Дел-креде комиссиясы және антимонополиялық заңнама
Del credere
Дел-креде комиссиясы – сатып алушы төлем жасамаған жағдайда жауапкершілікті қабылдайтын агенттік комиссиясы. Қаржылық кепілдік, шарттар жазбаша болуы міндетті емес.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Дель-креде комиссиясы – бұл басқа біреу арқылы төленудің орнына тікелей комиссия ретінде төленетін комиссия. Дель-креде комиссиясы – сатып алушы міндеттемелерін орындамаған жағдайда, негізгі тұлғаға жауап беретін кепілдік берушінің комиссиясы. Агент пен тапсырыс беруші арасындағы келісімді жазбаша түрде бекіту міндетті емес, өйткені бұл міндеттеме Алаяқтық туралы заң бойынша кепілдік болып табылмайды (29 Cha. 2. c. 3). Дель-креде агенті тапсырыс беруші мен үшінші тарап арасындағы шарттық қатынасты құрумен қатар, үшінші тараптың шартты тиісінше орындауын тапсырыс берушіге кепілдік береді. Алайда, агенттің жауапкершілігі тек үшінші тарап шартты орындамаған жағдайда ғана туындайды, мысалы, төлем қабілетсіздік жағдайында. Егер үшінші тарап шартты орындаудан бас тартса, мысалы, сатып алушы жеткізіп алудан бас тартса, агент тапсырыс беруші алдында жауапты болмайды. АҚШ-тың Masonite Corp. ісі бойынша (316 U. S. 265, 1942), АҚШ Жоғарғы Соты дель-креде агенттік бизнесінің құрылымын пайдаланудың монополияға қарсы мәртебесін бағалады. Мұндай келісімге көбінесе, Masonite ісінде болғандай, тапсырыс берушінің агент сататын тауардың бағасын белгілеуі кіреді. Жоғарғы Сот тараптардың агенттік келісімін шынайы деп есептегенімен, дель-креде агенттігін пайдалану фирмаларды монополияға қарсы жауапкершіліктен автоматты түрде қорғамайтынын мәлімдеді. Сот тараптар келісімдеріне берген атаудың маңызды еместігін атап өтті, өйткені Сот «бірқалыпты түрде тараптардың мәмілеге таңдаған формасымен реттеуден бас тартты». (278 бет). Сонымен қатар, келісімшарт тараптар арасындағы тәуекелдерді бөлуге және олардың өзара құқықтарын анықтауға пайдалы болғанымен, оның шарттары басқа тараптардың, мысалы, кредиторлардың немесе қоғамның құқықтарына қатысты міндетті түрде бақылауға алынбайды. (276–77 беттер). Бұл келісім бәсекелестердің бағасын белгілеу мақсатын көздегендіктен, Шерман заңының 1-тарауы бойынша заңсыз деп танылды. Осылайша, Masonite ісіндегі шешім Жоғарғы Соттың АҚШ-тың General Electric Co. ісі бойынша (272 U. S. 476, 1926) бұрынғы шешімін ішінара күштен шығарған сияқты.
A del crede commission is a commission which is paid as direct commission instead of paying through someone else. Del Crede commission is that of a surety who is liable to the principal should the purchaser make default. The agreement between agent and principal need not be reduced to or evidenced by writing, for the undertaking is not a guarantee within the Statute of Frauds (29 Cha. 2. c. 3). A Del Credere Agent not only establishes a privity of contract between the principal and the third party but also guarantees to the principal the due performance of the contract by the third party. The agent is liable, however, only when the third party fails to carry out their contract, e. g., by insolvency. The agent is not liable to the principal if the third party refuses to carry out the contract, for example if the buyer refuses to take delivery. In the case of United States v. Masonite Corp., 316 U. S. 265 (1942), the U. S. Supreme Court evaluated the antitrust status of use of a del credere agency business structure. Such an arrangement often may, as it did in the Masonite case, involve the principal's fixing the price at which the agent sells the goods that the principal supplies it. The Supreme Court held that, although the parties’ agency agreement could be assumed genuine rather than sham, use of del credere agency does not necessarily insulate the firms from antitrust liability. The Court observed that the label the parties used for their agreement was not significant, because the Court “has quite consistently refused to allow the form into which the parties chose to cast the transaction to govern.” Id. at 278. Moreover, although the contract may be useful “in allocating risks between the parties and determining their rights inter se, its terms do not necessarily control when the rights of others intervene,” such as those of creditors or the public. Id. at 276–77. Because the arrangement had the purpose of fixing competitors’ prices it was held illegal under Sherman Act § 1. The holding in Masonite thus seems to overrule partially the Supreme Court's earlier holding in United States v. General Electric Co., 272 U. S. 476 (1926).