Кіріспе
Ресейлік ақсүйек отбасы, тегі Бобринский немесе Бобринская – (Бобринские) Екатерина Ұлының Григорий Орлов графынан туған табиғи ұлы, Алексей Григорьевич Бобринский (1762–1813) графынан тараған орыс ақсүйек отбасы.
a list of people with the surname
The Counts Bobrinsky or Bobrinskoy (Бобринские) are a Russian noble family descending from Count Aleksey Grigorievich Bobrinsky (1762–1813), who was Catherine the Great's natural son by Count Grigory Orlov.
Бірінші граф Бобринский
Екатерина II патшайым 1762 жылғы 11 сәуірде, таққа отыруына бірнеше ай бұрын, өзінің жалғыз ресми емес ұлын дүниеге әкелді. Екатерина жүктілігін жасыруға мәжбүр болды. Бала туу уақыты жеткенде, күйеуі Петр III-тің назарын аудару үшін, оның сенімді қызметшісі Василий Шкуринге өз үйін өртеп жіберуді бұйырды, себебі императордың өртке құштар екенін білген. Балаға оның ағасы және тәрбиешісі, граф Алексей Орловтың құрметіне Алексей деп ат қойылды. Ол Тула губерниясындағы Бобрики ауылында өсті. 1781 жылғы 2 сәуірде Екатерина оған өзінің ана екенін ашық мойындаған хат жіберді. Ол оны Бобринский деп атады, бұл оның тұрған поместьесінің атынан алынған тегі. Сол жылы император Павел өзінің жартылай інісін Ресей империясының графы етіп тағайындады және генерал-майор шеніне көтерді. Ол баронша Анна Доротея фон Унгерн-Штернбергке (1769–1846) үйленді және олардың ұрпақтары бүгінге дейін жалғасып келеді. Бірінші граф Бобринский 1813 жылғы 20 маусымда Туланың шығысындағы Богородицк поместьесінде қайтыс болды. Бобринский сарайы, Бобринский отбасының Богородицктегі резиденциясы, Иван Старовтың жобасы бойынша 1773 жылдан бастап 1770-ші және 1780-ші жылдарда салынды. Жақын жердегі Казан шіркеуі 1778 жылға дейін аяқталды. Паркті сарайдың басқарушысы Андрей Болотов (1738–1833) жоспарлап, құрды, ол Ресейдегі алғашқы экономистердің бірі ретінде танымал. Болотов Богородицкте балалар театрын ашты. Сарай мен поместье 1870 жылдары жаңартылды. ХХ ғасырда, ғимарат 1929 жылы сарайдың қанаттарын бұзған және 1941 жылғы желтоқсанда шатырды жарылқатқан большевиктерден және Вермахттан қатты зардап көрді. Сарай 1960 жылдары қалпына келтіріліп, қазір мұражай ретінде жұмыс істейді.
Бобринскийлер бизнесте
Алексейдің ұлы, граф Алексей Алексеевич Бобринский (1800–1868) Ресей империясында қант өңдеу өнеркәсібінің негізін қалаушы ретінде танымал. Патша сарайындағы қысқа да көзге түспейтін қызметтен кейін ол зейнетке шығып, Богородицк қаласына қоныстанды, онда Ресейдегі алғашқы қант фабрикаларының бірін ашты. Кейіннен ол қызметін Украинаға көшіріп, әртүрлі ауыл шаруашылықтарымен айналысып, отбасының негізгі кірісін қамтамасыз етті. Оның еңбегінің арқасында Ресей шетелден қант импорттауын тоқтатты. Сонымен қатар, ол экономикалық теория бойынша еңбек жариялады және теміржол құрылысын дамыту үшін қоғам құрды, ол Ресейдегі алғашқы теміржолдың салынуын қаржылады. Бобринскийдің ұлттық экономикаға қосқан үлесі Киевте қоладан жасалған ескерткішпен мәңгіленді. 1861 жылғы крепостнойлық құқықтың жойылғаннан кейін, көптеген орыс дворяндарынан өзгеше, Бобринскийлер табысты кәсіпкерлікпен айналыса берді, Тула маңындағы иеліктерінде көмір өндіруді бастады және Ресейдің барлық аймақтарында теміржол салуға көмектесті. Алексей Алексеевичтің екінші ұлы, граф Владимир Алексеевич Бобринский (1824–1898) 1868–1871 жылдары көлік министрі қызметін атқарды, ал оның туысы граф Алексей Павлович Бобринский (1826–1894) оның орнына келді.
Бобринскийлер саясатта
Граф Алексей Алексеевичтің үлкен шөбересі граф Алексей Александрович Бобринский (1852–1927) 1906 жылдан бастап Біріккен дворяндар кеңесіне жетекшілік етті және Санкт-Петербург губерниясының дворяндарын Сенатта және 3-ші Мемлекеттік Думада өкілдік етті. 1912 жылы Ресей империясының Мемлекеттік Кеңесіне тағайындалды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Бобринский Ресей-Ағылшын банкінің төрағасы болып сайланды. 1916 жылы ол Ішкі істер министрінің орынбасары және Ауыл шаруашылығы министрі болып тағайындалды. Қазан революциясы оны Францияға эмиграцияға мәжбүр етті, онда ол монархистік идеяны қолдау үшін белсенді түрде күш салды. Граф Владимир Алексеевич Бобринский (1868–1927) граф Алексей Павловичтің үшінші ұлы болды. Ол үш кіші інісімен бірге Сомерсет, Бат қаласының жанындағы Монктон Комб мектебінде білім алды. Ол 2-ші, 3-ші және 4-ші Мемлекеттік Думаларда ресейлік ұлтшылдарды өкілдік етті, шекаралық аймақтарды жеделдетілген рустануға жақтады және Петр Столыпиннің реформаларын қолдады. Бобринскийлердің көпшілігі сияқты, ол да отбасылық кәсіпорындары революциялық түрде ұлттандырылғаннан кейін Францияға эмиграцияға кетті. Ол Монмартр зиратында жерленген.
Бобринскийлер ғылымда
Саясатынан басқа, граф Алексей Александрович белгілі тарихшы және археолог, Императорлық археологиялық комиссияның төрағасы (1886), Императорлық өнер академиясының вице-президенті (1889) және еркін экономикалық қоғамның төрағасы (1894) болды. Ол Керчь және Киев маңындағы скиф обаларын қазба жұмыстарына жетекшілік етті, кейбір табылған заттарын Таурикалық Херсонес туралы монографиясында (1905) сипаттады. Ол Перешепина қазынасын табу және жариялауды басқарды. Владимирдің сіңілісі, граф Николай Алексеевич Бобринский (1890–1964) биология саласында мамандық алған. Туыстарынан өзгеше, ол революциядан кейін Мәскеуде қалуды жөн көрді және ең танымал совет зоологтарының бірі ретінде танылды. Оның құрметіне бір түр еркек құсқа (jerboa) аталған. Оның ұлы Николай Николаевич, география ғылымын зерттеген, Бобринскийдің өмірі туралы роман жазған, 2000 жылға дейін Мәскеуде тұрған. Граф Алексей Алексеевич Бобринский (1861–1938) – Бобрики иелігінің соңғы иесі. Ол Памир тауларындағы тайпалар мен ауыл тұрғындарына үш экспедиция ұйымдастырды, оған фотограф және тіл білгіш ілесіп отырды. Оның бақылаулары жарияланып, қазір Мемлекеттік тарихи мұражайдың архивінде сақталуда. Оның ыдыс-аяқ және халық өнерінен құралған жинақтарының бір бөлігі, соның ішінде Бобринский шелекшесі Эрмитаж мұражайында сақталған. 1917 жылғы революциялардан кейін ол Сейс-ам-Шлерндегі вилласына қоныстанды. Ол саяхаттаған исмаили халықтары оның еңбегі мен беделін құрметтейді. Оның туғанына 150 жыл толуы 2011 жылы атап өтілді.