классикалық дихотомия ұзақ мерзімді перспективада қалпына келтірілуі керек, өйткені бағалар мен нақты макроэкономикалық көрсеткіштер арасында дерек деңгейінде байланыс жоқ. Бұл көзқарас экономикалық саясатқа үлкен әсер етеді. Ұзақ мерзімді перспективада, дихотомияға байланысты, ақша макроэкономикалық өнімділікті бақылаудың тиімді құралы болып саналмайды, ал қысқа мерзімді перспективада бағалар мен өнім (немесе жұмыссыздық) арасында сауда-саттық бар, бірақ рационалды күтулер бойынша үкімет оны жүйелі түрде контрциклдік экономикалық саясат құру үшін пайдалана алмайды. Кейнсиандар мен монетаристер классикалық дихотомияны қабылдамайды, өйткені олар бағалар жабысқақ деп санайды. Яғни, олар бағалар қысқа мерзімде өзгермейді деп санайды, сондықтан ақшаның көбеюі жиынтық сұранысты арттырады, осылайша нақты макроэкономикалық айнымалыларды өзгертеді. Пост-кейнсиандар классикалық дихотомияны да әр түрлі себептермен қабылдамайды, ақша жасаудағы банктердің рөлін, мысалы ақша айналымы теориясында баса көрсетеді.
In macroeconomics, the classical dichotomy is the idea, attributed to classical and pre Keynesian economics, that real and nominal variables can be analyzed separately. To be precise, an economy exhibits the classical dichotomy if real variables such as output and real interest rates can be completely analyzed without considering what is happening to their nominal counterparts, the money value of output and the interest rate. In particular, this means that real GDP and other real variables can be determined without knowing the level of the nominal money supply or the rate of inflation. An economy exhibits the classical dichotomy if money is neutral, affecting only the price level, not real variables. As such, if the classical dichotomy holds, money only affects absolute rather than the relative prices between goods. The classical dichotomy was integral to the thinking of some pre Keynesian economists ("money as a veil") as a long run proposition and is found today in new classical theories of macroeconomics. In new classical macroeconomics there is a short run Phillips curve which can shift vertically according to the rational expectations being reviewed continuously. In the strict sense, money is not neutral in the short run, that is, classical dichotomy does not hold, since agents tend to respond to changes in prices and in the quantity of money through changing their supply decisions. However, money should be neutral in the long run, and the classical dichotomy should be restored in the long run, since there was no relationship between prices and real macroeconomic performance at the data level. This view has serious economic policy consequences. In the long run, owing to the dichotomy, money is not assumed to be an effective instrument in controlling macroeconomic performance, while in the short run there is a trade off between prices and output (or unemployment), but, owing to rational expectations, government cannot exploit it in order to build a systematic countercyclical economic policy. Keynesians and monetarists reject the classical dichotomy, because they argue that prices are sticky. That is, they think prices fail to adjust in the short run, so that an increase in the money supply raises aggregate demand and thus alters real macroeconomic variables. Post Keynesians reject the classic dichotomy as well, for different reasons, emphasizing the role of banks in creating money, as in monetary circuit theory.