Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ballycorus leadmines – бұл Ирландияның Дублин округіне жақын, Килтернан қалашығының жанында орналасқан бұрынғы қорғасын өндіру және балқыту орталығы. Кеніш 1807 жыл шамасында ашылып, 1826 жылы Ирландияның Тау-кен компаниясы (MCI) меншігіне өтті. MCI 1913 жылы жабылғанға дейін осы учаскені иеленді және басқарды. 1860 жылдары кен қоры таусылғаннан кейін, Ballycorus Глендалоудағы (Уиклоу округі) және басқа MCI кеніштерінен кен қабылдайтын балқыту орталығы ретінде жұмысын жалғастырды. Қазіргі күні сақталған ең ерекше нысан – Карикголлоган төбесінің шамасына жақын орналасқан түтін құбырының қирауы. Төбе төңірегінде қорғасын зауытынан қалған көптеген бұрынғы ғимараттар мен құрылыстарды табуға болады.
Ballycorus leadmines is a former lead mining and smelting centre located in the townland of the same name, near Kilternan in County Dublin, Ireland. The mine opened around 1807 and was taken over by the Mining Company of Ireland (MCI) in 1826 who owned and operated the site up until closure in 1913. After the mine was exhausted in the 1860s, Ballycorus continued to operate as a smelting facility receiving ore from other MCI sites such as the mines in Glendalough, County Wicklow. The most distinctive surviving remnant of the site is the ruin of the flue chimney that lies close to the summit of Carrickgollogan hill. Further down the slopes of the hill, many other former buildings and structures from the leadworks can also be found.
Тарих
Ашық карьерлік кен өндірісі 1807 жыл шамасында Каррикголлоган төбесінің батыс жағында, кейін салынған түтін құбырының орнына жақын Балликоруста басталды. 1826 жылы Ирландияның Кен Компаниясы (MCI) осы учаскені иеленді және 1863 жылға дейін аймақта жер асты кен өндіру жұмыстарын жүргізді. Луганурден алынған кен ат пен арбамен Ратдрум теміржол станциясына тасылды, онда ол пойызға ауыстырылып Шанкиллге жеткізілді. Шанкилл станциясының жанында Харкорт көшесі теміржол желісінде пойыздарды қабылдау үшін қосымша жол салынды. Қорғасын кені реверберациялық пеште өңделді, оның түбі балқыған қорғасын қабырғалар бойымен орталыққа ағып, содан кейін қалыптарға құйылатындай етіп жасалған. Сондай-ақ қорғасыннан оқ та өндірілді: алғашқы оқ мұнарасы 1829 жылы салынды және Уэстон Сент-Джон Джойс «Дублин маңы» (1912) еңбегінде оны «ішінде спиральді баспалдағысы бар, сыртында әсем темір галереясымен аяқталатын әдемі және мықты құрылым» деп сипаттады. 1857 жылы екінші оқ мұнарасы салынды. 1770 жылдары реверберациялық пештерден шығатын түтіндерден қорғасынды тұндыру үшін буды жеткілікті уақыт ұстап тұру арқылы қосымша қорғасын алуға болатын процесс ашылды. Тұнған қорғасын түтіннен қолмен сыпырылып алынды, көптеген жұмысшылар қорғасынмен уланып қайтыс болды, осылайша аймақ «Өлім алқабы» деген лақап атқа ие болды. Сыртқы спиральді баспалдағы мен қарау платформасы бар ерекше граниттен жасалған түтін құбыры тез арада көзге түсетін нысанға айналды және теңізшілер үшін анықтамалық нүкте ретінде Адмиралтейство карталарында көрсетілді. Қауіпті деп танылғандықтан құбырдың жоғарғы үштен бірі алынып тасталды, сондай-ақ сыртқы баспалдақтың төменгі бөлігі де бұзылды. Құбырдың көп бөлігі, көптеген тексеру люктерімен бірге, әлі де сақталған және зерттеуге болады. Бұған қоса, төменгі аңғарда орналасқан қорыту зауытының бірнеше ғимараты да бүгінгі күнге дейін жетіп келді. Граниттен салынған өнеркәсіптік ғимараттарға пештер, тазарту резервуарлары, әк пештері, дүкендер, жұмысшылардың үйлері және басқарушының үйі кіреді. 1857 жылғы оқ мұнарасы да сақталған. Есеп бойынша, бұл учаске IV классқа жатқызылды: «бес жыл сайын белгілі бір қалдық үйінділерін, төгінділерді немесе өзен шөгінділерін арнайы бақылауды қажет ететін» учаске.
Open cast mining began at Ballycorus around 1807 on the western side of Carrickgollogan hill, close to the later site of the flue chimney. The site was taken over by the Mining Company of Ireland (MCI) in 1826 who undertook underground mining in the area up until 1863. The ore from Luganure was carried by horse and cart to the railway station at Rathdrum where it was transferred to a train and brought to Shankill. A siding on the Harcourt Street railway line was built near Shankill station to receive the trains. The lead ore was processed using a reverberatory furnace, the bed of which was dished so that the molten lead would trickle down the sides to the centre from which it was run off into moulds. Lead shot was also manufactured: the first shot tower was built in 1829 and was described by Weston St. John Joyce in The Neighbourhood of Dublin (1912) as “a handsome and substantial structure, having a spiral stairs within, terminating in an artistic iron veranda on the outside”. A second shot tower was built in 1857. A process had been discovered in the 1770s whereby additional quantities of lead could be extracted from the fumes emitted by reverberatory furnaces if the vapours could be trapped long enough to precipitate the lead. The precipitated lead deposits were scraped out of the flue by hand and many of the workers subsequently died of lead poisoning, giving the surrounding area the nickname “Death Valley”. The distinctive granite flue chimney with its external spiral staircase and viewing platform quickly became a noted landmark and was marked on Admiralty charts as a point of reference for mariners. The top third of the chimney has been removed as it was deemed unsafe as has the lower section of the external stairs. Much of the flue, along with many of its inspection hatches still exists and can be explored. In addition, a number of buildings from the smelting works situated in the valley below also survive to the present day. These industrial buildings, all built from granite, include furnaces, purification tanks, lime kilns, stores, workers' cottages and the manager's house. The 1857 shot tower is also extant. The report graded the site as Class IV: a site “requiring specific monitoring on particular waste piles, discharges or stream sediments on a five yearly basis”.