Кіріспе

Америкалық суретші және журналист

Өмірбаян

Фон Виганд 1896 жылы Чикаго қаласында дүниеге келді, Аризона және Калифорнияда өсті, Сан-Францискодағы мемлекеттік мектепке барды (онда ол алғаш рет Қытай қаласына сапар жасағанда қытай мәдениетіне қызығушылық танытты) және жасөспін кезінде үш жыл Берлинде тұрды. Содан кейін ол Барнард колледжінде бір жыл оқыды, одан кейін Колумбия университетінің журналистика мектебіне ауысты, онда журналистиканы оқыды, сосын Өнер және археология факультетіне ауысты. Кейін ол Нью-Йорк қаласында Нью-Йорк университетінде Ричард Оффнермен бірге оқыды. Колледжде ол театр, археология, грек тілі, философия және өнер тарихын зерттеді. Дегенмен, ол бакалавр дәрежесін аяқтамады және драматург болуға ниеттенді. Колледжді бітіргеннен кейін көп ұзамай Фон Виганд тұрмысқа шығып, Коннектикут штатындағы Дариен қаласына көшіп кетті. Оның күйеуі Германияға көшіп кеткеннен кейін неке қысқа уақыттан кейін ажырасып кетті.

Мансап

Фон Виганд сурет салуды 1926 жылы психоанализдік терапия алып, және досы, суретші Джозеф Стелланың қолдауымен бастады. 1929 жылдан 1932 жылға дейін Ресейдің Мәскеу қаласында тұрды. Ол жерде әкесі редактор болған Херст Пресс баспасының Универсалды қызметіне тілші болып жұмыс істеді. Мәскеуде Шармион фон Виганд Моросов коллекциясындағы фовизм картиналарын көріп, оның қиялын оятып, сурет салуға деген құштарлығын арттырды. 1932 жылы Нью-Йоркке оралғаннан кейін ол пейзаждар салуға кірісті. 1931-1934 жылдары фон Виганд коммунист белсендісі және «New Masses» журналының негізін қалаушы Джозеф Фрименнің екінші әйелі болды. Ол «New Masses» журналы үшін он төрт көркем сын мақаласын жазды, «Art Front» журналының редакторы болды, сондай-ақ «Federal Art Project (FAP)», «New Theatre», «ARTnews» және «Arts Magazine» сияқты бірнеше баспасөз басылымдарымен ынтымақтастық етті. Фон Виганд өзінің өнеріне саясаттың тым көп араласуына қарсы болды, бірақ оның сындық пікірлері көбінесе марксизмге симпатиясын білдірді, өйткені ол ең жақсы өнер көтеріліп келе жатқан таптан туады деп сақты. Оның ерекшелігі Пабло Пикассо болды, оның туындыларын оқығанмен, идеологиялық тұрғыдан шатасқан, регрессивті және гуманизмнен мүлдем құрғақ деп санады. Мәдени авангардтың өкілі ретінде ол Джон Грэм, Карл Холти, Ханс Рихтер, Джозеф Стелла және Марк Тоби сияқты жақын достар тобын құрды, олардың барлығы өнер физикалық сұлулық пен руханилықтан тууы керек деген сенімде болды. Фон Виганд өнер сыншысы ретіндегі қызметін жалғастырды, ал 1941 жылдың көктемінде Карл Холти оған екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-та пана іздеген голланд суретшісі Пит Мондрианмен сұхбаттасуға мүмкіндік жасады, оның туындыларымен ол Галлатин коллекциясынан таныс болған. «The Journal of Aesthetics and Art Criticism» журналы Мондриан туралы алғашқы ағылшын тіліндегі мақала жазуды оған тапсырды. Ол Мондрианның эсселерін ағылшын тіліне аударуға көмектесіп, оған жақын дос атанды. Ол Мондрианның «Broadway Boogie Woogie» және «Victory Boogie Woogie» туындыларымен жұмыс істеуін бақылады, ол оны абстрактілі өнерді жасауға шабыттандырды, нәтижесінде ол неопластицизмге бет бұрды. Алайда, абстрактілі сурет салуға оған неміс суретшісі, кинорежиссер және Цюрихтің Дада тобының мүшесі Ханс Рихтер, сондай-ақ Василий Кандинский, Жан Арп және Жоан Миро да зор ықпал етті. Кубизм мен неопластицизмнен мүлдем өзгеше Курт Швиттердің стилі 1946 жылы, ол коллаждар жасауды бастаған кезде айқын көрінді. Ол сондай-ақ 1948 жылы Наум Габо және Кэтрин Драйзермен бірлесіп Швиттердің коллаждарының маңызды көрмесін ұйымдастырды. 1941 жылы ол Америкалық абстрактілі суретшілер қауымдастығының мүшесі болды, 1947 жылы толық мүшелікке ие болды, 1948 жылдан бастап олармен бірге көрмелерге қатысты, ал кейіннен 1951 жылдан 1953 жылға дейін оның президенті болды. 1950 жылдары Шармион фон Виганд Шығыс діндері мен мәдениетіне, әсіресе теософия мен буддизмге қызығушылық танытты, сондай-ақ египеттік, қытайлық, үнділік, индуистік тантрикалық суреттер сияқты шығыс стильдерін зерттеді. Мондрианның 1944 жылы қайтыс болғаннан кейін ол таспаны қолдана отырып, түзу сызықтармен сурет салуды бастады. 1950 жылдары фон Виганд сызықтардан бас тартты, бірақ Мондрианның түстерінен әлдеқайда байырақ декоративтік қағаздардан қиылған геометриялық пішіндерді қолдануын жалғастырды, олар көбінесе әртүрлі өлшемдерде, бағыттарда және қағаз текстураларында бірімен-бірі жаппасып жатты. Оның суреттерінде 1972 жылы Алабама штатындағы Бирмингем өнер мұражайында өткен көрмесінен кейін симметриялық композициядағы геометриялық формаларында айқын көрінетін көптеген символдар мен тақырыптар пайда болды.

Шығармалары

Фон Вигандтың 21-ден астам жеке көрмесінің алғашқысы 1942 жылы Нью-Йорктегі Роза Фрайд галереясында өтті. Ол АҚШ, Еуропа және Алыс Шығыста өткен 35 ірі топтық көрмеге қатысты, соның ішінде Пегги Гуггенхаймнің 1945 жылғы «Әйелдер көрмесі» Нью-Йорктегі «Осы ғасыр өнері» галереясында. Ол Блумфилд-Хиллз, Мичиган штатында өткен Кранбук өнер академиясының діни өнер көрмесінде бірінші жүлдені алды (1969). 1980 жылы ол Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі болып сайланды. 1974 жылы Виганд Нью-Йорктегі Ноа Голдовски галереясында өзінің туындыларының ретроспективті көрмесін ұйымдастырды. 1982 жылы Флорида штатының Майами-Бич қаласындағы Басс өнер мұражайында өзінің алғашқы ретроспективасын өткізді. Сол жылы ол «Құрмет сыйлығын» алды және Нью-Йорктегі Ұлттық әйелдер форумында «Құрмет сыйлығы» көрмесіне қатысты. Оның туындылары әлі де 25-тен астам мұражайда және тұрақты коллекцияларда сақталады, оның ішінде Андре Зарре галереясы, Майкл Розенфельд галереясы және Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы (Нью-Йорк, Манхэттен), Огайо штатындағы Кливленд өнер мұражайы, Вашингтон, Колумбия округіндегі Хиршхорн мұражайы және мүсін бағы, Нью-Джерсидегі Неварк мұражайы және Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайы (MOMA). Ол Нью-Йорктегі өз және достарының туындыларымен безендірілген пәтерде тұрды, ауыр сырқаттанғаннан кейін, өзінің көптеген туындыларын буддалық босқынға тапсырып, ол оның өліміне дейін, 1983 жылдың 9 маусымында оған күтім жасады.