Сан-Францисконың «Зындан Шайтаны»: Уильям Дюррант ісі

Кіріспе

Америкалық кісі өлтіруші (1871–1898)

Уильям Генри Теодор Дюрант (1871 – 7 қаңтар 1898), "Белфонының шайтаны" деген атпен белгілі болған, Сан-Францискодағы Эммануэль баптистік шіркеуінде жасаған екі кісі өлтіруі үшін дарға асылды, онда ол жексенбілік мектептің көмекші басшысы болды. Ол өзінің кінәсіз екенін мәлімдеді. Оның әпкесі – сахна бишісі Мод Аллан.

Ерте өмір

Уильям Генри Теодор Дюрант Торонто қаласында, Онтарио провинциясында, аяқ киім жасаушы Уильям Дюрант пен оның әйелі Изабелла Хатченсон Дюранттың отбасында дүниеге келді. 1879 жылы олардың отбасы Сан-Францискоға көшіп барды.

Бланш Ламонт

Бланш Ламонт (1875 – 3 сәуір, 1895) – Монтана штатының Хекла қаласындағы бір бөлмелі мектепте сабақ берген 20 жастағы қыз. Ол білімін жетілдіру үшін Сан-Францискоға көшіп, Миссия ауданындағы 21-ші көшеде әпкесі Трифения Нобльмен бірге тұрды. 1895 жылдың 3 сәуірінде Дюррант Ламонтпен Польк көшесіндегі электр троллейбусы аялдамасында сағат 14:00-ден кейін кездесті. Олар бірге 21-ші көшедегі аялдамаға дейін жол жүрді. Троллейбустағы басқа жолаушылар олардың өте жақын екенін, Дюрранттың Ламонттың құлағына сыбырлағанын және былғары қолғаптарымен оған жеңіл тигенін айтты. Олар аялдамадан түсіп, 21-ші көше бойымен келе жатқан Мэри Нобльдың назарына ілікті. Каролина Лик оларды бірге шіркеуге кіргенін көрді; кейін Дюрранттың сотта куәлік берген Лик, Бланш Ламонтты соңғы рет тірі көрген адам болды. Шіркеу хорының жетекшісі және органшы Джордж Кинг, органмен ән жаттығуларынан кейін, Дюрранттың сағат 17:00-де төмен түсіп, өте әлсіз және дүрсілдеген күйде келгенін айтты. Дюррант оған жақсырақ сезінуі үшін жақын жердегі дәріханадан дәрі-дәрмек сатып алуын сұрап, ақша берді. Кинг қысқа уақыттан кейін қайтып келді, Дюрранттың жағдайы біршама жақсарған, бірақ ол әлі де ұзаққа созылған "шаршаңқылықтан" және "бас айналудан" шағымданды. Бірнеше сағаттан кейін кешкі дұға кезінде миссис Нобль Ламонтты іздеп шіркеуге келді. Дюррант Нобльге жақындап, Бланш туралы сұрады; ол оған оның жайлы алаңдап жүргенін айтты. Дюррант Нобльге Бланш үйінде болмағанына өкініш білдірді, бірақ кейін үйіне кітап әкелмек екенін айтты. Нобль ханым кейін ол кітаппен келгенін, тіпті Ламонтты ұрлап, жезөкшелікке мәжбүрлеуі немесе ол өз еркімен секс-қызметкер болу үшін қашып кеткенін, осылайша "діни ізгіліктерінен бас тартқанын" айтқан. Миссис Нобль бұл ойларды қызықсыз, алаңдатарлық және екіұшты деп тапты. Келесі күні Дюррант Сан-Францисконың Тендерлойн ауданындағы кепілдік беру дүкенінде әйелдер сақиналарын кепілге беруге тырысты. Бұл сақиналар Бланш Ламонтқа тиесілі екені анықталды. Сол күні түстен кейін миссис Нобльге күтпеген посылка келді, онда жоғалған Бланшқа тиесілі бірнеше сақина болды. Анығын айтқанда, посылка Джордж Кингке (шіркеу хорының жетекшісі) жіберілген; оның есімі Бланш сақиналарына оралған қағазда жазылған. Миссис Нобль Бланш жоғалғаннан үш күн өткен соң ғана полицияға хабарлады. Полиция Дюррантты сұраққа алды, өйткені ол Бланшпен соңғы рет көріскен адам болды, сонымен қатар шіркеудің жас әйелінің айтуынша, ол бірде Дюррантты шіркеу кітапханасында жалаңаш күйінде кездестірген. Полицияда Бланшқа не болғанын көрсететін дәлелдер немесе денесі табылмады, сондықтан ол жоғалған адам ретінде тіркелді.

Blanche Lamont (1875 – April 3, 1895) was a 20 year old who had been teaching at a one room school in Hecla, Montana. She had moved to San Francisco to further her education and was living with her aunt, Mrs. Tryphenia Noble, on 21st Street in the Mission District. On April 3, 1895, Durrant met Lamont at the Polk Street electric trolley stop just after 2:00 p. m. They rode together to the 21st Street stop. Other people on the trolley stated that they were very close and that Durrant was whispering into Lamont's ear and tapping at her lightly with his leather gloves. They got off at their stop and were seen by a Mrs. Mary Noble walking down 21st Street to the Emanuel Baptist Church. A Mrs. Caroline Leak saw them enter the church together; Mrs. Leak, who later testified at Durrant's trial, was the last person known to see Blanche Lamont alive. George King, the church choir director and organist, who was practicing hymns on the organ, testified that Durrant came downstairs at 5:00 p. m. looking pale and shaken. Durrant had given him some money, requesting for him to go to a nearby drugstore and purchase some medicine, in the hopes that he may feel better. Mr. King returned a short time later, and said Durrant seemed somewhat better by then, though still complaining of lingering "fatigue" and "dizziness". Mrs. Noble came to the church looking for Lamont a few hours later, during the evening prayer service. Durrant approached Noble and inquired about Blanche; she told him that she was worried about her. Durrant told Noble that he was sorry that Blanche was not there, but that he would come to her house later to bring a book for her. Mrs. Noble later said that he did come by later with the book, having even suggested that Lamont might have been kidnapped, forced into prostitution, and/or that she may have run away to become a sex worker of her own accord, thus "abandoning her religious virtues". Mrs. Noble found these notions to be bizarre and unsettling, and highly unlikely. The next day, Durrant tried to pawn some women's rings at a pawn shop in San Francisco's Tenderloin district. These were determined to belong to Blanche Lamont. That same afternoon, Mrs. Noble received an unexpected package, consisting of several rings belonging to the missing Blanche. Strangely, the package was directed to George King (the church choir director); his name was written on wrapping paper, packed around Blanche's rings. It was three days after her disappearance that Mrs. Noble had reported her missing to the police. Police questioned Durrant because he was the last person Blanche was seen with and, additionally, because a young woman of the church said that she had once come upon Durrant in the nude at the church library. Police did not have a body, or any evidence that anything had happened to Blanche, so she remained listed as a missing person.

Минни Уильямс

Осы уақыт аралығында Дюррант өзінің назарын 21 жасар Минни Флора Уильямсқа (1873 жылдың тамызынан 1895 жылдың 12 сәуіріне дейін) қайта бұрды. 1895 жылдың 12 сәуірінде, сағат 19:00-де, бұл Ұлы жұма (Ламонт жоғалғаннан тоғыз күн өткен соң), Уильямс пансионаттағы достарына шіркеу мүшелерінің кездесуіне, Вогель есімді шіркеу ескішесінің үйіне бара жатқанын айтты; Вогельдің әйелі Мэри, Дюрранттың Бланш Ламонтпен бірге оның жоғалып кеткен күні жүргенін көрген. Сағат 19:00-ден кейін бірнеше минут өткенде, ол шіркеу алдында Дюррантпен қызу дауласып тұрғаны байқалды. Дюррант қаладан шығып, Сигнал корпусына қосылды және келесі күні, Пасха жексенбісінде тұтқындалды. Ол Бланш Ламонт пен Минни Уильямсқа қастандық жасады деген айып тағылды. Сот процесі АҚШ-тың ірі газеттерінде кеңінен жарияланды. Дюррантқа қарсы басты куәгер – Бланш Ламонттың әпкесі Мод Ламонт. Ол әпкесінің жоғалуына дейінгі өмірін еске алды. Ол Дюрранттың жиі келіп, Ламонтты шіркеуге және үйіне апарып, оның жоғалуынан кейін оны іздеуге ұсыныс жасағанын айтты. Қорғау оның Ламонттың салмағы туралы куәлігіне қарсы шықты, ол шамамен 122 фунт болған, ал қорғау тарапы оның салмағы 140 фунтқа жуық болғанын және Дюрранттың оны қоңырау мұнарасына көтеріп алып кетуі мүмкін емес еді деп мәлімдеді. Сондай-ақ, ол Ламонтқа сыйлаған алмаз сақинасын таныды, оны Дюррант есімді адам сатуға тырысқан. Оның адвокаты оны қорғап, оның үстінде немесе киімдерінде қанның болмауына және кінәні шіркеу пасторына аударуға тырысты, бірақ Дюррант кінәлі деп танылды және судья Кэрролл Кук оны асып өлтіруге үкім шығарды. Дюррант өзінің кінәсін мойындаған жоқ және өліміне дейін өзінің кінәсіздігін айтты. 1897 жылы Дюррантқа уақытша кешірім берілді. 1898 жылдың 7 қаңтарында Сан-Квентин түрмесінде өлім жазасы орындалды. Ұшқыш, саясаткер және оңшыл саяси бюллетеньдің баспашысы Ноэль Пембертон Биллинг бұл оқиғаға жауап ретінде, өзінің бюллетенінде бұл қойылымның мақсаты Уайльдтың жазбалары арқылы халыққа ұятты идеяларды (яғни гомосексуализмді) енгізу арқылы британдық әскери және рухани құндылықтарды әлсірету болғанын айтты.

During this time, Durrant began refocusing his attentions on 21 year old Minnie Flora Williams (August 1873 – April 12, 1895), also an Emmanuel Baptist parishioner. At 7:00 p. m. on April 12, 1895, which was Good Friday (nine days after Lamont disappeared), Williams told her friends at her boarding house that she was going to a church member meeting, at the home of a church elder named Vogel; it was Vogel's wife, Mary, who had seen Durrant walking with Blanche Lamont on the day she disappeared. A few minutes after 7:00 p. m., she was seen in an apparently heated discussion with Durrant in front of the church. Durrant had left town to join his Signal Corps unit, where he was apprehended the next day, Easter Sunday. He was charged with the murders of Blanche Lamont and Minnie Williams. The trial was covered by major newspapers across the United States. A primary witness against Durrant was Blanche Lamont's sister, Maud Lamont. She gave an account of her sister's life before her disappearance. She testified that Durrant often came to pick Lamont up to escort her to church and then home and that he came to her house offering to search for Lamont after her disappearance. The defense challenged her testimony about Lamont's weight, which she stated was approximately 122 pounds, with their claim that she weighed 140 and that it would impossible for Durrant to carry her up to the belltower. She also identified a diamond chip ring she had given Lamont that a man who was supposedly Durrant had tried to sell. His attorney defended him by citing lack of blood on him or his clothes and shifting blame to the church pastor, but Durrant was convicted and sentenced to be hanged by Judge Carroll Cook. Durrant never confessed to the murders and claimed his innocence until his death. Durrant was granted a temporary reprieve in 1897. The execution was carried out on January 7, 1898, at San Quentin prison. An aviator, politician, and publisher of a right wing political newsletter, Noel Pemberton Billing, responded to the theatrical event by publishing an allegation in his newsletter that the production was meant to sap British military and spiritual values by introducing indecent ideas (i. e., homosexuality) into the public from Wilde's writings.