Кіріспе

Ол сондай-ақ 1947 жылы Нобель сыйлығының лауреаттары Карл Кори мен Герти Коридің құрметіне Кори ауруы деп аталады. Форбс ауруының басқа атаулары цитозолдағы шекті декстрин тәрізді құрылымдарға байланысты бұзылудың ерекшеліктерін немесе шекті декстринді сипаттаған американдық дәрігер Гилберт Бернет Форбстың (1915-2003) құрметіне берілген. Гликоген - бұл организм көмірсулар энергиясын сақтау үшін пайдаланатын молекула. ГСД III симптомдары амило 1, 6 глюкозидаза ферментінің немесе дебранчер ферментінің жетіспеушілігінен пайда болады. Бұл аномальды гликогеннің артық мөлшерінің бауыр, бұлшықеттерде және кейбір жағдайларда жүректе жиналуына әкеледі.

Белгілері мен симптомдары

Гликогенді сақтау ауруы III типті балалық шақта гипогликемиямен және өсудің бұзылуымен пайда болады. Клиникалық тексеру әдетте гепатомегалияны көрсетеді. Бұлшықет аурулары, соның ішінде гипотония және кардиомиопатия, әдетте, кейінірек пайда болады. Бауыр патологиясы, әдетте, жеке тұлға жасөспірімдікке кіргенде, егер жеке тұлғада оны дамыту керек болса, көкбауырдың мегалиясы сияқты регрессияға ұшырайды.

Генетика

Генетикаға қатысты гликогенді сақтау ауруы III типті аутосомалық рецессивті үлгіде мұра етеді (бұл екі ата-ананың да тасымалдаушысы болуы керек дегенді білдіреді) және әрбір 100 000 тірі туған балалардың шамамен 1-інде кездеседі. Гликогенді сақтау ауруының III типінің ең жоғары жиілігі Фарер аралдарында кездеседі, онда ол 3600 туылған баланың 1-інде кездеседі, бұл негізін қалаушы әсерінен болуы мүмкін. Екзонда 3 (c.17 18delAG) екі мутация бар сияқты, олардың бірі IIIb субтипіне байланысты. Бұл жағдайдың негізі - амилоальфа 1, 6 глюкозидаза, 4 альфа глюканотрансфераза гендері және олардың мутациялары. Бұл ген гликогенді бөліктерді бөлейтін ферменттерді жасауға жауапты, ал бұл өз кезегінде гликогеннің ыдырауына көмектеседі.

Дифференциалдық диагностика

Гликогенді сақтау ауруының III типті дифференциалдық диагнозына GSD I, GSD IX және GSD VI жатады. Алайда бұл басқа гликогенді сақтау ауруларын да ажырату керек дегенді білдірмейді.