Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші штурмбаттюльдің жетекшісі (1888–1968)
First Sturmabteilung leader (1888–1968)
Франц Пфеффер фон Соломон (19 ақпан 1888 – 12 сәуір 1968) нацистік режим кезінде Франц фон Пфеффер деп танылған, 1925 жылы қайта құрылғаннан кейін Штурмбаттюльдің (SA) алғашқы Жоғарғы Басшысы болды. Пфеффер 1930 жылы SA басшылығынан қанағаттандырып, 1941 жылы нацистік партиядан қуылды. Ол 1968 жылы қайтыс болды.
Franz Pfeffer von Salomon (19 February 1888 – 12 April 1968) during the Nazi regime known as Franz von Pfeffer, was the first Supreme Leader of the Sturmabteilung (SA) after its re establishment in 1925. Pfeffer resigned from his SA command in 1930 and was expelled from the Nazi Party in 1941. He died in 1968.
Алғашқы жылдар
Пфеффер прус бюрократының ұлы ретінде дүниеге келді, жеті баланың ең үлкені болды. Ол Төменгі Рейн аймағындағы ақсүйек отбасынан шыққан. Гимназияны бітіргеннен кейін Гейдельберг университетінде заң мамандығын оқыды. Әскери мансабын бастамас бұрын ол қысқа мерзімге заң кеңсесінде жұмыс істеді. Екі жыл әскери училищені бітіріп, 1910 жылдың қазан айында әскери қызметке қабылданды. Ол Фанненюнкер (офицер үміткері) болып, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс майданында 13-ші (1-Вестфалиялық) атқыштар полкінде жауынгерлік және штабтық қызметтерде болып, 1-ші және 2-ші дәрежелі Темір крест ордендерімен марапатталды. 1918 жылдың қарашасында соғыс аяқталғанда капитан шенімен отставкаға шығып, Фрайкорптар қозғалысына қатысты. Ол 1920 жылдың наурызына дейін Балтық елдерінде, Рур және Жоғарғы Силезияда Вестфалиялық «Фрайкорп фон Пфеффер» құрамын ұйымдастырып, басқарды. Кейін ол сәтсіз Капп төңкерісіне қатысып, біраз уақытқа қамауға алынды, бірақ 1921 жылы кешірім алды. Ол Рур аймағындағы француз оккупациясын тоқтату мақсатында қарсылық топтарын ұйымдастыруда белсенділік танытты (1923–1925). 1924 жылы оңшыл саяси қозғалысқа қатысып, «Völkisch Social Bloc» партиясына қосылды және 1924 жылдың мамырынан 1925 жылдың наурызына дейін Вестфалия провинциясындағы Landesverband (Мемлекеттік бірлестік) төрағасы болды.
Pfeffer was born the son of a Prussian bureaucrat, the oldest of seven children. He was from a noble family of the Lower Rhine. After graduating from the gymnasium he studied law at the University of Heidelberg. He worked briefly as a law clerk prior to starting a military career. He attended military school for two years and entered military service in October 1910. He became a Fahnenjunker (officer candidate) and served in Infantry Regiment No. 13 (1st Westphalian) throughout the First World War on the Western Front in both combat and staff positions, earning the Iron Cross 1st and 2nd Class. Discharged with the rank of Hauptmann at the war’s end in November 1918, he became active in the Freikorps. He formed and led the Westphalian “Freikorps von Pfeffer” in the Baltic states, the Ruhr and Upper Silesia until March 1920. He then participated in the failed Kapp Putsch and was detained for a time, but granted an amnesty in 1921. He was very active in organizing resistance groups to put an end to the French occupation of the Ruhr (1923–25). He began to be involved in right wing politics, joining the Völkisch Social Bloc in 1924 and becoming the Chairman of its Landesverband (State Association) in the Province of Westphalia from May 1924 to March 1925.
Нацистік партия мен СА мансабы
Пфеффер 1925 жылдың наурыз айында нацистік партияға қосылды (мүшелік нөмірі 16 101), одан кейін «Пивохана төңкерісінен» кейін оған қойылған тыйым алынып тасталды. 1925 жылдың 27 наурызында ол Вестфалияның гаулейтері болып тағайындалды. 1925 жылдың қыркүйегінде Грегор Штрассер ұйымдастырған және басқарған, партия бағдарламасын өзгертуге тырысқан, қысқа ғұмырлы солтүстік және батыс неміс гаулейтерлерінің тобы – Ұлттық социалистік жұмысшы қауымдастығының мүшесі болды. Ол 1926 жылғы Бамберг конференциясынан кейін таратылды. Пфеффер Вестфалияда 1926 жылдың 7 наурызына дейін гаулейтер болды, содан кейін оның гауы Солтүстік Рейнланд гауымен біріктіріліп, Großgau Ruhr құрылды. Ол кейін үлкен жаңа гауды гаулейтерлер Йозеф Геббельс және Карл Кауфманмен бірге триумвират сияқты басқарды. Пфеффер сонымен қатар Гау SA фюрері болды. Алайда, олардың арасындағы келіспеушіліктер мен қызғаныштар 1926 жылдың 20 маусымында Адольф Гитлердің бұйрығымен қайта ұйымдастыруға әкелді, Кауфман жалғыз гаулейтер болып қалды. 1926 жылдың тамызында Гитлер Пфефферді SA-ның барлық басшылығымен тапсырды. Бұл 1 қарашада оған Oberster SA Führer (SA Жоғарғы Басшысы) атағы беріліп, ресмиландырылды. Ол 1923 жылғы сәтсіз «Пивохана төңкерісінен» кейін уақытша таратылғаннан кейін 1925 жылы қайта құрылған SA-ның алғашқы қолбасшысы болды. Генрих Гиммлер Мюнхенде Пфеффердің хатшысы болды. Пфеффер SA-ны нығайту және қайта ұйымдастыруға кірісті. 1928 жылдың наурыз айында ол SA Oberführer-дің жеті жаңа аймақтық деңгейдегі командаларын құрды. 1929 жылдың ақпанында олардың атағы OSAF Stellvertreter (SA Жоғарғы Басшысының орынбасары) болып өзгертілді. Оның кезеңінде SA шамамен 30 000-нан 60 000-ға дейін өсті. 1930 жылдың 1 сәуірінде Пфеффер жаңадан құрылған Ұлттық социалистік Автомобиль корпусының Корпфюрері, Ұлттық социалистік Автомобиль корпусының (NSKK) алға басушысы болды. Пфеффер Гитлермен SA-ның мәні туралы түбегейлі келіспеушіліктерге келді. Гитлер SA-ның тәуелсіздігін шектеуге тырысқанда, Пфеффер ұйымды нығайтуға және оны партия ұйымынан тәуелсіз етуге тырысты. Пфеффер SA-ны әскери-революциялық институт ретінде қарастырды, ол ақыр соңында Рейхсверді ығыстырып, халықтық армияға айналып, Веймар Республикасын құлатуға тиіс. Алайда Гитлер билікті сайлау арқылы заңды түрде басып алуды жақтады. Оның пікірінше, SA-ның жұмысы партияның үгіт-насихат жұмысына үгіт-насихат қағаздарын тарату арқылы, партия митингілерінде қауіпсіздікті қамтамасыз ету және қажет болған жағдайда көшеде саяси қарсыластармен күресу болды. Пфеффер 1930 жылдың 2 және 3 тамызында өткен нацистік басшылар конференциясында SA-ның алдағы рейхстаг сайлауында НСДАП сайлау тізімінде болуын және оған рейхстагта үш кепілді орын берілуін талап етті. Гитлер бас тартты, ал Пфеффер 12 тамызда 29 тамыздан бастап отставкаға кету туралы хат берді. Гитлер Пфеффердің отставкасын қабылдады және 2 қыркүйекте СА-ның жеке басшылығын Oberster SA Führer ретінде қабылдады. Ол кейін Эрнст Рёхмды Боливиядан Германияға оралып, SA-ны оның штаб шефі ретінде басқаруға шақырды, өйткені Гитлер SA-ның күнделікті жұмысын жүргізуге мүдделі емес еді. Рёхм 1931 жылдың қаңтар айында жаңа лауазымына кірісті.
Pfeffer joined the Nazi Party in March 1925 (membership number 16,101) shortly after the ban on it in the aftermath of the Beer Hall Putsch was lifted. He was named Gauleiter of Westphalia on 27 March 1925. In September 1925, he became a member of the National Socialist Working Association, a short lived group of northern and western German Gauleiters, organized and led by Gregor Strasser, which unsuccessfully sought to amend the Party program. It was dissolved in 1926 following the Bamberg Conference. Pfeffer remained Gauleiter in Westphalia until 7 March 1926 when his Gau was merged with Gau North Rhineland to form Großgau Ruhr. He then ran the large new Gau in a triumvirate of sorts with Gauleiters Joseph Goebbels and Karl Kaufmann. Pfeffer was simultaneously the Gau SA Führer. However, disputes and jealousies between them led to a reorganization ordered by Adolf Hitler on 20 June 1926 with Kaufmann remaining as the sole Gauleiter. In August 1926, Pfeffer was charged by Hitler with the leadership of the entire SA. This was formalized on 1 November, when he was granted the title Oberster SA Führer (Supreme SA Leader). He was the first SA commander upon its re establishment in 1925, following its temporary abolition in 1923 in the wake of the abortive Beer Hall Putsch. Heinrich Himmler became Pfeffer's secretary in Munich. Pfeffer set about strengthening and reorganizing the SA. He established seven new regional level SA Oberführer commands in March 1928. In February 1929, their title was changed to OSAF Stellvertreter (Deputy Supreme SA Leader). During his tenure, the SA expanded from around 30,000 to over 60,000. On 1 April 1930, Pfeffer was made Korpsführer of the newly established National Socialist Automobile Corps, the forerunner of the National Socialist Motor Corps (NSKK). Pfeffer developed fundamental disagreements with Hitler about the nature of the SA. Whereas Hitler tried to place limitations on the autonomy of the SA, Pfeffer sought to strengthen the organization and make it more independent of the Party organization. Pfeffer saw the SA as a military/revolutionary institution that would eventually displace the Reichswehr to become a mass people’s army and overthrow the Weimar Republic. Hitler, however, favored a legal seizure of power through the electoral process. In his view, the SA's job was to assist in the party's propaganda efforts through leafleting, to provide security at Party rallies and, when necessary, to battle political opponents in the streets. Pfeffer demanded (at a Nazi leadership conference held on 2 and 3 August 1930) that the SA be represented on the NSDAP electoral list in the upcoming Reichstag elections and that it be granted three secure seats in the Reichstag. Hitler refused and Pfeffer submitted a letter of resignation on 12 August, effective 29 August. Hitler accepted Pfeffer's resignation and on 2 September assumed personal command of the SA as Oberster SA Führer. He then summoned Ernst Röhm to return to Germany from Bolivia to effectively run the SA as its Stabschef (Chief of Staff), since Hitler had no interest in running the day to day operations of the SA. Röhm took up his new post in January 1931.
Кейінгі жылдар
Пфеффер 1933 жылдың сәуіріне дейін SA қатарында белсенді қызметте болды. Одан кейін ол SA резервтік басшылық құрамына жіберілді. Бірақ ол 1932 жылдың 6 қарашасында Рейхстаг депутаты болып сайланды. Пфеффер нацистік партия шеңберінде күдік тудырды. 1941 жылдың мамырында Рудольф Гесс Шотландияға қашқаннан кейін Пфеффер қысқа мерзімге қамауға алынып, кейін босатылды. Алайда, ол 1941 жылдың 14 қарашасында партиядан, ал 27 қарашада Рейхстагтан шығарылды. Ол сол кезде дерлік зейнеткерлікке шығып, Померниядағы меншігінде тұрды. 1944 жылдың 20 шілдесінде Гитлерге жасалған сәтсіз қастандықтан кейін ол тағы да тұтқындалды және бұл жолы бірнеше ай түрмеде отырды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстан аман қалды, тіпті соғыс соңына қарай Volkssturm дивизиясына қолбасшылық етті. Содан кейін ол 1946 жылға дейін одақтастар тарапынан Хайльброннда қысқа мерзімге интернировкаланды. 1940-жылдардың соңы мен 1950-жылдардың басында Германия партиясының Гессен штатындағы ұйымында белсенді болды. Ол 1960 жылға дейін Висбаденде, содан кейін Мюнхенде тұрды және 1968 жылы 80 жасында қайтыс болды.
Pfeffer remained a member of the SA on active service with its General Inspectorate until April 1933. He was then put into the reserve leadership cadre of the SA. He was, however, elected to the Reichstag on 6 November 1932. Pfeffer was now treated with suspicion in Nazi party circles. Following Rudolf Hess’s flight to Scotland in May 1941, Pfeffer was briefly arrested and released. However, he was expelled from the party on 14 November 1941 and from the Reichstag on 27 November. He was by that point essentially retired, living on his estate in Pommern. Following the failed assassination attempt on Hitler in the 20 July 1944 plot, he was arrested once more and this time held for several months. He survived the Second World War, even commanding a Volkssturm division near the war’s end. He was then briefly interned in Heilbronn by the Allies until 1946. He was active in the Hessian State Association of the German Party during the late 1940s and early 1950s. He lived in Wiesbaden until 1960 and then in Munich, dying in 1968 at the age of 80.