Эдвардс ісі: Азаматтық құқықтар үшін бейбіт шерушілердің бостандықтары қорғалды
Edwards v. South Carolina
Edwards v. South Carolina ісі (1963) АҚШ Конституциясының бірінші және он төртінші түзетулері штат билігіне наразылық білдірушілерді таратуға тыйым салады. Азаматтық құқықтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Эдвардс Оңтүстік Каролинаға қарсы, 372 U. S. 229 (1963) – АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі. Бұл шешімде АҚШ Конституциясының Бірінші және Он төртінші түзетулері штат билігінің өкілдеріне штат үйінің алдында заңмен рұқсат етілген шеруге қатысушыларды таратуға мәжбүрлеуге тыйым салады.
Edwards v. South Carolina, 372 U. S. 229 (1963), was a landmark decision of the US Supreme Court ruling that the First and Fourteenth Amendments to the U. S. Constitution forbade state government officials to force a crowd to disperse when they are otherwise legally marching in front of a state house.
Өмірбаян
1961 жылы 2 наурызда Колумбия қаласындағы (Оңтүстік Каролина штаты) Сион баптистік шіркеуінде бейбіт жиналған 187 арыз беруші – афроамерикалық жоғары мектеп және колледж студенттерінен құралды. Студенттер шамамен 15 адамнан тұратын топтарға бөлініп, Оңтүстік Каролина штатының әкімшілік үйіне дейін шеру тартты. Олар афроамерикалықтардың азаматтық құқықтарына қатысты наразылықтарын бейбіт жолмен білдірді. Арыз берушілердің көпшілігі ешқандай зорлық-зомбылық көрсетпеді, зорлық-зомбылыққа қатысты ешқандай қауіп тудырмады, сондай-ақ наразылықты тамашалауға жиналған адамдар да мұндай әрекеттерге бармады. Полиция қызметкерлері арыз берушілерге 15 минут ішінде тарап кету керектігін, әйтпесе қамауға алынатындарын ескертті. Арыз берушілер тарамай, оның орнына діни және патриоттық әндер орындады. Арыз берушілер жалпы құқық бойынша қоғамдық тәртіпті бұзу қылмысы үшін кінәлі деп танылды.
The 187 petitioners consisted of African American high school and college students who peacefully assembled at the Zion Baptist Church in Columbia, South Carolina on March 2, 1961. The students marched in separate groups of roughly 15 to South Carolina State House grounds to peacefully express their grievances regarding civil rights of African Americans. The crowd of petitioners did not engage in any violent conduct and did not threaten violence in any manner, nor did crowds gathering to witness the demonstration engage in any such behavior. Petitioners were told by police officials that they must disperse within 15 minutes or face arrest. The petitioners failed to disperse, opting to sing religious and patriotic songs instead. Petitioners were convicted of the common law crime of breach of the peace.
Нәтиже
Жоғарғы Сот арыз берушілерді қамау, соттау және жазалау арқылы Оңтүстік Каролинаның арыз берушілердің сөз бостандығы, жиналыс бостандығы және шағымдану құқығын бұзғанын мәлімдеді. Сот бұл құқықтардың Бірінші түзетумен кепілдендірілгенін және Он төртінші түзетумен штаттардың араласуынан қорғалғанын атап өтті. Жоғарғы Сот 187 наурыз жасағандардың қамау және сотталуының Оңтүстік Каролинаның "танымал емес пікірлерді бейбіт білдіруді қылмыстық қылуға" жасаған әрекет екенін айтты, ал наурыз жасағандардың іс-әрекеттері Бірінші түзету құқықтарын "ең таза және классикалық нысанында" жүзеге асыру болды. Сот жалпы құқық бойынша тәртіпсіздік жасау қылмысын "нақты анықтауға келмейтін" деп сипаттады.
The Supreme Court held that in arresting, convicting and punishing the petitioners, South Carolina infringed on the petitioners' rights of free speech, free assembly and freedom to petition for a redress of grievances. The Court stated that these rights are guaranteed by the First Amendment and protected by the Fourteenth Amendment from invasion by the States. The Supreme Court argued the arrests and convictions of 187 marchers were an attempt by South Carolina to "make criminal the peaceful expression of unpopular views" where the marchers' actions were an exercise of First Amendment rights "in their most pristine and classic form." The Court described the common law crime of breach of the peace as "not susceptible of exact definition."
Кларктың келіспеушілігі
Эдвардс ісіндегі көпшілік Фейнерге қарсы Нью-Йорк ісін (1951) өтініш берушілердің штат астанасына жасаған шеруінде зорлық-зомбылықтың немесе қауіп-қатердің болмауына байланысты ерекшелесе, судья Кларк Фейнер ісіндегі бейбітшілікті бұзу туралы шешімдер "мұндағы жағдайдан гөрі қауіпті емес еді" деп мәлімдеді. Судья Кларк Эдвардс ісінің қауіптірек екенін атап өтті, себебі Фейнер ісіне бір адам қатысты және ол шамамен 80 адамдық топпен шектелген, ал Эдвардс демонстрациясына 200-ге жуық наразы және 300 көрермен қатысты. Ол қала басшысының әрекеті "осындай жағдайда кейбір оңтүстік аймақтарындағы жағдайдың тез шиеленісуі" салдарынан болатын апатты болдырмауы мүмкін екенін айтты.
While the majority in Edwards distinguished Feiner v. New York (1951), based on the absence of violence or threats from the petitioners' march to the state capital, Justice Clark stated that the breach of the peace convictions upheld in Feiner presented "a situation no more dangerous than that found here." Justice Clark noted that Edwards was more dangerous because Feiner involved one person and was limited to a crowd of about 80, whereas the Edwards demonstration involved around 200 demonstrators and 300 onlookers. He argued that the City Manager's action may have averted a catastrophe because of the "almost spontaneous combustion in some Southern communities in such a situation."