Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық суретші және журналист
American painter and journalist
Өмірбаян
Фон Виганд 1896 жылы Чикаго қаласында дүниеге келді, Аризона және Калифорнияда өсті, Сан-Францискодағы мемлекеттік мектепке барды (онда ол алғаш рет Қытай қаласына сапар жасағанда қытай мәдениетіне қызығушылық танытты) және жасөспін кезінде үш жыл Берлинде тұрды. Содан кейін ол Барнард колледжінде бір жыл оқыды, одан кейін Колумбия университетінің журналистика мектебіне ауысты, онда журналистиканы оқыды, сосын Өнер және археология факультетіне ауысты. Кейін ол Нью-Йорк қаласында Нью-Йорк университетінде Ричард Оффнермен бірге оқыды. Колледжде ол театр, археология, грек тілі, философия және өнер тарихын зерттеді. Дегенмен, ол бакалавр дәрежесін аяқтамады және драматург болуға ниеттенді. Колледжді бітіргеннен кейін көп ұзамай Фон Виганд тұрмысқа шығып, Коннектикут штатындағы Дариен қаласына көшіп кетті. Оның күйеуі Германияға көшіп кеткеннен кейін неке қысқа уақыттан кейін ажырасып кетті.
Von Wiegand was born in Chicago in 1896, grew up in Arizona and California, attended a public school in San Francisco (where she initially became interested in Chinese culture when visiting Chinatown), and lived for three years in Berlin as a teenager. Then she attended Barnard College for a year and then transferred to Columbia University School of Journalism where she studied journalism, before transferring to the Department of Art and Archeology. Later, she studied at New York University in New York City with Richard Offner. In college, she explored Theater, Archaeology, Greek, Philosophy and Art History. Nevertheless, she did not complete her bachelor's degree and thought she might become a playwright. Soon after college, von Wiegand married and moved to Darien, Connecticut. The marriage ended shortly with a divorce after her husband moved to Germany.
Мансап
Фон Виганд сурет салуды 1926 жылы психоанализдік терапия алып, және досы, суретші Джозеф Стелланың қолдауымен бастады. 1929 жылдан 1932 жылға дейін Ресейдің Мәскеу қаласында тұрды. Ол жерде әкесі редактор болған Херст Пресс баспасының Универсалды қызметіне тілші болып жұмыс істеді. Мәскеуде Шармион фон Виганд Моросов коллекциясындағы фовизм картиналарын көріп, оның қиялын оятып, сурет салуға деген құштарлығын арттырды. 1932 жылы Нью-Йоркке оралғаннан кейін ол пейзаждар салуға кірісті. 1931-1934 жылдары фон Виганд коммунист белсендісі және «New Masses» журналының негізін қалаушы Джозеф Фрименнің екінші әйелі болды. Ол «New Masses» журналы үшін он төрт көркем сын мақаласын жазды, «Art Front» журналының редакторы болды, сондай-ақ «Federal Art Project (FAP)», «New Theatre», «ARTnews» және «Arts Magazine» сияқты бірнеше баспасөз басылымдарымен ынтымақтастық етті. Фон Виганд өзінің өнеріне саясаттың тым көп араласуына қарсы болды, бірақ оның сындық пікірлері көбінесе марксизмге симпатиясын білдірді, өйткені ол ең жақсы өнер көтеріліп келе жатқан таптан туады деп сақты. Оның ерекшелігі Пабло Пикассо болды, оның туындыларын оқығанмен, идеологиялық тұрғыдан шатасқан, регрессивті және гуманизмнен мүлдем құрғақ деп санады. Мәдени авангардтың өкілі ретінде ол Джон Грэм, Карл Холти, Ханс Рихтер, Джозеф Стелла және Марк Тоби сияқты жақын достар тобын құрды, олардың барлығы өнер физикалық сұлулық пен руханилықтан тууы керек деген сенімде болды. Фон Виганд өнер сыншысы ретіндегі қызметін жалғастырды, ал 1941 жылдың көктемінде Карл Холти оған екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ-та пана іздеген голланд суретшісі Пит Мондрианмен сұхбаттасуға мүмкіндік жасады, оның туындыларымен ол Галлатин коллекциясынан таныс болған. «The Journal of Aesthetics and Art Criticism» журналы Мондриан туралы алғашқы ағылшын тіліндегі мақала жазуды оған тапсырды. Ол Мондрианның эсселерін ағылшын тіліне аударуға көмектесіп, оған жақын дос атанды. Ол Мондрианның «Broadway Boogie Woogie» және «Victory Boogie Woogie» туындыларымен жұмыс істеуін бақылады, ол оны абстрактілі өнерді жасауға шабыттандырды, нәтижесінде ол неопластицизмге бет бұрды. Алайда, абстрактілі сурет салуға оған неміс суретшісі, кинорежиссер және Цюрихтің Дада тобының мүшесі Ханс Рихтер, сондай-ақ Василий Кандинский, Жан Арп және Жоан Миро да зор ықпал етті. Кубизм мен неопластицизмнен мүлдем өзгеше Курт Швиттердің стилі 1946 жылы, ол коллаждар жасауды бастаған кезде айқын көрінді. Ол сондай-ақ 1948 жылы Наум Габо және Кэтрин Драйзермен бірлесіп Швиттердің коллаждарының маңызды көрмесін ұйымдастырды. 1941 жылы ол Америкалық абстрактілі суретшілер қауымдастығының мүшесі болды, 1947 жылы толық мүшелікке ие болды, 1948 жылдан бастап олармен бірге көрмелерге қатысты, ал кейіннен 1951 жылдан 1953 жылға дейін оның президенті болды. 1950 жылдары Шармион фон Виганд Шығыс діндері мен мәдениетіне, әсіресе теософия мен буддизмге қызығушылық танытты, сондай-ақ египеттік, қытайлық, үнділік, индуистік тантрикалық суреттер сияқты шығыс стильдерін зерттеді. Мондрианның 1944 жылы қайтыс болғаннан кейін ол таспаны қолдана отырып, түзу сызықтармен сурет салуды бастады. 1950 жылдары фон Виганд сызықтардан бас тартты, бірақ Мондрианның түстерінен әлдеқайда байырақ декоративтік қағаздардан қиылған геометриялық пішіндерді қолдануын жалғастырды, олар көбінесе әртүрлі өлшемдерде, бағыттарда және қағаз текстураларында бірімен-бірі жаппасып жатты. Оның суреттерінде 1972 жылы Алабама штатындағы Бирмингем өнер мұражайында өткен көрмесінен кейін симметриялық композициядағы геометриялық формаларында айқын көрінетін көптеген символдар мен тақырыптар пайда болды.
Von Wiegand started to paint in 1926 while receiving psychoanalytic therapy and encouragement from her friend and painter, Joseph Stella. She stayed in Moscow, Russia from 1929 to 1932. There, she became a correspondent for the Universal Service of the Hearst Press where her father had been an editor. In Moscow, Charmion von Wiegand saw the Fauve paintings in the Morosof Collection, inspiring her imagination and desire to paint seriously. When she returned to New York in 1932, she began painting landscapes. In 1931 1934, Von Wiegand became the second wife to the communist activist and co founder of the journal New Masses Joseph Freeman, She wrote a sequence of fourteen art criticism reviews for New Masses, became editor for Art Front, the magazine of the Artist's Union, and several other publications including Federal Art Project (FAP), New Theatre, ARTnews, and Arts Magazine. Von Wiegand herself believed she should not involve herself in too much in politics due to her art, but her critiques often implied a leaning towards Marxism as she claimed the best art was made from the rising class. Her exception was Pablo Picasso, whose works of art she admired yet believed to be confused in ideologies, regressive and lacked humanism. As part of the cultural avant garde, she developed a close circle of friends such as John Graham, Carl Holty, Hans Richter, Joseph Stella, and Mark Tobey, all artists who similarly shared a belief that art should be made from physical beauty and spirituality. Von Wiegand continued her work as an art critic, and in the spring of 1941, Carl Holty arranged for her to interview the Dutch artist Piet Mondrian, who was seeking refuge in the United States during World War II and whose work she was familiar with from the Gallatin Collection. She was commissioned to write the first English language article about Mondrian by The Journal of Aesthetics and Art Criticism. She became close friends with him while helping him translate his essays into English. She watched Mondrian work on both Broadway Boogie Woogie and Victory Boogie Woogie, he influenced her to start creating abstract art and she moved towards Neo Plasticism. However, she was also heavily influenced into painting abstractly by Hans Richter, the German born painter, filmmaker and member of the Zurich Dada group; Wassily Kandinsky; Jean Arp; and Joan Miró. Kurt Schwitter's styles, much different from Cubism or Neo plasticism, was evident around 1946, where she began making collages. She also organized an important show of Schwitter's collages with Naum Gabo and Katherine Dreiser in 1948. She became an associate member of the American Abstract Artists in 1941, a full member in 1947, exhibited with them from 1948, and later even became its president from 1951 to 1953. Charmion Von Wiegand became much more interested in Eastern religion and culture Theosophy, Buddhism in the 1950s, oriental styles and drawings such as Egyptian, Chinese, Indian, Hindu Tantric images and she started painting in straight lines by using tape, especially after Mondrian's death in 1944. In the 1950s, von Wiegand turned away from lines, but still made use of the geometric shapes, which were mostly cut from decorative papers of a color range much greater than Mondrian's and often overlapped, varying in size, direction, and paper texture. Her paintings began to contain many more symbols and themes, evident in her geometric forms in symmetrical compositions after her 1972 exhibition at the Birmingham Museum of Art in Alabama.
Шығармалары
Фон Вигандтың 21-ден астам жеке көрмесінің алғашқысы 1942 жылы Нью-Йорктегі Роза Фрайд галереясында өтті. Ол АҚШ, Еуропа және Алыс Шығыста өткен 35 ірі топтық көрмеге қатысты, соның ішінде Пегги Гуггенхаймнің 1945 жылғы «Әйелдер көрмесі» Нью-Йорктегі «Осы ғасыр өнері» галереясында. Ол Блумфилд-Хиллз, Мичиган штатында өткен Кранбук өнер академиясының діни өнер көрмесінде бірінші жүлдені алды (1969). 1980 жылы ол Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі болып сайланды. 1974 жылы Виганд Нью-Йорктегі Ноа Голдовски галереясында өзінің туындыларының ретроспективті көрмесін ұйымдастырды. 1982 жылы Флорида штатының Майами-Бич қаласындағы Басс өнер мұражайында өзінің алғашқы ретроспективасын өткізді. Сол жылы ол «Құрмет сыйлығын» алды және Нью-Йорктегі Ұлттық әйелдер форумында «Құрмет сыйлығы» көрмесіне қатысты. Оның туындылары әлі де 25-тен астам мұражайда және тұрақты коллекцияларда сақталады, оның ішінде Андре Зарре галереясы, Майкл Розенфельд галереясы және Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы (Нью-Йорк, Манхэттен), Огайо штатындағы Кливленд өнер мұражайы, Вашингтон, Колумбия округіндегі Хиршхорн мұражайы және мүсін бағы, Нью-Джерсидегі Неварк мұражайы және Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайы (MOMA). Ол Нью-Йорктегі өз және достарының туындыларымен безендірілген пәтерде тұрды, ауыр сырқаттанғаннан кейін, өзінің көптеген туындыларын буддалық босқынға тапсырып, ол оның өліміне дейін, 1983 жылдың 9 маусымында оған күтім жасады.
Von Wiegand's first of more than 21 solo exhibitions was at the Rose Fried Gallery in New York, 1942. She participated in 35 major group exhibitions in the United States, Europe and Far East, including Peggy Guggenheim's 1945 Women's Show at the Art of this Century Gallery in New York. She received the first prize at Cranbook Academy of Art Religious Art Exhibition, Bloomfield Hills Michigan (1969). In 1980, she was elected to the American Academy of Arts and Letters. In 1974, Weigand had a retrospective showing of her work at the Noah Goldowsky Gallery in New York. In 1982, she organized her first retrospective at the Bass Museum of Art in Miami Beach, Florida. In the same year, she received an Honor Award and was exhibited in the Honor Award Exhibition at the National Women's Caucus for Art Conference in New York. Her work is still represented in more than 25 museums and permanent collections including the Andre Zarre Gallery, Michael Rosenfeld Gallery and the Solomon R. Guggenheim Museum, all in Manhattan, New York, the Cleveland Museum of Art in Ohio, the Hirshhorn Museum and Sculpture Garden in Washington, D. C., the Newark Museum in New Jersey, and the Museum of Modern Art (MOMA) in New York. She lived in an apartment in New York which was covered with her own and her friends' artwork and worked until she became very sick and her friend, a Buddhist refugee with whom she left most of her artworks, cared for until her death on June 9, 1983.