Кіріспе
Хлорамбуцил химиялық қосылысы, басқалармен қатар Leukeran брендімен сатылады, ол созылмалы лимфоциттік лейкемияны (CLL), Ходжкин лимфомасын және Ходжкин емес лимфоманы емдеу үшін қолданылатын химиотерапиялық дәрі. КЛЛ үшін бұл артықшылықты емдеу әдісі болып табылады. Бастапқыда азот қырынан жасалатын.
Chlorambucil, sold under the brand name Leukeran among others, is a chemotherapy medication used to treat chronic lymphocytic leukemia (CLL), Hodgkin lymphoma, and non Hodgkin lymphoma. For CLL it is a preferred treatment. It was originally made from nitrogen mustard.
Медициналық қолданыстар
Хлорамбуцилдің қазіргі қолданылуы негізінен созылмалы лимфоциттік лейкемияда, өйткені оны көпшілік науқастар жақсы көреді, бірақ хлорамбуцил жас науқастарда бірінші кезектегі емдеу ретінде флударабинмен алмастырылды. Оны кейбір Ходжкиндік емес лимфома, Уолденстрем макроглобулинемиясы, полицитемия вера, трофобласттық неоплазмалар және жұмыртқа безінің карциномасы түрлерін емдеу үшін қолдануға болады. Сонымен қатар, ол иммунодепрессант ретінде әр түрлі аутоиммундық және қабыну жағдайларында, мысалы, нефрозиялық синдромда қолданылады.
Биологиялық қолдануға шектеулер
Жақында жүргізілген зерттеулер хлорамбуцилдің адамдағы глютатион трансферазасы Pi (GST P1 1) арқылы детоксикацияланатындығын көрсетті, бұл фермент қатерлі ісік тіндерінде жиі кездеседі. Бұл маңызды, өйткені хлорамбуцил электрофил ретінде глютатионмен конъюгациялану арқылы реактивтілігі төмендейді, осылайша препарат жасушаға аз уытты болады. Жоғарыда көрсетілгендей, Хлорамбуцил глютатионмен hGSTA 1 1 катализаторы арқылы реакцияға түседі, нәтижесінде Хлорамбуцилдің моноглутатионил туындысы пайда болады.
Химия
Хлормбуцил - ақ немесе ашық қызғылт түсті кристалды немесе түйіршікті ұнтақ, аздап иісі бар. Қалқан газын адамдарда қолдануға тым улы болғандықтан, Гилман агенттің электрофилдігін азайту арқылы, оны электронды бай топтарға химиялық жағынан өте реактивті етіп, одан аз улы дәрілер алуға болады деп болжады. Осы мақсатта ол күкіртті азотпен алмастырып, азот қышасына әкелетін электрофилді аналогтарды жасады. Адамда терапиялық индексінің қолайлы болуымен азотты қыша алғаш рет 1946 жылы клиникаға енгізілді. Алдымен алифатикалық қышалар, мысалы мехлоретамин гидрохлориді (мустин гидрохлориді) әзірленді, ол әлі күнге дейін клиникада қолданылады. 1950 жылдары хлорамбуцил сияқты хош иісті қышалар алифалық азот қышаларына қарағанда аз уытты алкилдеуші заттар ретінде енгізілген, олар электрофилділігі төмен және ДНК-мен баяу әсер етеді. Сонымен қатар, бұл препараттарды ауыз арқылы қолдануға болады, бұл айтарлықтай артықшылық. Хлорамбуцилді алғаш рет Эверетт және басқалар синтездеген.