Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Хаушанг Голшири (هوشنگ گلشیری; 16 наурыз 1938 – 5 маусым 2000) – ирандық жазушы, сыншы және редактор. Ол қазіргі әдеби тәсілдерді қолданған тұңғыш ирандық жазушылардың бірі және 20 ғасырдағы парсы тіліндегі прозаның ең беделді авторларының бірі ретінде танылады.
Iranian writer
Houshang Golshiri (هوشنگ گلشیری; March 16, 1938 – June 5, 2000) was an Iranian fiction writer, critic and editor. He was one of the first Iranian writers to use modern literary techniques, and is recognized as one of the most influential writers of Persian prose of the 20th century.
Ерте өмір
Голшири 1938 жылы Исфахан қаласында дүниеге келіп, Абадан қаласында өсті. Ол шаруасы жақсы емес, көп балалы отбасыда өскен. 1955 жылдан 1974 жылға дейін Голшири Исфаханда тұрды, онда Исфахан университетінде парсы тілі мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды және Исфахан мен айналасындағы қалалардағы бастауыш және орта мектептерде сабақ берді.
Golshiri was born in Isfahan in 1938 and raised in Abadan. He came from a large family of modest circumstances. From 1955 to 1974, Golshiri lived in Isfahan, where he completed a bachelor's degree in Persian at the University of Isfahan and taught elementary and high school there and in surrounding towns.
Жазушылық мансап
Голшири 1950 жылдардың соңында көркем әдебиет жазуды бастады. 1960 жылдардың басында «Payam e Novin» және басқа да басылымдардағы қысқа әңгімелерін жариялауы, Тегераннан тыс жерде шыққан сол кездегі маңызды әдеби журнал «Jong e Isfahan» (1965/73) құруы және көркем әдебиетке ресми цензураны азайтуға жасаған әрекеттері оған әдеби ортада танымал есім болды. Голширидің алғашқы әңгімелер жинағы – «As Always» (1968). Ол өзінің тұңғыш романы «Принц Эхтеджаб» (1968/69) арқылы белгілі болды. «Шығыс және Батыс әдебиеті» журналының 20-шы санында (1980) жарияланған бұл роман Иран монархиясына сай емес аристократиялық жегілудің тарихын көрсетеді. Роман негізінде түсірілген танымал фильмнен кейін, Пахлави үкіметі Голшириді тұтқындап, шамамен алты айға түрмеге қамады. 1971 жылы жарық көрген автобиографиялық, бірақ аса сәтті болмаған «Кристин мен бала» романынан кейін, 1975 жылы «Менің кішкентай дұға бөлмем» әңгімелер жинағы, ал 1977 жылы «Раидің жоғалған қойы» романы жарық көрді. 1978 жылы Голшири АҚШ-қа сапар жасады. 1979 жылдың басында Иранға оралған Голшири Фарзане Тахериге үйленді, ол оның кейінгі туындыларын редакциялауға көмектесті. Ол жаңғыртылған Иран жазушылар қауымдастығында, журналдарды редакциялау, әдеби сын және қысқа әңгімелер жазуда белсенділік танытты. 1980 жылдары «Бесінші күнәсіз» (1980), «Антик бөлме» (1983), «Балықшы мен джиннің хикаясы» (1984) және «Бес қазына» (1989) кітаптарын жариялады. «Бес қазына» кітабын ол 1989 жылы Еуропаға сапары барысында Стокгольмде шығарды. 1990 жылы Голшири псевдониммен «Зұңғыбалық патша» повесін жариялады, ол Иран монархиясын, парсы әдебиетін, Туде партиясын және Ислам Республикасын сынады. Голшири әңгімелерінің аудармасы 1991 жылы «Қан мен аристократтар және басқа да әңгімелер» деген атпен жарық көруге жоспарланған. 1998 жылдың қысында «Джинндер кітабы» және «Суретшімен бейне күресі» жарық көрді, ал 1999 жылдың күзінде «Бақтағы бақша» мақалалар жинағы шықты. 1999 жылы Голшири Иранда демократия мен адам құқықтарын қорғауға атқарған күресі үшін Эрих Мария Ремарк атындағы бейбітшілік сыйлығымен марапатталды.
Golshiri began writing fiction in the late 1950s. His publication of short stories in Payam e Novin and elsewhere in the early 1960s, his establishment of Jong e Isfahan (1965/73), the chief literary journal of the day published outside of Tehran, and his participation in efforts to reduce official censorship of imaginative literature brought him a reputation in literary circles. Golshiri's first collection of short stories was As Always (1968). He became famous for his first novel Prince Ehtejab (1968/69). Translated in Literature East & West 20 (1980), it is the story of aristocratic decadence, implying the inappropriateness of monarchy for Iran. Shortly after production of the popular feature film based on the novel, Pahlavi authorities arrested Golshiri and incarcerated him for nearly six months. An autobiographical and less successful novel called Christine and Kid came out in 1971, followed by a collection of short stories called My Little Prayer Room 1975, and a novel called Ra'i's Lost Lamb 1977. In 1978, Golshiri travelled to the United States. Back in Iran in early 1979, Golshiri married Farzaneh Taheri whom he credits with editing his subsequent writing and was active in the revitalized Association of Iranian Writers, the editing of journals, literary criticism, and short story writing. In the 1980s, he published The Fifth Innocent (1980), The Antique Chamber (1983), The Story of the Fisherman and the Demon (1984), and Five Treasures (1989), which he published in Stockholm during a visit to Europe in 1989. In 1990, under a pseudonym, Golshiri published a novella in translation called King of the Benighted, an indictment of Iranian monarchy, engage Persian literature, the Tudeh Party, and the Islamic Republic. A collection of Golshiri stories in translation was scheduled for publication in 1991 with the title Blood and Aristocrats and Other Stories. In the winter of 1998 he published The Book of Genies and Struggle of Image with Painter, and in the autumn of 1999 he released a collection of articles called Garden in Garden. In 1999 Golshiri was awarded the Erich Maria Remarque Peace Prize for his struggle to promote democracy and human rights in Iran.
Халықаралық баяндамалар мен оқулар
1989 жылы революциядан кейінгі алғашқы шетел сапарында Голшири Ұлыбритания, Швеция және Нидерландының түрлі қалаларына барып, лекция оқыды және өлеңдерін оқып берді. 1990 жылы ол Германияның Берлин қаласындағы Дүниежүзілік мәдениеттер үйіне сапар жасады. Осы сапарда ол Германия, Швеция, Дания және Францияның түрлі қалаларында сөз сөйледі және өлеңдерін оқыды. Екі жылдан кейін көктемде ол Германияға, АҚШ-қа, Швецияға және Бельгияға барды. 1993 жылы ол Германияға, Нидерландыға және Бельгияға қайтадан сапар жасады.
In 1989, in his first trip abroad after the revolution, Golshiri went to the Netherlands along with various cities in the UK and Sweden to give speeches and readings. In 1990, he traveled to the House of World Cultures in Berlin, Germany. On this trip, he spoke and gave readings in various cities in Germany, Sweden, Denmark and France. In the spring two years later, he went to Germany, the United States, Sweden, and Belgium. In 1993, he visited Germany, the Netherlands, and Belgium again.
Өлім
Ол 2000 жылдың 5 маусымында Тегерандағы Иран Мехр ауруханасында 62 жасында менингит салдарынан қайтыс болды.
He died at Iran Mehr Hospital in Tehran on 5 June 2000 at the age of 62 after suffering from meningitis.
Голшири қоры
Оның қайтысынан кейін мәдени қоры құрылды. Ол құрметті "Хушанг Голшири" әдеби сыйлығын ұйымдастырады.
A cultural foundation was established after his death. It runs the prestigious Hooshang Golshiri Literary Awards.