Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі (1926-2005)
French visual artist (1926 2005)
Реймонд Хейнс (9 қараша 1926 – 28 қазан 2005) – көрнекті француз суретшісі және Nouveau réalisme қозғалысының негізін қалаушылардың бірі. 1960 жылы ол Арман, Франсуа Дюфрен, Ив Клейн, Жан Тингели, Жак Виллегле және Пьер Рестаньмен бірге «Жаңа реализм манифестіне» қол қойды. 1976 жылы Дэниел Абади Париждегі Ұлттық өнер және мәдениет орталығында (C. N. A. C.) Хейнстің туындыларына арналған алғашқы ретроспективті көрмені ұйымдастырды. Хейнс бұл көрмені, ол C. N. A. C.-де көрсетілген соңғы көрме болды, «C. N. A. C.-дегі аң ауы» (La Chasse au C. N. A. C.) деп атады. Ол үшін Даниэль Споерри «C.N.A.C.-дегі аштық» (La faim au C.N.A.C.) деп аталатын кешкі ас ұйымдастырды. 1997 жылы Хейнс Курт Швиттерс сыйлығымен марапатталды. 2017 жылы Хейнс 57-ші Венеция биенналесінің басты көрмесіне суретші ретінде шақырылды. 2001 жылы Жорж Помпиду орталығы Парижде Реймонд Хейнске «La tentative» («Тыраныс») атты ретроспективті көрме арнады. Max Hetzler галереясы 2014 жылдан бері Томас Хейнс басқаратын Хейнстің мұрагерлерімен жұмыс істеп келеді.
Raymond Hains (9 November 1926 – 28 October 2005) was a prominent French visual artist and a founder of the Nouveau réalisme movement. In 1960, he signed, along with Arman, François Dufrêne, Yves Klein, Jean Tinguely, Jacques Villeglé and Pierre Restany, the Manifesto of New Realism. In 1976, the first retrospective exhibition dedicated to Hains’ work was organized by Daniel Abadie at the National Center of Art and Culture (C. N. A. C.) in Paris. Hains named the show, which was the last one to be displayed at the C. N. A. C., La Chasse au C. N. A. C. (Hunt at the C. N. A. C). For it, Daniel Spoerri organized a dinner entitled La faim au C. N. A. C. (Hunger at the C. N. A. C.). In 1997 Hains was awarded the Kurt Schwitters Prize. In 2017, Hains was selected as an artist for the main exhibition of the 57th Venice Biennale. In 2001, the Centre Georges Pompidou devoted a retrospective exhibition to Raymond Hains in Paris called La tentative (The Endeavour). Galerie Max Hetzler has been working with the estate of Hains, led by Thomas Hains, since 2014.
Ерте өмір және білім
Реймонд Хейнс 1926 жылдың 9 қарашасында Францияның Коте д’Армор аймағындағы Сен-Брюк қаласында дүниеге келген. Ол Парижге саяхаттауға дейін алты ай бойы Рен қаласындағы Сәндік өнер мектебінде мүсіндік өнерін оқыды. Оқу орнында ол кейін серігі болған суретші Жак де ла Виллеге танысты. Содан кейін Хейнс фотограф Эммануэль Сужезден тәлім алды, ол суретті өңдеу арқылы нысанды абстрактілі етуге болатынын түсіндірді. Бұл мәтін оның жеке манифесті болды, онда ол қалыптасқан реализм тұжырымын сарапқа салып, Аполлинердің сөздерін келтіре отырып, суретшінің жаңа шындықтар құруының қажеттігіне сенім білдірді.
Raymond Hains was born on November 9, 1926, in Saint Brieuc, Côtes d'Armor, France. He studied sculpture at the École des Beaux Arts in Rennes for six months before leaving to travel to Paris. While at school he met the artist Jacques de la Villeglé, whom he would later collaborate with. There Hains began his apprenticeship with the photographer Emmanuel Sougez. where he explained that manipulating the image enabled him to make the subject abstract. This text served as his own personal manifesto, where he questioned the generally accepted notion of realism and affirmed, citing Apollinaire, his conviction of the necessity for the artist to invent new realities.
Фильмдер мен ультра-хаттар
1949 жылы Хайнс өзінің алғашқы қара-ақ қысқаметражды фильмін жасады: Saint Germain des Prés Colombiens. 1950 жылдан 1954 жылға дейін ол «Пенелопа», «29 шілде 1881 жылғы заң» және «Defence d’afficher» сияқты бірнеше фильм түсірді. Жаку Виллегемен бірге олар визуальды бұрмалау әдісін қолданды, камераға жолақты шыны қосып, Анри Матистің акварель кескіндерінен шабыттанған абстрактті фильмдер жасады. Композитор Пьер Шеффер 1959 жылы олардың фильміне өзінің музыкасын қосып, оны «Etude aux allures» деп атады. Хайнс Леттристтік өнер көрсетілімдеріне қатысып, әсіресе Франсуа Дюфрен, Исидор Ису және Габриэль Померанның еңбектерін жоғары бағалады. 1950 жылы ол Леттрист қозғалысының жазба жұмыстарын пластикалық бейнелеуге арнады, әріптерді жолақты линза арқылы тілгіледі. Бұл фотосуреттік деформация процесі Стефан Малларме бастаған, Гийом Аполлинер одан әрі дамытқан және кейіннен Леттристер қолданған қазіргі заманғы эстетикамен үйлеседі. 1953 жылы Хайнс Виллеглемен бірлесіп «Hépérile éclaté» атты жұмысты жариялады. Лирикалық абстракцияның негізін қалаушы Камиль Брайен жазған «Гипериль» фонетикалық поэмасы Ультра-Леттристтік тұжырымдамаға айналдырылды: оқылмауға арналған өлең.
In 1949, Hains produced his first black and white short film: Saint Germain des Prés Colombiens. From 1950 to 1954, he created several more movies, including Pénélope, Loi du 29 juillet 1881 and Défense d’afficher. Together with Jacques Villeglé, they adopted the process of visual distortion, adding grooved glass to the camera and producing abstract films inspired by Henri Matisse's watercolor cut outs. Composer Pierre Schaeffer added onto a film of theirsvhis own music in 1959, and named it Etude aux allures. Hains attended Lettrist performances, particularly appreciating the work of François Dufrêne, Isidore Isou and Gabriel Pomerand. In 1950, he devoted himself to creating a representation in plastic of the written output of the Lettrist movement, shredding letters with the fluted lens. This photographic process of deformation fell within a modern aesthetic initiated by Stéphane Mallarmé, further pursued by Guillaume Apollinaire, and later by the Lettrists. In 1953, Hains published Hépérile éclaté in collaboration with Villeglé. The phonetic poem Hyperile written by Camille Bryen, pioneer of lyrical abstraction, was exploded into an Ultra Lettrist presentation: a poem not intended to be read.
Ұшу
1949 жылы Хайнс пен Жак Виллель жыртылған плакаттарды суреттер жасау үшін қолдана бастады. Олар бірлесіп, қаладан алынған жыртылған концерттік плакаттар мен жарнамаларды пайдаланып, деколяж деп аталатын әдіс арқылы бірқатар жұмыстар жасады. Олардың алғашқы туындысы «Ах Алма Манетро» деп аталды, бұл атау шашыраңқы әріптердің арасынан пайда болған сөздерге берілген. 1954 жылы Франсуа Дюфрен Монпарнас бульварындағы Le Dôme кафесінің алдында Ив Кляйнды Хайнспен таныстырды. 1956 жылы Хайнс Ив Клейннің үйінде өнер сыншысы Пьер Рестанимен кездесті. 1957 жылы ол Парижде Жаку Виллельмен бірлесіп, жыртылған плакаттар көрмесін ашты. SAFFA итальяндық SAFFA темекі компаниясы шығарған оттық қораптардың көшірмелерін жасады. Оның француздық серігі SEITA тек SEITA өндірген француздық оттық қораптарын қайта өндірді. Келесі жылы Хайнс Париждегі Айрис Клерт галереясында «Сейта және Саффа: авторлық құқығы Раймонд Хайнсқа тиесілі» атты көрме ұйымдастырды. Онда Сейта мен Саффа деген екі аббревиатурамен қол қойылған алып оттық қораптар қойылды, ал Хайнс өзін олардың өкілі ретінде таныстырды. 1964 жылы Венеция биенналесінде Хайнс «Biennale déchirée (Жыртылған Биеннале)» және төрт жылдан кейін «Biennale éclatée (Сынық Биеннале)» ұсынды: ол әр Ұлттық павильонның каталог мұқабаларын жоңқаланған шыны призмасы арқылы деформациялады.
In 1949 Hains and Jacques Villeglé began to use torn posters to create Paintings. They collaboratively produced a series of works, using torn concert posters and advertisements taken from around the city, in a process known as décollage. Their first work was titled Ach Alma Manetro, named after words that emerged from the chaos of the strewn letters. In 1954, François Dufrêne introduced Yves Klein to Hains in front of Le Dôme Café, on Boulevard Montparnasse. In 1956, Hains met the art critic Pierre Restany at Yves Klein's home. Then, in 1957, he opened his first torn posters exhibition in Paris in collaboration with Jacques Villeglé. SAFFA created reproductions of matchboxes produced by the Italian tobacco company SAFFA. His French partner, SEITA, only reproduced the French matchboxes produced by SEITA. The following year, Hains arranged an exhibition entitled Seita and Saffa: copyright by Raymond Hains at the Iris Clert Gallery in Paris. There, giant matchboxes were displayed, signed with the two acronyms Seita and Saffa, with Hains presenting himself as their agent. Also in 1964, during the Venice Biennale, Hains presented Biennale déchirée (Torn Biennial) and four years later the Biennale éclatée (Shattered Biennial): for which he deformed the catalogue covers of each National Pavilion through a prism of fluted glass.
Макинтошаги мен ағаш кескіндері
1997 жылы Хайнс өзінің алғашқы Macintoshages-ін жасады. Бұл термин «машин» (француз тілінде «зат») сияқты сөздердің алуан түрлі үйлесімінен, машина, Macintosh, Маршалл Маклюхан және басқа да салыстырулардан туындады. Macintoshage компьютерлік мәтіндер мен кескіндерді өңдеу арқылы жақындастырып, біріктірді. Экранда бірнеше терезелерде мәтін мен кескіндерді ұйымдастыру мүмкіндігі, сондай-ақ компьютерлік құралдар жасалды. Мәтіндер мен кескіндер инновациялық жолмен үнемі дамып жатқан жобаның бастауы болды: оларды виртуалды түрде қоюға немесе алып тастауға, ағымдағы оқиғаларға сәйкес ашуға, тіпті сананың арман күйіндегідей үйлестіруге болады. Осы уақытта Хайнс «Тротуар мүсіндері» сериясімен жұмыс істеуді бастады. Камерасымен қала көшелерінде серуендеген Хайнс құрылыс алаңдарындағы нақты бөлшектерді суретке түсірді, мысалы, ол мүсінге айналу мүмкіндігін сезінген бетон блогын бөліп алды.
In 1997 Hains created his first Macintoshages. The term was coined from a motley formation of words such as “machin” (French for ‘thing’), machine, Macintosh, Marshall McLuhan and other analogies. Macintoshage brought computer based texts and images closer together by manipulating them. Multi window/text image Macintosh arrangements were displaying on the screen, as well as computer tools developed. In an innovative way, texts and images were there the source for a project in constant progress: they could be virtually pasted or unpasted, opened in accordance with current affairs or even combined in the same way the unconscious mind would act in the process of dreaming. At the same time, Hains started working on a series of Pavement Sculptures. Equipped with his camera while strolling through the streets, Hains took pictures of certain details at construction sites; for example isolating a concrete block in which he sensed a potential sculpture.