Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гипокеименон (грекше: ὑποκείμενον), кейінірек көбінесе материалдық субстрат деп аталатын, метафизика термині, сөзбе-сөз "жатқан нәрсе" (латынша: subiectum) дегенді білдіреді. Гипокеименонды іздеу – өзгеріске ұшыраған нәрседе сақталатын, оның негізгі мәнін табуға бағытталған ізденіс.
Hypokeimenon (Greek: ὑποκείμενον), later often material substratum, is a term in metaphysics which literally means the "underlying thing" (Latin: subiectum). To search for the hypokeimenon is to search for that substance that persists in a thing going through change—its basic essence.
Шолу
Аристотель гипокеименонды тар және таза грамматикалық тұрғыдан, басқа нәрселердің предикаты бола алмайтын, бірақ басқа нәрселердің предикаттарын өз бойына сыйдыра алатын нәрсе ретінде анықтады. Материалдық субстраттың бар екендігін Джон Локк, Барух Спинозаның субстанциясымен және Иммануил Канттың ноуменон тұжырымдамасымен («Таза Ақыл-ойдың сыны») тұжырымдық ұқсастықта ұсынды. Локк теориялағандай, егер заттың түсі, салмағы, тығыздығы немесе дәмі сияқты барлық сезімтал қасиеттері алынып тасталса, онда да қасиеттердің жабысқан нәрсесі – заттың сезімтал қасиеттері арқылы көрерменге көрініс бергеніне қарамастан, тәуелсіз өмір сүруіне мүмкіндік беретін нәрсе қалады. Локк осы онтологиялық құрамдас бөлікті, егер адам заттарды өз санасынан тәуелсіз бар деп қарастыра алса, қажет деп санады. Материалдық субстрат Локк үшін қиын мәселе болды, себебі оның табиғаты бойынша оның бар екендігі эмпириктер бекіткен тәжірибе арқылы тікелей дәлелдене алмады. Дегенмен, ол оның философиялық негіздерінің оның бар екендігін дәлелдеуге жеткілікті деп сенді. Беркли субстраттың бар екенін жоққа шығарды. «Хилас пен Филонус арасындағы үш диалогта» Беркли заттың тек сезімтал қасиеттерден (немесе болуы мүмкін сезімтал қасиеттерден) ғана тұратынын және осы сезімтал қасиеттердің тек қана оларды қабылдау актісі болғанда ғана бар екенін айтты.
Aristotle defined a hypokeimenon in narrowly and purely grammatical terms, as something which cannot be a predicate of other things, but which can carry other things as its predicates. The existence of a material substratum was posited by John Locke, with conceptual similarities to Baruch Spinoza's substance and Immanuel Kant's concept of the noumenon (in The Critique of Pure Reason). Locke theorised that when all sensible properties were abstracted away from an object, such as its colour, weight, density or taste, there would still be something left to which the properties had adhered—something which allowed the object to exist independently of the sensible properties that it manifested in the beholder. Locke saw this ontological ingredient as necessary if one is to be able to consider objects as existing independently of one's own mind. The material substratum proved a difficult idea for Locke as by its very nature its existence could not be directly proven in the manner endorsed by empiricists (i. e., proof by exhibition in experience). Nevertheless, he believed that the philosophical reasons for it were strong enough for its existence to be considered proved. The existence of the substratum was denied by Berkeley. In his Three Dialogues Between Hylas and Philonous, Berkeley maintained that an object consists of nothing more than those sensible properties (or possible sensible properties) that the object manifests, and that those sensible properties only exist so long as the act of perceiving them does.