Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Факоматоздар, сондай-ақ нейрокутандық синдромдар деп аталады, – көпжүйелі аурулар тобы. Олар негізінен орталық нерв жүйесі, тері және көздер сияқты эктодермадан туындаған құрылымдарға әсер етеді. Факоматоздардың көпшілігі – бір гендік аурулар, олар аутосомалық доминантты, аутосомалық рецессивті немесе Х-хромосомаға байланысты мұрагерлікпен берілуі мүмкін. Мозаицизм, экспрессивтіліктің өзгеруі және пенетранттыққа байланысты бірдей синдроммен ауыратын пациенттерде көріністері айқын түрде әртүрлі болуы мүмкін. Көптеген факоматоздар клеткалық өсуді, дифференциацияны, көбеюді және өлімді реттейтін RAS-митогенді белсендіргіш протеинкиназа (MAPK) жолының жұмысын өзгертетін мутациялардың салдарынан пайда болады. Бұл мутациясы бар адамдардың белгілі бір мутацияға байланысты түрлі жақсы немесе қатерлі ісіктерге шалдығу мүмкіндігін арттырады. Бұл ісіктердің болуы олардың түрі мен орналасқан жеріне байланысты функционалдық және/немесе косметикалық проблемаларға әкелуі мүмкін.
Phakomatoses, also known as neurocutaneous syndromes, are a group of multisystemic diseases that most prominently affect structures primarily derived from the ectoderm such as the central nervous system, skin and eyes. The majority of phakomatoses are single gene disorders that may be inherited in an autosomal dominant, autosomal recessive or X linked pattern. Presentations may vary dramatically between patients with the same particular syndrome due to mosaicism, variable expressivity, and penetrance. Many phakomatoses are caused by mutations which alter functioning of the RAS–mitogen activated protein kinase (MAPK) pathway that regulates cellular growth, differentiation, proliferation and death. This results in a tendency for individuals with these mutations to develop various types of benign or malignant tumors depending on the particular mutation. The presence of these tumors may result in functional and/or cosmetic problems depending on their type and location.
Тарих
Факоматоз термині 1923 жылы пайда болды, сол кезде голландтық офтальмолог ван дер Хове «аналық дақ» немесе туа біткен белгіні білдіретін «факома» терминін қолданды, бұл грек тілінде «туған белгі» деген сөз. Уақыт өте келе нейрокоталық синдромдардың саны артып, ондаған түрлері сипатталды.
The term phakomatosis originated in 1923, when the Dutch ophthalmologist van der Hoeve used the term phakoma to refer to a "mother spot" or birthmark, the Greek term for 'birthmark'. Over time, the number of neurocutaneous syndromes have increased and there are several dozen that have been characterized.
Түрлері
Бұл мақаланың шегінен тыс көптеген нейрокотаникалық синдромдар бар. Сондықтан, ең көп таралған түрлерінің кейбіреулерінің ерекшеліктері қысқаша сипатталған.
There are a large number of neurocutaneous syndromes that exceed the scope of this article. Therefore, characteristics of a few of the more common types are summarized.
I типті нейрофиброматоз (Вон Реклингаузен ауруы)
Нейрофиброматоздың 1-типі – факоматоздың ең көп таралған түрі және ол 2500-3000 тірі туған нәрестелердің шамамен 1-іне әсер етеді. Бұл генетикалық ауру, NF1 генінің ұрпақтан ұрпаққа берілетін мутациясына байланысты. Бұл ген нейрофибромин деп аталатын белокты кодтайды, ол жасушалардың өсуін бақылауға қатысады. Геннің жұмысындағы бұзылу тері, орталық нерв жүйесі, шеткі нерв жүйесі, көз және тірек-қимыл жүйесін қамтитын көп жүйелі көріністерге әкеледі. Бұл ауру аутосомалық-доминантты жолмен мұрагерлікпен беріледі. Дегенмен, бұл жағдаймен ауыратын науқастардың шамамен жартысының отбасылық анамнезі жоқ және мутация спонтанды түрде пайда болады. Көп жағдайда, нейрофиброматоздың 1-типін клиникалық критерийлер бойынша диагностикалауға болады және генетикалық тестілеу тек атипикалық жағдайларда немесе отбасылық жоспарлау үшін қолданылады. "Кофемен сүт" дақтары – нейрофиброматоздың 1-типінің ең ерекше белгілерінің бірі. Бұл – терідегі гиперпигменттелген зақымданулар, олар өмірдің алғашқы жылдарында саны мен мөлшері артады. Олар дерлік барлық науқастарда кездеседі, бірақ қатерлі ісікке айналу қаупі жоқ. Қолтық және шақыр аймақтарындағы күймелер – балалық шақта науқастардың 90%-ында кездесетін тағы бір жиі кездесетін белгі. Олар маңызды ауруларға әкелуі мүмкін, себебі мүшелерді қысу, қан тамырларының бітелуі, сүйектердің зақымдануы, ауырсыну және косметикалық мәселелер тудыруы мүмкін. Плексиформалы нейрофибромалар науқастардың 30-50%-ында кездеседі. Нейрокогнитивтік бұзылу, назар тапшылығы және гипербелсенділік синдромы, аутизм спектрінің бұзылулары және мінез-құлық бұзылулары да нейрофиброматоздың 1-типімен ауыратын науқастарда жиі кездеседі. Эпилепсия науқастардың 4-7%-ында кездеседі. Нейрофиброматоздың 1-типімен ауыратын науқастарда тірек-қимыл жүйесінің бұзылыстары дамуы мүмкін. Жиі кездесетін белгілер: сфеноид қанатының дисплазиясы, остеопения, остеопороз, кеуде қабырғасының алдыңғы бөлігінің деформациясы, сондай-ақ сколиоз. Науқастардың денсаулығы жақсы адамдарға қарағанда сүйек сыну қаупі әлдеқайда жоғары. Денсаулығы жақсы адамдарға қарағанда кейбір қатерлі ісіктердің пайда болу қаупі айтарлықтай жоғары. Мысалы, ми ісіктері мен сүт безінің қатерлі ісігінің пайда болу қаупі 5 есе артады. Нейрофиброматоздың 2-типі – аутосомалық-доминантты жағдай, ол шамамен 35 000-40 000 адамның 1-іне әсер етеді. Бұл 22-хромосомадағы NF2 генінің мутацияларынан туындайды, оның тереңдеуі жоғары, бірақ көптеген науқастар симптомдарды ересек жасқа дейін көрсетпейді. Науқастардың жартысына жуығында de novo мутациясы бар, ал 59,7%-ы мозаикалық. Балалық шақта симптомдармен көрінген науқастарда ауыррақ фенотип байқалады. Екі жақты вестибулярлық шваномалар ең ерекше белгісі болып табылады және көп жағдайда олар қатерлі емес. Дегенмен, олар маңызды ауруларға себеп болады және ересектерде есту қабілетінің төмендеуінің ең жиі кездесетін себебі болып табылады. Олар бас айну немесе тепе-теңдіктің бұзылуымен де сипатталуы мүмкін. Шваномалар науқастардың 90%-дан астамында пайда болады деп есептеледі. Менингиомалар NF2-де екінші орынды алады. Науқастардың жартысына жуығында интракраниалдық менингиома, ал бестен бірінде экстрамедуллярлық жұлын менингиомасы бар. Жұлынның эпендимомалары науқастардың 20-50%-ында кездеседі, бірақ көпшілігінде симптомдар байқалмайды. Бұл жасушалардың көбеюін, тіршілік етуін, гомеостазын, қозғалысын және басқа да маңызды функцияларын реттеудің бұзылуына әкеледі. Ең көп зардап шегетін мүшелер: ми, тері, бүйрек, жүрек және өкпе. ТСК-ның жиілігі шамамен 6000 тірі туған нәрестелердің 1-іне тең. Басқа нейрокотикалық аурулар сияқты, ол да тереңдеу және экспрессивтілік деңгейі әртүрлі. Әдетте, ол өмірдің алғашқы жылдарында пайда болады және науқастардың үштен екісінде медициналық емге жауап бермейді. Науқастардың үштен бірінде нәрестелік спазмдар болады. SEGА бұзылыстары науқастардың 10-15%-ында кездеседі және аурудың және өлімнің негізгі себептері болуы мүмкін. Олар өмірдің алғашқы 20 жылында пайда болады. ТСК-мен байланысты нейропсихиатриялық бұзылу (TAND) – ТСК-ның мінез-құлық, интеллектуалдық және психикалық көріністерін білдіреді, оның ішінде аутизм спектрінің бұзылуы, назар тапшылығы және гипербелсенділік синдромы, ақыл-ой қабілеттерінің бұзылуы, депрессия және алаңдаушылық. Науқастардың шамамен 90%-ында ТАНД-ның кем дегенде 1 белгісі болады. Лимфангиолейомиоматоз (ЛАМ) өкпеде пайда болады және пневмоторакс, кисталық өкпе зақымдануы және плевралық эффузияға әкелуі мүмкін. Бұл симптомдар шаршау, кеудедегі ауырсыну және тынысқырудың қиындығы сияқты көріністерге әкелуі мүмкін. Ол ТСК-мен ауыратын әйелдердің шамамен 30-40%-ында, 40 жасқа дейін 80%-ында кездеседі және еркектерде одан әлдеқайда сирек кездеседі. Бүйрек ангиомиолипомалары мен кисталары – ТСК-ның бүйрекке қатысты ең көп кездесетін көріністері. Бүйрек ауруы ТСК-да ерте өлімнің ең көп кездесетін себептерінің бірі болып табылады. Бір зерттеуде науқастардың 80%-ында 10,5 жасқа дейін бүйрек зақымданулары анықталған. Бүйрек қатерлі ісігі ТСК-мен ауыратын науқастардың 2-5%-ында 28-30 жас шамасында пайда болады. Жүрек рабдомиомалары қатерлі емес және ТСК-ның ең көп кездесетін жүрек көріністері болып табылады. Ол ТСК-мен ауыратын жаңа туған нәрестелердің шамамен үштен екісінде кездеседі. Көп жағдайда олар симптомдар тудырмайды және өздігінен регрессиялайды. Аз ғана жағдайларда олар жүрек жеткіліксіздігіне, аритмияға және шуларға әкелуі мүмкін.
Neurofibromatosis type 1 is the most common phakomatosis and it affects approximately 1 in 2500 3000 live births. It is a genetic disorder due to a germline mutation in the NF1 gene. This gene encodes a protein called neurofibromin that is involved in controlling cellular growth. Malfunction of the gene results in multisystem manifestations involving the skin, central nervous system, peripheral nervous system, eyes and musculoskeletal system. The condition is inherited in an autosomal dominant manner. However, approximately one half of patients with this condition have no family history and the mutation occurs spontaneously. In most instances, neurofibromatosis type 1 can be diagnosed clinically according to consensus criteria and genetic testing is only used in atypical presentations or for family planning decisions. Café au lait spots are one of the most characteristic features of neurofibromatosis type 1. They are hyperpigmented lesions of the skin that increase in number and size during the first years of life. They are present in almost all patients but do not have malignant potential. Freckling in the axillary and inguinal regions are another common presenting feature seen in as many as 90% of patients during childhood. They may result in significant morbidity as they may cause organ compression, vascular occlusions, bone destruction, pain and cosmetic issues. Plexiform neurofibromas are seen in 30 50% of patients. Neurocognitive impairment, attention deficit hyperactivity disorder, autism spectrum disorder and behavioral disorders are also commonly seen in patients with neurofibromatosis type 1. Epilepsy is seen in 4 7% of patients. Musculoskeletal system manifestations can develop in patients with neurofibromatosis type 1. Common findings include sphenoid wing dysplasia, osteopenia, osteoporosis, anterior chest wall deformities as well as scoliosis. Patients are at a much greater risk for fractures than the general population. Relative to the general population the risk for certain types of cancer is increased significantly. For instance, the risk for brain tumors and breast cancer is increased by 5 times.]] Neurofibromatosis type 2 is an autosomal dominant condition that affects approximately 1 in 35,000 40,000 people. It is caused by mutations in the NF2 gene on chromosome 22 which has a high penetrance though most patients do not present with symptoms until adulthood. Approximately half of patients have de novo mutations and as many as 59.7% are mosaic. Patients who present in childhood tend to have a more severe phenotype. Bilateral vestibular schwannomas are the most characteristic finding and in the vast majority of cases are benign. However, they are responsible for significant morbidity and are responsible for the most common presenting symptom of hearing loss in adults. They can also less commonly present with dizziness or balance impairment. It is estimated that schwannomas occur in over 90% of patients. Meningiomas are the second most common tumor in NF2. Approximately half of patients have an intracranial meningioma and extramedullary spinal meningiomas occur in one fifth of patients. Spinal cord ependymomas occur in 20 50% of patients but they are asymptomatic in the majority of cases. This leads to impaired regulation of cellular proliferation, survival, homeostasis, migration and other critical functions. The most typically affected organs include the brain, skin, kidney, heart and lung. The incidence of TSC is approximately 1 in 6,000 live births. Similar to other neurocutaneous disorders there is variable penetrance and expressivity. It usually presents during the first few years of life and is medically refractory in two thirds of patients. Approximately, one third of patients have infantile spasms. SEGAs occur in 10 15% of patients and are a major potential cause of morbidity and potentially mortality. They tend to present during the first 20 years of life. TSC Associated Neuropsychiatric Disorder (TAND) refers to the behavioral, intellectual and psychiatric manifestations of TSC including autism spectrum disorder, attention deficit hyperactivity disorder, intellectual disability, depression and anxiety. Approximately 90% of patients will have at least 1 symptom of TAND. Lymphangioleiomyomatosis (LAM) occurs in the lung and may result in pneumothorax, cystic lung destruction and pleural effusions. Symptoms which occur as a result may include fatigue, chest pain and shortness of breath. It occurs in approximately 30 40% of women with TSC, up to 80% by the age of 40, and it is much less common in men. Renal angiomyolipomas and cysts are the most common manifestations of TSC involving the kidney. Renal disease is among the most common causes of early death in TSC. One study found that renal lesions were present in 80% of patients by a mean age of 10.5 years. Renal cell carcinoma occurs in 2 5% of patients with TSC at a mean age of 28–30 years. Cardiac rhabdomyomas are benign hamartomas and are the most common cardiac manifestations of TSC. It is found in approximately two third of newborns with TSC. Most of the time they do not cause symptoms and spontaneously regress. In a minority of cases, they may result in heart failure, arrhythmias, and murmurs.
Стерж- Вебер синдромы
Стурдж-Вебер синдромы шамамен 20 000–50 000 тірі туған нәрестелердің 1-іне кездеседі және GNAQ геніндегі соматикалық белсендіруші мутацияға байланысты туындайды. Әдетте, GNAQ жасуша өсу сигналын беруде қатысады. Ең жоғары тәуекел порт-шарап дақтарының V1 таралымының толығымен қамтылуымен, содан кейін V1 ішінара қамтылуымен байланысты. Порт-шарап дақтары көбінесе бір жақты болады, бірақ екі жақты да болуы мүмкін. Әдетте, ми мен көздің зақымдануы порт-шарап дағының орналасқан жағында болады. Уақыт өте келе порт-шарап дақтарында жұмсақ тіндердің немесе сүйектің гипертрофиясы, пролиферативті түйіндер және прогрессивті эктазия дами алады, бұл айқын деформацияға әкелуі мүмкін. Екі ең көп кездесетін көз көрінісі – глаукома және хориоидты гемагиома. Глаукома 30–70% жағдайда кездеседі, ал бимодальді шыңы туған кезде 60% және балалық шақтан жасөспірім шаққа дейінгі аралықта 40% құрайды. Глаукоманың ең жиі кездесетін түрі – ашық бұрышты глаукома, бірақ жабық бұрышты глаукома да дамуы мүмкін. Хориоидты гемагиомалар пациенттердің 40–50% -ында кездеседі. Олар көбінесе симптомсыз болады, бірақ уақыт өте қалыңдап, глаукомаға шалдығу тәуекелін арттыруы мүмкін. Ұстамалар әдетте өмірдің алғашқы екі жылында дамиды және пациенттердің 75–100% -ында кездеседі. Эпилепсиялық статус пациенттердің шамамен 50% -ында байқалады. Пациенттердің шамамен 25% -ында дәріге төзімді эпилепсия дамиды. Мұндай жағдайларда операция жасалуы мүмкін, екі негізгі тәсіл – лезионэктомия және гемисферектомия. Көрнекі қабықшаның әсерінен туындаған көру өрісінің бұзылыстары және гемипарез пациенттердің шамамен үштен бірінде және жартысында кездеседі. Фон Гиппель-Линдау (VHL) ауруы – VHL генінің мутацияларынан туындаған аутосомдық-доминантты жағдай. Шамамен бес жағдайдың бірі отбасылық емес, жаңадан пайда болады және оның теріс нәтижесіздігі жоғары. VHL шамамен 36 000–45 000 тірі туған баланың 1-іне кездеседі. Орталық нерв жүйесінің (ОНЖ) гемангиобластомалары VHL-дің ерекше белгісі болып табылады және жағдайлардың 80% -ында кездеседі. Ең көп таралған орындары – мишақша, жұлын және ми сабағы. Ісіктің өсу жылдамдығы өте өзгермалы болуы мүмкін. Емдеуге резекция және сәулелену кіреді. Бір ұзақ мерзімді зерттеуде пациенттерді 7,3 жыл бойы бақылағанда, бір жақты ауруы бар адамдардың 100% -ы 56 жасқа дейін екі жақты ауруға шалдыққан. Соқырлық немесе көру қабілетінің күрт нашарлауы пациенттердің 10% -ынан кемінде кездеседі. Лазерлік фотокоагуляция және криотерапия ең көп қолданылатын хирургиялық емдеулер. Нефронды сақтау хирургиясы бүйрек функциясын сақтауға және 10 жылдық өмір сүру деңгейін 81% -ға дейін ұзартуға мүмкіндік береді. VHL-дің қосымша көріністеріне VHL-мен ауыратын пациенттердің 16% -ында феохромоцитомалар кіруі мүмкін. Олар көбінесе бір жақты болады, бірақ екі жақты немесе көп ошақты болуы мүмкін. Шамамен 5% -ы қатерлі. Нейроэндокриндік ісіктердегі 10% -дан кемі метастаздарға алып келеді.
Sturge Weber syndrome occurs in approximately 1 in 20,000 50,000 live births and is caused by a somatic activating mutation in GNAQ. Normally, GNAQ is involved in cell growth signal transmission. The greatest risk is associated with port wine stains that appear to involve the entire V1 distribution followed by partial V1 involvement. Port wine stains are most often unilateral but can be bilateral. Typically, brain and eye involvement occur on the same side as the port wine stain. Over time, port wine stains can develop soft tissue or bone hypertrophy, proliferative nodules, and progressive ectasia which can lead to significant disfigurement. The two most common ocular manifestations include glaucoma and choroidal hemagioma. Glaucoma is estimated to occur in 30 70% with a bimodal peak occurring at the time of birth in 60% and between childhood and adolescence in 40%. The most frequent form of glaucoma is open angle however closed angle glaucoma may also occur. The choroidal hemangioma occurs in 40 50% of patients. They are usually asymptomatic but they may become thickened over time and may be associated with an increased risk for glaucoma. Seizures typically develop within the first two years of life and occur in 75 100% of patients. Status epilepticus occurs in approximately 50% of patients. Approximately 25% of patients develop drug resistant epilepsy. In these cases, surgery may be pursued with the two main approaches being lesionectomy and hemispherectomy. Cortically mediated visual field defects and hemiparesis occur in approximately one third and one half of patients, respectively.]] Von Hippel Lindau (VHL) disease is an autosomal dominant condition caused by mutations of the VHL gene. Approximately one in five cases are de novo rather than familial and it has nearly complete penetrance. VHL occurs in an estimated 1 in 36,000 45,000 live births. CNS hemangioblastomas are the cardinal feature of VHL and occur in as many as 80% of cases. The most common locations include the cerebellum, spinal cord and brainstem. Tumor growth rates can be highly variable. Treatment options include resection and radiation. One longitudinal study that followed patients for a mean period of 7.3 years found that in individuals with unilateral disease 100% had bilateral involvement by the age of 56 years. Blindness or severe visual impairment occurs in less than 10% of patients. Laser photocoagulation and cryotherapy are the most common surgical treatments. Nephron sparing surgery allows for preservation of kidney function and 10 year survival rates up to 81%. Additional manifestations of VHL may include pheochromocytomas in as many as 16% of patients with VHL. They are most often unilateral but can be bilateral or multifocal. Approximately 5% are malignant. Less than 10% with neuroendocrine tumors will develop metastases.
Генетика
Нейрокутандық синдромдардың көпшілігі бір гендік аурулар, бірақ олар әртүрлі гендерден туындайды және әртүрлі мұрагерлік үлгілеріне ие. Мысалы, нейрофиброматоз 1 және 2, туберкулездік склероз кешені, Фон Хиппель-Линдау синдромы және Легиус синдромы аутосомалық-доминантты жолмен мұраға беріледі. Инконтиненция пигменти Х-хромосомаға байланысты доминантты, ал Стурж-Вебер синдромы спорадикалық болып келеді. Кейбір нейрокутандық синдромдар тек мозаика түрінде кездеседі, мысалы, Стурж-Вебер синдромы және Протей синдромы. Басқалары, мысалы, нейрофиброматоздың 1 және 2 типтері, сондай-ақ туберкулездік склероз кешені мозаикалық болуы мүмкін, бірақ міндетті емес. Мозаицизм нейрокутандық синдромның жеңіл немесе толық емес белгілері байқалатын жағдайларда күдік тудыруы мүмкін. Егер зардап шеккен тіндерді зерттеу мүмкін болса, нақты диагноз қою ықтималдығы артады. Нейрокутандық синдромдармен ауыратын науқастар мен олардың туыстары генетикалық кеңес алудан көбінесе пайда көреді. Бұл болашақ ұрпаққа қатысты ықтимал тәуекелдерді жақсырақ түсінуге, сондай-ақ аурудың әртүрлі салдарымен күресуге көмектеседі. Қажет болған жағдайда, амниоцентез немесе хориондық қабықшадан үлгі алу арқылы жүктілік алдындағы диагноз қоюға болады. Тағы бір мүмкіндік – преимплантациялық генетикалық диагностика, онда мутациясы жоқ эмбрион анаға таңдап имплантацияланады.
The majority of neurocutaneous syndromes are single gene disorders however they are caused by different genes and have different inheritance patterns. For instance, neurofibromatosis 1 and 2, Tuberous sclerosis complex, Von Hippel Lindau syndrome and Legius syndrome are inherited in an autosomal dominant manner. Incontinentia pigmenti is X linked dominant and Sturge Weber syndrome is sporadic. Some neurocutaneous disorders are found exclusively as mosaics such as Sturge Weber syndrome and Proteus syndrome. Others such as neurofibromatosis type 1 and 2 as well as tuberous sclerosis complex can potentially be mosaics but may not be. Mosaicism may be suspected in cases with either a mild or incomplete presentation of a neurocutaneous disorder. A definitive diagnosis is most likely to be obtained if testing of affected tissues is possible. Patients and families of those affected by neurocutaneous disorders often benefit from genetic counseling. It may provide an opportunity to provide a better understanding of the potential risk to future offspring as well as to improve coping with the various implications of the condition. If desired, a prenatal diagnosis can be obtained by either amniocentesis or chorionic villus sampling. Another potential option is preimplantation genetic diagnosis where an embryo that does not have the mutation can be selectively implanted into the mother.
Диагностика
Көптеген нейрокутандық синдромдарда белгілі бір диагностикалық критерийлер бар, олар генетикалық тестілеуді міндетті түрде қажет етпей-ақ диагноз қоюға көмектеседі. Мысалы, 1 және 2 типті нейрофиброматоз, туберкулездік склероз кешені және пигменттік инконтиненция ресми диагностикалық критерийлерге ие. Ал көптеген линтигине (көп түйіншелерге) ие Нунэн синдромы сияқты басқа синдромдарда мұндай критерийлер жоқ. Егер диагностикалық критерийлері жоқ жағдай күдік тудырса, генетикалық тестілеу қажет болуы мүмкін. Диагностикалық критерийлер өте дұрыс емес, себебі олардың сезімталдығы мен ерекшелігі 100% емес. Сол сияқты, генетикалық тестілеулер де теріс нәтиже бере алады. Мысалы, туберкулездік склероз кешенінің жағдайларының тек 75-90% ғана генетикалық тестілеуде оң нәтиже көрсетеді. Сондықтан, дәрігерлер нейрокутандық синдромға күдік туған кезде клиникалық ой-пікірді қолдануы керек.
Many neurocutaneous syndromes have established diagnostic criteria which may facilitate a diagnosis without necessarily requiring genetic testing. For instance, neurofibromatosis types 1 and 2, tuberous sclerosis complex and incontinentia pigmenti have formal diagnostic criteria. Whereas other syndromes such as Noonan syndrome with multiple lentigines, for instance, do not. In cases where conditions that do not have diagnostic criteria are suspected, genetic testing is more likely to be necessary. Diagnostic criteria are not perfect as sensitivity and specificity is not 100%. Similarly, genetic testing can produce false negatives. For example, genetic testing is positive in only 75 90% of cases of tuberous sclerosis complex. Thus, clinicians must apply clinical judgement when evaluating an individual suspected to have a neurocutaneous syndrome.
Емдеу
Әрбір нейрокутан синдромын емдеу ерекше. Нейрофиброматоз 1 және туберкулездік склероз кешені сияқты кейбір нейрокутан синдромдары үшін қадағалау және емдеу бойынша ұсыныстармен нұсқаулар бар. Сирек кездесетін синдромдар үшін мұндай нұсқаулар әлі дамытылмаған. Көптеген нейрокутан синдромдарында қадағалау қажет, себебі уақыт өте келе жаңа белгілер пайда болуы мүмкін, оларды тек арнайы және нақты тестілеу арқылы ғана анықтауға болады. Сондықтан пациенттерге синдромның жаңа белгілерін ертерек анықтау үшін ұсынылған мерзімдерде нақты зерттеулерден (мысалы, МРТ, офтальмологиялық немесе дерматологиялық тексерулер) өту ұсынылуы мүмкін. Қазіргі уақытта қолжетімді нейрокутан синдромдарына арналған емдеулердің көпшілігі генетикалық себепке тікелей әсер етпейді. Мысалы, туберкулездік склероз кешеніндегі эпилепсияға жасалатын хирургиялық араласыну немесе 2-типті нейрофиброматоздағы вестибулярлық шваномаға жасалатын хирургиялық араласыну. Дегенмен, туберкулездік склероз кешенінде mTOR ингибиторларын қолдану сияқты негізгі себепке әсер ететін емдеулер де бар. Қазіргі таңда нейрокутан синдромдарының негізгі себептерін жоятын қосымша емдеулерді әзірлеу жөніндегі жұмыстар қарқынды жүріп жатыр. Нейрокутан синдромдары – бұл күрделі, өмір бойы созылатын және уақыт өте келе көптеген органдар жүйесіне әсер етуі мүмкін жағдайлар. Сондықтан пациенттерге көп салалы көмек көрсету пайдалы болуы мүмкін. Нейрокутан синдромдарымен ауыратын науқастарға ұзақ мерзімді күтімді жақсарту мақсатында біріктірілген, көп салалы клиникалар құрылды. Бұл клиникаларда генетика, неврология, офтальмология, гематология-онкология, нейрохирургия, психиатрия, дерматология және басқа да мамандықтар өкілдік етеді.
The treatment of each neurocutaneous syndrome is unique. For some neurocutaneous syndromes such as neurofibromatosis 1 and tuberous sclerosis complex there are guidelines with recommendations for surveillance and management. For less common syndromes such guidelines are not yet available. Surveillance is a necessity for many neurocutaneous syndromes because new manifestations may develop over time which may only be detected with specific and focused testing. Thus, patients may be advised to obtain particular evaluations (e. g., MRI, ophthalmologic or dermatological examinations) within recommended intervals over time with the aim of detecting new manifestations of the syndrome early on. Most of the currently available treatments for neurocutaneous syndromes do not address the underlying genetic cause. For example, epilepsy surgery in tuberous sclerosis complex or vestibular schwannoma surgery in neurofibromatosis type 2. However, there are some treatments that do address the underlying cause such as the use of mTOR inhibitors in tuberous sclerosis complex. There are currently significant efforts underway to develop additional treatments that address the underlying causes of neurocutaneous syndromes. Neurocutaneous syndromes are complex, lifelong conditions that have the potential to affect many different organ systems over time. Thus, patients may benefit from a multidisciplinary approach for care. Integrated, multidisciplinary clinics have developed in an effort to optimize the long term care for patients with neurocutaneous syndromes. Specialties represented at these clinics may include genetics, neurology, ophthalmology, hematology oncology, neurosurgery, psychiatry, dermatology and more.