Питер Кортенай: Епископ Экзетера және Уинчестера тарихы

Кіріспе

XV ғасырдағы Эксетер епископы және Винчестер епископы Питер Куртенэй (шамамен 1432 – 23 қыркүйек 1492) Эксетер епископы (1478–1487) және Винчестер епископы (1487–1492) болды. Ол Розалар соғысының қауырсыны басталған жылдарында да табысты саяси мансапқа қол жеткізді.

Шығу тегі

Куртенэй – Паудерхэмдік сэр Филип Куртенэйдің (1463 жылы қайтыс болған) үшінші ұлы. Ол Уолтер Хангерфордтың қызы, 1-ші Хангерфорд бароны (1449 жылы қайтыс болған) Елизавета Хангерфордтан туған. Оның бірінші әйелі Кэтрин Певерелл, Парк және Хаматети, Корнуоллдегі сэр Томас Певереллдің қызы еді. Куртенэй – Паудерхэмдік сэр Филип Куртенэйдің (1406 жылы қайтыс болған) немересі, ол Девонның 10-шы графы Хью Куртенэйдің (1377 жылы қайтыс болған) кіші ұлы болған. Куртенэй сонымен қатар Норвич епископы Ричард Куртенэйдің (1415 жылы қайтыс болған) және Кентерберий архиепископы Уильям Куртенэйдің (1396 жылы қайтыс болған) шөбересі еді. Ол алты бауыр және төрт қарындасы бар отбасыда өсті.

Мансап

Хоррокстың айтуынша, Куртенэй 1457 жылы Оксфорд университетінде азаматтық құқық бакалавры болып қабылданды және Кельн университетінде заң зерттемесін жалғастырып, 1457 жылдың қарашасында сол жердегі заң факультетіне оқуға түсті. 1461 жылдың сәуірінде ол Падуа университетінде заң білімін алып, ректор болып сайланды. Куртенэй 1448 жылдан бастап шіркеулік лауазымдарға ие болды. Басқа тағайындамалардың ішінде ол 1453 жылдың 8 маусымында Эксетер архидиаконы, 1483 жылы Линкольндегі пребендар, 1464 жылы Уилтшир архидиаконы, 1470 жылы Лондон қаласындағы Сент-Энтони ауруханасының шебері, 1476 жылдың қазанынан 1477 жылдың наурызына дейін Эксетер деканы және 1477 жылдың сәуірінде Виндзор деканы болды. 1478 жылдың 14 маусымында Куртенэй Эксетер епископы болып сайланды, ал папаның келісімі 1478 жылдың 9 қыркүйегінде берілді. 3 қарашада ол уақытша лауазымын алды және 8 қарашада Вестминстердегі Сент-Стефан шіркеуінде қасиеттілікке ие болды. Куртенэйдің шіркеулік мансабы сол кездегі саяси оқиғаларға қатысумен қатар жүрді. 1462 жылдың маусым айында ол Падуядан Англияға оралды, онда король Эдуард IV-тің қызметіне кіріп, король Милан герцогіне Гартер орденін табыс ету үшін жіберілді. 1463 жылдың қарашасында ол Папа Куриясында корольдің өкілі болды. Алайда 1470 жылы ол және оның үлкен ағасы сэр Филип Куртенэй корольге қарсы шығып, корольдың інісі Кларенс герцогына қосылды. Куртенэй қайтадан билікке келген кезде Ланкастер режиміне бейімдесіп, король Генрих VI-ның хатшысы болды. Бірақ 1471 жылы ол Кларенске қайта қосылды және 1472 жылдың наурызына қарай тақты қайта алған Эдуард IV-тің хатшысы болды. Куртенэй 1474 жылдың мамырында король Эдуардтың хатшысы болып қызмет етті және 1477-1478 жылдары корольдің кеңесіне мүше болды. Эдуард IV-тің 1483 жылдың 9 сәуірінде қайтыс болғаннан кейін Куртенэй бастапқыда жаңа король Ричард III-ті қолдады. Алайда 1483 жылдың күзінде ол және оның кіші інісі Уолтер Куртенэй (1506 жылдың 7 қарашасында қайтыс болды) болашақ король Генрих VII Генрих Тюдордың атынан Девон мен Корнуоллде көтеріліс ұйымдастыруға тырысты. Көтеріліс сәтсіз аяқталып, Куртенэй континентке қашып, Тюдормен бірге Францияның Ванн қаласындағы эмиграцияда болды. 1484 жылдың қаңтарында ол Парламент тарапынан сотталды және оның мүлігі тәркіленді. Куртенэй Генрих Тюдордың Англияға оралуына қатысты, ал Босворт шайқасындағы жеңістен және Ричард III-тің өлімінен кейін 1485 жылдың 8 қыркүйегінде Корольдік Мөрдің сақтаушысы болып тағайындалды және жаңа корольдің тәж кию рәсіміне қатысқан епископтардың бірі болды. Оның сот үкімі Генрих VII-нің бірінші Парламентімен қайта қаралып, 1487 жылдың 29 қаңтарында ол Винчестер епископы болып тағайындалды. Куртенэй өмірінің соңына дейін саяси рольде болды, 1490 жылдың 23 қыркүйегінде Испаниямен шарт жасауға қатысты және 1491 жылдың 29 қарашасында корольдің үлкен ұлы Артурды Уэльс ханзадасы етіп жариялауға қатысты. Куртенэй 1492 жылдың 23 қыркүйегінде қайтыс болды және Винчестер соборында жерленді.

According to Horrox, Courtenay was admitted bachelor of civil law at University of Oxford in 1457, and continued his legal studies at the University of Cologne, matriculating in the faculty of law there in November 1457. By April 1461 he was studying law at the University of Padua, where he was elected rector. Courtenay enjoyed ecclesiastical preferment from 1448 on. Among other appointments he was made Archdeacon of Exeter on 8 June 1453, prebendary at Lincoln in 1483, Archdeacon of Wiltshire in 1464, Master of St. Anthony's Hospital, St Benet Fink in the City of London in 1470, Dean of Exeter from October 1476 to March 1477, and Dean of Windsor in April 1477. On 14 June 1478 Courtenay was elected Bishop of Exeter, with papal provision taking place on 9 September 1478. He received his temporalities on 3 November, and was consecrated on 8 November at St Stephen's Chapel, Westminster. Courtenay's ecclesiastical career ran side by side with involvement in the political affairs of the day. By June 1462 he had left Padua and was back in England, where he entered the service of King Edward IV, and was sent by the King to offer the Duke of Milan the Order of the Garter. In November 1463 he acted as the King's proctor in the papal curia. However, in 1470 both he and his elder brother, Sir Philip Courtenay, had joined King Edward's brother, the Duke of Clarence, in opposition to the King. Courtenay accommodated himself to the Lancastrian regime during the readeption, serving as secretary to King Henry VI. However, in 1471 he rejoined Clarence, and by March 1472 was secretary to Edward IV, who had taken back the throne. Courtenay was still serving as King Edward's secretary in May 1474, and appears to have become a member of the King's council in 1477–8. After the death of Edward IV on 9 April 1483, Courtenay initially supported the new King, Richard III. However, in the fall of 1483 both he and his younger brother, Walter Courtenay (d. 7 November 1506), attempted to incite a rising in Devon and Cornwall on behalf of Henry Tudor, the future King Henry VII. The rising failed, and Courtenay fled to the continent, joining Tudor in exile at Vannes, Brittany. In January 1484 he was attainted by Parliament, and his temporalities were forfeited. Courtenay accompanied Henry Tudor on his return to England, and after the victory at Bosworth and the death of Richard III, was made Keeper of the Privy Seal on 8 September 1485, and was one of the bishops who officiated at the new King's coronation. His attainder was reversed by Henry VII's first Parliament, and on 29 January 1487 he was translated to become Bishop of Winchester. Courtenay continued to play a political role until his death, being present at the ratification of a treaty with Spain on 23 September 1490 and the creation of the King's eldest son, Arthur, as Prince of Wales on 29 November 1491. Courtenay died on 23 September 1492, and was buried in Winchester Cathedral.