Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші дүниежүзілік соғыстағы одақтас күштердің орталық қолбасшылығы, Версальде орналасқан, Франция (1917–1920)
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі одақтас күштердің орталық қолбасшылығы.
Central command of the Allied forces of WWI, based in Versailles, France (1917 20)
the Allied central command during World War I
Жоғарғы соғыс кеңесі – Версальде орналасқан, Бірінші дүниежүзілік соғыстағы негізгі одақтастардың – Ұлыбритания, Франция, Италия, АҚШ және Жапонияның – әскери стратегиясын үйлестіретін орталық қолбасшылық. Ол 1917 жылы Ресей революциясынан кейін және Ресейдің одақтас ретінде шығуы алда тұрғанда құрылды. Кеңес азаматтық басшыларға екінші кеңес беру көзі, ықтимал қару тоқтату шарттарын алдын ала талқылау алаңы, сондай-ақ кейіннен бейбіт келісім шарттарын реттеу үшін құрылған, ал 1920 жылы Елшілер конференциясымен алмастырылды.
The Supreme War Council was a central command based in Versailles that coordinated the military strategy of the principal Allies of World War I: Britain, France, Italy, the United States, and Japan. It was founded in 1917 after the Russian Revolution and with Russia's withdrawal as an ally imminent. The council served as a second source of advice for civilian leadership, a forum for preliminary discussions of potential armistice terms, later for peace treaty settlement conditions, and it was succeeded by the Conference of Ambassadors in 1920.
Құрылу
Британ премьер-министрі Дэвид Ллойд Джордж Сомма мен Фландриядағы одақтастардың жоғалтуларына жауап ретінде Императорлық Бас штабтың бастығы сэр Уильям Робертсон мен британдық экспедициялық күштердің бас қолбасшысы сэр Дуглас Хейгтің стратегиясы туралы үлкен алаңдаушылық білдірді. Сонымен қатар, Капоретто шайқасында итальяндықтардың жеңілісінен кейін, немістер мен австро-мажарлар итальяндық әскерін күтпеген шабуылға ұрып, жеңіске жетті. Ллойд Джордж 1917 жылдың 5-7 қарашасында Рапалло конференциясында Жоғарғы соғыс кеңесін құруды ұсынды. Жапония мен Ресейді қосқысы келмеді, ал итальяндықтар мен француздар Салониканы (соның ішінде Сербияны азат етудің жалғыз мүмкіндігі) эвакуациялау мүмкіндігінен қаушады, сондықтан мәселелерді Батыс майданымен шектеуге тырысты.
British Prime Minister David Lloyd George had grave concerns regarding the strategy of Sir William Robertson, Chief of the Imperial General Staff, and Sir Douglas Haig, the Commander in Chief of the British Expeditionary Force, in response to the Allied losses at the Somme and Flanders. Also, following the Italian defeat at the Battle of Caporetto, in which the Germans and Austro Hungarians surprised the Italian forces, Lloyd George proposed the formation of a Supreme War Council at the Rapallo Conference of 5–7 November 1917. Japan and Russia were not to be included, and the Italians and French, worried that Salonika (and with it the only chance of liberating Serbia) might be evacuated, wanted issues confined to the Western Front.
Тұрақты әскери өкілдер
Әр одақтас ел үкімет басшысымен және тағайындалған жоғары әскери шенеунік – Тұрақты әскери өкіл (PMR) арқылы өкілдік етілді. Француз PMR-ы Фердинанд Фош болды, кейін оны Максим Вейганд және Жозеф Жоффр алмастырды. 1918 жылға дейін британдықтарды сэр Генри Хьюз Уилсон, содан кейін Чарльз Саквилл Вест өкілдік етті. Италиядан Луиджи Кадорна қатысты. Одақтастардың "бірлескен державасы" болған АҚШ саяси құрылымға қатыспады, бірақ Тұрақты әскери өкілі генерал Таскер Х. Блиссті жіберді. Генерал Уилсон және оның штабы Түркияға қарсы шабуылдарды зерттеу бойынша көптеген жобалар жүргізді, олардың нәтижесінде "Бірлескен ескертпе № 12" жасалды.
Each Allied nation would be represented by their head of government, and an appointed senior military officer known as the Permanent Military Representative (PMR). The French PMR was Ferdinand Foch, later replaced by Maxime Weygand and Joseph Joffre. The British were represented by Sir Henry Hughes Wilson until 1918, then Charles Sackville West. Italy was represented by Luigi Cadorna. The United States, which was "an Associated Power" of the Allies, was not involved with the political structure, but sent a Permanent Military Representative, General Tasker H. Bliss. General Wilson and his staff conducted numerous research projects into offensives against Turkey, culminating in "Joint Note# 12".
Жиналыстар
Әскери кеңес аптасына шамамен бір рет отырды (1917 жылдың қарашасынан 1919 жылдың қарашасына дейін 90 рет кездесу өтті), бірақ Жоғарғы Соғыс Кеңесінің (ЖСК) өмір сүрген кезеңінде премьер-министрлер қатысқан ресми халықаралық конференциялар он рет өтті. Осы кездесулер төменде тізілген.
Although the military council sat about once a week (90 meetings took place between November 1917 and November 1919), formal Interallied Conferences with Prime Ministers in attendance took place ten times during the lifespan of the Supreme War Council (SWC). Those meetings are listed below.
1917 жылдың 5-7 қарашасы
Рапалло конференциясында одақтас елдердің әскери басшылары Италияның Рапалло қаласында (Франция шекарасына жақын) Жоғарғы соғыс кеңесін құруды бекітті. Бұл идея британдықтар тарапынан ұсынылып, француздықтар қолдады және 1917 жылғы 2 қарашада британдық соғыс кабинетінің мәжілісінде мақұлданды. Кеңестің штаб-пәтері Версаль қаласында орналасатыны да шешілді.
At the Rapallo Conference, the formation of the Supreme War Council was approved by the Allied war leaders in the town of Rapallo, Italy (close to the French border). The idea was thought up by the British, accepted by the French, and approved at a British War Cabinet meeting on 2 November 1917. It was also decided that its headquarters would be in Versailles.
1917 жылдың 29 қарашасынан 3 желтоқсанына дейін
Францияда алғашқы одақтас конференциясы Парижде, Орсей сайсында және Версальдегі Трианон сарайы қонақ үйінің конференц-залында өтті. Бұл 1917 жылдың 14 қарашасында қызметке келген премьер-министр Клемансоның алғашқы ресми пайда болуы болды. Конференцияға төрт мемлекет басшысы қатысты: Клемансо, Дэвид Ллойд Джордж, Витторио Орландо және полковник Эдвард Хаус (президент Вудро Вильсон атынан). Оларды төрттің тұрақты әскери өкілдері қолдады: генерал Максим Вейган (Франция), генерал Генри Уилсон (Ұлыбритания), генерал Луиджи Кадорна (Италия) және генерал Таскер Блис (АҚШ). Конференция сегіз қаулыны әзірлеумен аяқталды, олардың ең маңыздысы – одақтас майданды қорғау жолдарын табу болды.
The first Interallied Conference in France took place in Paris at the Quai d'Orsay and at The Trianon Palace Hotel conference room in Versailles. This was the first appearance of Prime Minister Clemenceau, who took office on 14 November 1917. The four heads of state represented were Clemenceau, David Lloyd George, Vittorio Orlando, and Colonel Edward House (for President Woodrow Wilson). Supporting the four were their permanent military representatives: General Maxime Weygand (France), General Henry Wilson (UK), General Luigi Cadorna (Italy) and General Tasker Bliss (US). The conference ended with the drafting of eight resolutions, the most important of which was to find ways to defend the allied line.
1918 жылдың 29 қаңтарынан 2 ақпанына дейін
Үшінші SWC одақтастар конференциясы Париждің сыртында, Версальде өтті. Кеңес 1918 жылға арналған Батыс майдандағы қорғаныс жоспарына келісті (негізінен, немістердің қазір жойылған Шығыс майданнан келген әскерлермен күшейтілуі және АҚШ әскерлерінің сол жылдың соңына дейін толық күшпен орналастырылмауы себепті), сондай-ақ Түркияға қарсы шабуыл жоспары бекітілді. Морис Хэнки бұл кездесу туралы жазғандай, ұлттық бас қолбасшылар, ұлттық штаб басшылары және PMR-лер «әр түрлі кеңес берді», бұл «менің барлық тәжірибемде ешқашан көрмегендей хаостық жағдайды» тудырды. Ллойд Джорджтың басты мақсаты Робертсонды тоқтату болды, және Генри Уилсонның (Робертсонның қарсыласы) берген жазбаларының ықпалымен, ол Фоштің (француз штаб бастығы) ұсынысын – ұсынылған одақтас жалпы резервті ұлттық штаб басшылары басқаруы керек дегенді – қабылдамады. Ақырында, Фош резервке қолбасшылық етуге келісті, ал Уилсон оның орынбасары болды. Жалпы резерв 13 француз, 10 британдық және 7 итальяндық дивизиядан тұруы керек еді. Шешім қабылдау процесін жеңілдету үшін генерал Фердинанд Фох басқаратын Бас резервке басшылық ету үшін Атқарушы соғыс кеңесі құрылды. Үшінші және төртінші SWC отырыстары арасында британдық генерал Уильям Робертсонның Жалпы резервке қарсылығы оны Уилсонмен алмастыруға әкелді. Наурыз айының басында БЭФ командирі Дуглас Хейгтің де SWC бұйрығын орындаудан бас тартқаны анықталды. Генерал Петен және премьер-министр Клемансомен одақтасып, екеуі де бұл шараға қарсы болғандықтан, Жалпы резервтің жақтастары жеңіліске ұшырады. Германиядан күшті шабуыл күтілуіне байланысты, Ллойд Джордж Хейгті ауыстырудың және жоспарды іске асырудың тым кеш болғанына шешім берді. Жалпы резерв құрумен қатар, премьер-министр Клемансо командалық бірлікті орнатуға тырысты. Алайда, премьер-министр Ллойд Джордж «ішкі саясат», Парламент және қоғамдық пікірмен байланысты мәселелерді келтіре отырып, бас тартты. Ллойд Джордж Генштабтағы фельдмаршал Хейгпен сөйлескенде де өз ұстанымын қайталады.
The third SWC Interallied Conference was held at Versailles, just outside Paris. The Council agreed to a defensive plan on the Western Front for 1918 (because the Germans were being reinforced by troops from the now defunct Eastern Front, whilst US troops would not be deployed in strength until later in the year), with an offensive operation against Turkey. Maurice Hankey recorded of this meeting that the national Commanders in Chief, national Chiefs of Staff and PMRs "all gave different advice" creating "a worse state of chaos than I have ever known in all my wide experience". Lloyd George, whose main goal was to thwart Robertson and possibly prompted by the notes Henry Wilson (a rival of Robertson) was passing him across the table, blocked a suggestion by Foch (French Chief of Staff) that the proposed Allied General Reserve be controlled by the national Chiefs of Staff. It was eventually agreed that Foch should command the Reserve, with Wilson as his deputy. The General Reserve was to consist of 13 French, 10 British, and 7 Italian divisions. To streamline decision making, an Executive War Board was established, headed by General Ferdinand Foch, to command the General Reserve. Between the third and fourth SWC meetings, resistance to the General Reserve by British General William Robertson caused him to be replaced by Wilson. In early March, it was found that B. E. F. Commander Douglas Haig also refused to follow the SWC order. Allied with General Petain and Prime Minister Clemenceau, both of whom opposed the measure, the advocates of a General Reserve were thwarted. With a massive attack from Germany thought to be imminent, Lloyd George decided that it was too late to replace Haig and follow through with the plan. In addition to the establishment of a General Reserve, Prime Minister Clemenceau made an attempt at establishing unity of command. However, Prime Minister Lloyd George refused, citing "home politics" and problems with Parliament and the public. Lloyd George repeated his stand when talking to Field Marshal Haig at GHQ.
1918 жылдың 13-15 наурызы
Лондон қаласында төртінші SWC Interallied конференциясы өтті. Онда "Жалпы резерв" жоспары күштен шығарылды. Резервке дивизияларды қайта орналастыру үш айға созылатыны есептелген, бірақ шындығында неміс шабуылына санаулы 8 күн ғана қалған еді. Бұл генерал Фердинанд Фох пен премьер-министр Клемансо арасында қызу пікірталас тудырды, ал премьер-министр Ллойд Джордж фельдмаршал Хейгтің орнын ауыстыру мүмкіндігін қарастырды. Жалпы резерв болмағандықтан, одақтастар фельдмаршал Хейг пен генерал Петен арасындағы ауызша өзара қолдау келісіміне сүйенуге мәжбүр болды. Кеңес сондай-ақ Германия мен Ресей арасында жасалған Брест-Литовск "бейбітшілік" шарты туралы ресми мәлімдеме жасады. Премьер-министр Клемансо біріктірілген басшылық құруға тағы бір әрекет жасады, бірақ Ллойд Джордж оған қарсы шықты, Фохтың Атқарушы соғыс кеңесіне тағайындалуы "үлкен ұступ" болғанын айтты. Клемансоның көмекшісі, генерал Анри Мордак, Ұлыбритания әскерлері теңізге тасталмайынша ғана біріктірілген басшылыққа жүгінді деді. Одақтас резерві ақырында күн тәртібінен шығып қалды, өйткені Бас қолбасшылар Хейг пен Петен жеткілікті әскерді беруден бас тартты. 1918 жылдың ақпан айында Уилсон Робертсонның орнын басып, 26 наурызда Фердинанд Фох одақтас әскерлерінің Бас қолбасшысы болды. 1918 жылдың сәуірінен бастап Батыс майданындағы барлық одақтас әскерлері көпұлтты бас штабтың басшылығына берілді. GQGA, [[Grand Quartier Général (1914–1919) (француз армиясының бас штабы)]] сияқты құрылымға ұқсас болды. Фох пен Уилсонсыз Версальдегі әскери аппараттың маңызы азайды.
The fourth SWC Interallied Conference was held in London. Here, the General Reserve plan was cancelled. It was thought it would take three months to reposition divisions for the Reserve, when, in fact, the German attack was just 8 days away. This caused a great debate between General Ferdinand Foch and Prime Minister Clemenceau, and Prime Minister Lloyd George considered replacing Field Marshal Haig. In the absence of a General Reserve, the allies had to rely on a verbal mutual support agreement between Field Marshal Haig and General Petain. The council also put out an official statement about the Brest Litovsk "peace" treaty made between Germany and Russia. Prime Minister Clemenceau made another attempt at establishing unity of command but was rebuffed by Lloyd George, who said Foch's appointment to the Executive War Board had been a "great concession". General Henri Mordacq, Clemenceau's aide, said Britain only turned for unity of command at the last minute when her armies were about to be thrown into the sea. The Allied Reserve eventually slipped from the agenda as the Commanders in Chief, Haig and Pétain, refused to hand over sufficient troops. In February 1918, Wilson had replaced Robertson as CIGS and on 26 March Ferdinand Foch became Allied Generalissimo. After April 1918 all Allied troops on the Western Front were placed under the command of the , a multi national general staff. The GQGA was on similar lines to the [[Grand Quartier Général (1914–1919) (French Army Headquarters). Without its two main personalities, Foch and Wilson, the military machinery at Versailles became less important.
1918 жылдың 1 - 2 мамыры
Бесінші СВК конференциясы Версаль мен Аббевилльде, Францияда, неміс Майкл операциясы (21 наурыз) және Жоржетт операциясы (7 сәуір) шабуылдарынан кейін өтті. Бастапқыда жоспарланғаннан гөрі тезірек Батыс майданға американдық әскерлерді тасымалдау қажеттілігі талқыланды. Қаңтар айының соңында АҚШ пен Ұлыбритания арасында жасалған жеке келісім бойынша Америка Францияға алты толық дивизияны жеткізеді, олар британдық кемелерде тасымалданады және британдық армиямен оқытылады. Ұрыс алаңындағы жарақат алғандарды ауыстыру қажеттілігіне байланысты, СВК әскери генералдары бірлескен 18-нотаны шығарды, онда АҚШ-тың Францияға тек қана жаяу әскер мен пулемет бөлімдерін жіберуін сұрады. Генерал Першинг келісімге келісті, бірақ мәселені бір айдан-бір айға қарастыруды қалады. Премьер-министр Клемансо жоспарды екі айға ұзартатын соңғы келісімді жасады. 2 мамыр күні таңғы сағат 10-да Аббевилльдегі үй иесінің (полиция бастығының?) үйінде құпия кездесу болып өтті, онда Б.Э.Ф. кемелерін Ла-Манш портынан түсіру мәселесі талқыланды. Егер дағдарыс кезінде немістер ағылшындарды Ла-Манш портына дейін ығыстырса, B.E.F. Англияға кері шегінуі керек пе, әлде оңтүстікке қарай жылжиды және француздармен бірігіп отыруы керек пе? Бұл мәселеде генерал-фельдмаршал Хейг пен генерал Робертсонның орнына келген генерал Генри Уилсонның да кемеге отыруды жақтағаны белгілі болды. Бұл мәселені әскери генералдар ресми конференция басталғанға дейін талқылады. Бірақ генерал Фош бұған қарсы болды. Сұраққа жауап бергенде, ол бірнеше рет: "Ne lachez pas pied" (Бас қоймаңдар) және "Ni l'un ni l'autre. Cramponnez partout" (Екеуі де жарамайды. Барлық жерде бекініңдер) деді. Соғыс басталған кезде фельдмаршал Китченердің фельдмаршал Френчке (сол кездегі Б.Э.Ф. қолбасшысы) берген нұсқаулары "әдеттен тыс жағдайлар" болған жағдайда, оны Ла-Манш порттарына шегінуге, бірақ эвакуациялауға рұқсат берді. "Аббевилльдегі пікір бойынша, британдықтар француздармен байланысын жоғалтудың орнына Сомма өзенінің артына шегініп, Ла-Манш порттарынан бас тартуы керек еді". Генри Уилсонның айтуынша, бұл шешімге барлығы келісті. Осыған байланысты 1918 жылдың 21 маусымында фельдмаршал Хейгке оңтүстікке шегінуді және француздармен байланысуды бұйрық берілді. Бір қызығы, 22 жылдан кейін Лорд Горт дәл осындай қиын жағдайға тап болды, ол кезде немістер Францияға басып кірді және Вермахттың бронетанк дивизиялары Ла-Манш портына қарай жылдам ілгеріледі. Бұйрыққа бағынбай, Горт эвакуация сұрады және Б.Э.Ф.-ке Ла-Манш портына кері шегінуге бұйрық берді, онда асыққан түрде ұйымдастырылған кемеге түсіру болды. Дюнкерктегі керемет құтқару операциясы британдық армияны сақтап қалғанмен, Лорд Горт өзінің қалған өмірінде маңызды лауазымдардан шеттетілді.
The fifth SWC Conference was held in Versailles and Abbeville, France, in the aftermath of the German Operation Michael (21 March) and Operation Georgette (7 April) offensives. The urgent need to transfer American troops to the Western Front, faster than originally planned, was discussed. A separate agreement made in late January between the United States and Britain provided that America would supply six complete divisions to France, transported in British ships, and trained by the British Army. Due to the need for battlefield replacements, the SWC military generals issued Joint Note #18, which asked that the United States only send infantry and machine gun units to France. General Pershing agreed to the arrangement, but wanted to take it one month at a time. Prime Minister Clemenceau drafted the final agreement, which extended the plan for two months. At the prefect's (police chief's ?) house in Abbeville, at 10 am on 2 May, a secret meeting took place to discuss the matter of a B. E. F. embarkment from the Channel Ports. In a time of crisis, if the Germans pushed the English toward the Channel Ports, should the B. E. F. retreat to England or move south and link up with the French? It was known that both Field Marshal Haig, and General Robertson's replacement, General Henry Wilson, both favored embarkation. This matter was discussed by the military generals before the official conference started. General Foch, who was present, would have none of it. When asked, he repeatedly answered, "Ne lachez pas pied" (Don't let go), and "Ni l'un ni l'autre. Cramponnez partout" (Neither. Cling Everywhere). At the start of the war, instructions from Field Marshal Kitchener to Field Marshal French (B. E. F. Commander at the time) authorized him, in the event of "unusual circumstances", to retreat to the Channel Ports, but not to evacuate. "The view taken at Abbeville was that the British should retire behind the Somme and abandon the Channel ports rather than lose touch with the French." Henry Wilson says this was unanimously agreed to. Because of this, instructions were reinforced on 21 June 1918 to order Field Marshal Haig to retreat south and link up with the French. Remarkably, twenty two years later, Lord Gort faced the same exact predicament when the Germans invaded France and the armored spearheads of the Wehrmacht advanced rapidly toward the Channel Ports. In defiance of orders, Gort asked for an evacuation, and he ordered the B. E. F. to retreat to the Channel Ports, where a hastily arranged embarkation took place. Although the Miracle of Dunkirk may have saved the British Army, Lord Gort was sidelined for the rest of his career.
1918 жылдың 1 - 3 маусымы
Алтыншы СВК конференциясы 27 мамырда басталған неміс Блюхер шабуылының аясында Версальде өтті. Мұнда АҚШ-тан қосымша күштер сұралды. Талқыланған басқа мәселелер – АҚШ әскерлерін Ұлыбритания экспедициялық күштерімен (БЭК) біріктіру және одақтас әскерлік жабдықтауларын біріктіру болды. Бұл кездесуде одақтастардың көңілсіздігі басым болды. Француз дивизияларының саны 50%-ға дейін азайды, ал британдықтардың жағдайы да одан жақсы емес еді. Британ, француз және итальян премьер-министрлері президент Уилсонға жолдаған хатында: «Одақтастардың резервтері жаудың резервтерінен бұрын таусылып, соғыстың ұтылу қаупі зор» деді. Сондай-ақ, АҚШ 4 миллиондық армия құру үшін айына 300 000 сарбазды шақыруды қажет ететін 100 дивизияны жинауы керек еді. Генерал Першинг Вашингтонға телеграмма жіберіп: «Елімізде соғыстың ауыр жүгін өз мойнымызға алу уақыты келгенін және Франция мен Англия қазіргі күштерін ұзақ сақтай алмайтынын жақсы түсінуі керек» деді. Сонымен қатар, «Егер одақтастар мұны бір жыл немесе тіпті алты ай бұрын сезіп, кемелерді беруде көмектессе, олар күшті американдық армия құруға көмектесер еді». Бірақ, «Америкадағы жаяу әскерді даярлаудың саны шілде айының ортасына дейін іс жүзінде аяқталады, олар [одақтастар] әлі де жаяу әскер бағдарламасын талап етеді» және «Премьер-министрлер мен генерал Фош дайын немесе тіпті дайын емес адамдарды шұғыл түрде шақыруға шақырады». Першинг өз естеліктерінде армияны құру туралы былай дейді: «Жалпы орындалуында бұл жетістік Соғыс департаментімізге мәңгілік ескерткіш ретінде көрінеді, бірақ тек алдын ала көре алмауы салдарынан, дайынсыз адамдар мен бөлімшелерді асығыс түрде жіберуге мәжбүр болдық». Лорд Милнер 17 мамырдағы X комитетінің отырысында кейбір әскерлердің «мылтықты қалай ұстау керектігін білмейтінін» айтты. Бастапқыда 500 мың адамнан тұратын армия жоспарланған, бірақ 4 миллиондық армия құру үшін АҚШ армиясын төрт есе кеңейту қажет болды. Отырыста, үш ай бұрын Брест-Литовск келісімінен кейін немістердің Ресейдің Қара теңіз флотын тартып алуға тырысатыны туралы алаңдаушылықтар туындаған кезде, Ллойд Джордж Жерорта теңізіндегі одақтас әскери-теңіз күштерінің жоғарғы қолбасшысы лауазымын құруды ұсынды. Ол бұл лауазымға британдық Ұлы флотының бұрынғы қолбасшысы, адмирал Джеллико («Сұршаң Джек») кандидатурасын ұсынды. Француздар одақтас әскери-теңіз қолбасшылығын біріктіруді қолдады, бірақ итальяндықтар келіспеді, сондықтан бұл ұсынысқа ешқандай нәтиже болмады.
The sixth SWC Conference took place in Versailles against the background of the German Bluecher Offensive which had begun on 27 May. Here, the United States was asked for more reinforcements. Other issues discussed were amalgamation (the integration of US troops with the B. E. F.), and the pooling of allied supplies. Allied pessimism prevailed at this meeting. French divisions were down to 50% strength, and the British were not faring much better. The British, French and Italian Prime Ministers signed a letter to President Wilson that said, "there is a great danger of the war being lost owing to the allied reserves being exhausted before those of the enemy", and that the United States would have to raise 100 divisions, requiring the call up of 300,000 conscripts a month, to raise an army of 4 million men. General Pershing also cabled Washington D. C., saying, "It should be most fully realized at home that the time has come for us to take up the brunt of the war and that France and England are not going to be able to keep their armies at present strength very much longer." Also, "If the Allies had seen this a year or even six months earlier and had given us assistance in shipping" "they could have assisted in the formation of a powerful American Army". Instead, "the number of training infantrymen in America will be practically exhausted by the middle of July, they [the allies] still insisted on a program of infantry personnel", and, "The Prime Ministers and General Foch appeal most urgently for trained or even untrained men." In his memoirs, Pershing says about raising the army, "In its execution as a whole, the achievement stands out as a lasting monument to our War Department, marred only by the lack of foresight that made it necessary to send over untrained men and units in precipitate haste." Lord Milner had commented at a meeting of the X Committee on 17 May that some of the troops "hardly knew how to handle a rifle". Originally planned for an army of 500,000 men, the US draft had to be expanded four times before a 4 million man army could be raised. At the meeting, amidst concerns that—following the Treaty of Brest Litovsk three months earlier—the Germans were about to requisition the Russian Black Sea Fleet, Lloyd George proposed the creation of a new post of Allied Supreme Naval Commander in the Mediterranean, suggesting Admiral Jellicoe ('Silent Jack'), former commander of the British Grand Fleet at the Battle of Jutland, for the position. The French were in favour of a combined Allied naval command, but the Italians were not, so nothing came of the suggestion.
1918 жылдың 2-4 шілдесі
Версальде өткен жетінші СВК конференциясына Канада, Австралия, Ньюфаундленд, Жаңа Зеландия және Оңтүстік Африкадан Ұлыбританияның Доминион премьер-министрлері қатысты. Бұл СВК-ның ең қиынға соққан жиыны болды, Ллойд Джордж француздардың соғысты толыққанды өздері басқарып отырғанына наразы болды, ал француздар Ллойд Джордждың Палестинаны күшейту үшін британдық күштерді азайту жоспарына көңілі толмады. Генерал Фош британдықтардың күшін 59 дивизияда ұстап тұруға міндеттеме беруді және "B" санатындағы әскерлерден (жауынгерлік қабілеті жоқ, бірақ отан қорғауға жарамды) алпысыншы дивизия құруды қалады. Ллойд Джордж адам күшінің жеткіліксіздігіне байланысты мұның мүмкін емес екенін мәлімдеді. Ал осы уақытта Мурманскке жасалған миссия жолға қойылды.
The seventh SWC Conference, held at Versailles, was attended by British Dominion Prime Ministers from Canada, Australia, Newfoundland, New Zealand, and South Africa. This was the most difficult SWC yet, with Lloyd George angry with the French at completely directing the war and the French upset with Lloyd George's plan to reduce British forces on the front to reinforce Palestine. General Foch wanted a commitment that the British would keep their strength at 59 divisions, and he wanted to create a sixtieth from category "B" troops (those unfit for combat, but suitable for home defence). Lloyd George said manpower resources made this impossible. Meanwhile, the mission to Murmansk moved forward.
1918 жылдың 30 қазанынан 10 қарашасына дейін
Сегізінші, сондай-ақ ең ұзақ ССК конференциясы Версаль қаласында өтті. Осы жерде Осман империясы, Австрия-Мажарстан және Германияға қатысты соғыс аяқтау шарттары әзірленді.
The eighth, and longest SWC Conference took place in Versailles. Here, the Armistice terms were drafted for the Ottoman Empire, Austria Hungary, and Germany.
Бейбіт уақыттағы кездесулер
1919 жылдың 12 қаңтарынан 26 маусымға дейін өткен Париж бейбіт келіссөздері барысында Жоғарғы соғыс кеңесі қаңтар айының ортасында "Он кеңеске" айналып, ал наурыздың ортасында президент Уилсон мен премьер-министрлер Ллойд Джордж, Клемансо және Орландо Версаль шартын жасау жұмысының басым бөлігін атқарғандықтан "Төрттік кеңес" (Үлкен Төрттік) болып өзгерді. Кездесулерге қабылдаушы ел ретінде Премьер-министр Жорж Клемансо төрағалық етті.
During the Paris Peace Negotiations, which took place from 12 January to 26 June 1919, the Supreme War Council became the "Council of Ten" in mid January, and later the "Council of Four" (Big Four) in mid March, as President Wilson and Prime Ministers Lloyd George, Clemenceau, and Orlando did most of the work constructing the Treaty of Versailles. As the host nation, Prime Minister Georges Clemenceau presided over the meetings.
1920 жылдың 14-16 қаңтары Парижде, Франция
Бұл кездесу Версаль келісімі ратификацияланғаннан кейін төрт күн өткен соң өтті. Ллойд Джордж Ресей Федеративтік Социалистік Совет Республикасына қатысты блокаданы, сол кезде большевиктер бақылауында болмаған "центросоюз" арқылы "орыс халқымен" келіссөздер бастау арқылы алып тастауды ұсынды. Бұл келісімге қол жеткізілді және 16 қаңтарда Кеңестің коммюникесі жарияланды. Алайда, келіссөздер көп ұзамай Ұлыбритания мен большевиктер бақылауына өткен центросоюз арасында жүргізілді, нәтижесінде Англо-Совет сауда келісімі жасалды.
This meeting was held four days after the ratification of the Treaty of Versailles. Lloyd George proposed dropping the blockade of the Russian Socialist Federal Soviet Republic by starting negotiations with the "Russian people" in the form of the centrosoyuz, which at that time was not controlled by the Bolsheviks. This was agreed, with a communique from the Council being published on 16 January. In the event, the negotiations soon became simply between the United Kingdom and a bolshevised centrosoyuz, leading to the Anglo Soviet Trade Agreement.