Кіріспе

Венесуэлалық суретші Армандо Реверон (10 мамыр 1889 жыл - 17 қыркүйек 1954 жыл) – венесуэлалық суретші және мүсінші, Arte Povera-ның алға басушысы және Латын Америкасының 20-шы ғасырындағы ең маңызды суретшілерінің бірі саналады. Өмірі бойы психикалық денсаулығы нашарласа да, оның көркемдік қабілеттері сақталды. Оның Венесуэланың солтүстік жағалауындағы үйі Реверон мұражайына айналдырылған, бірақ 1999 жылдың желтоқсан айындағы Варгас тасқынынан ауыр зақымдар алды. Ол түрлі медиада көптеген құрметтерге ие және "муньекалары" немесе қуыршақтарымен есте қалады.

Өмірбаян

Ол оқуын Каракастағы Colegio de los Padres Salesianos мектебінде бастады. Нью-Йоркте оқыған анасының әкесі Рикардо Монтилла оған табиғи сурет салуды үйретіп, оның суретшілік талантын оятып, көркемдік шақыруын дамытты; бала кезінен-ақ сурет салуға деген қызығушылығы байқалды. 1896 жылы ата-анасының некесі ажырасқаннан кейін Валенсияға көшірілді. Армандо Родригес Зока отбасының қамқорлығына берілді, олар оның алғашқы білімімен айналысты. Родригес Зока отбасының қамқорлығымен Реверон Жозефинамен жақын қарым-қатынас орнатып, оны өз әпкесідей жақын көріп, құрметтеді. Үйдің қабырғалары Реверонның салған алғашқы суреттерінің бірі болды, онда ол отбасылық қызметші Хуанита Каризалесті бейнелеуге тырысты. Родригес Зока Реверонның мінезін "көңілсіз, ашулы және қайғылы" деп сипаттады. 12 жасында ол тиф ауруына шалдықты, көптеген адамдар оның қалған өміріне психологиялық әсер еткенін айтады.

Көркемдік өзгерістер

Реверон Макутодан сатып алған жеріне бірнеше шатырлар салды, негізгі шатыры оның шеберханасы болды; қабырғалары ағаштан, шатыры сабаннан жасалған. Ол белдікке үлкен қап іліп, оның ағаш сынықтарынан жасалған қылқаламдарын сақтады. Көшу шешімі оның мінез-құлқының өзгеруімен және көркемдік ұғымдарының жаңаруымен бірге болды. Осы кезеңде, қарапайым тіршілікке бейімделіп, қаладан алшақтау, Реверон табиғатты тереңірек түсінуге мүмкіндік алды; бұл оны жергілікті элементтерді пайдалана отырып, сурет салудың ерекше әдісін дамытуға және тікелей күн сәулесінің жарқыраған әсерімен пейзаж атмосферасын бейнелеуге ұмтылғандықтан, оған қолайлы тәсілдер мен материалдарды қолдануға итермеледі. Осылайша, сыншы Альфредо Бультон оның «Ақ кезеңі» деп атаған, шамамен 1924-1932 жылдар аралығындағы кезеңі басталды. GAN (Galeria de Arte Nacional) Альфредо Бультонның Реверонға арналған маңызды фотосуреттер жинағына ие. Бұл фотосуреттерде Луиза Фелпстің 1930 жылы салған Реверонның картинасы бар. 1933 жылы ол Атенэо де Каракастағы жұмысының көрмесінде бірінші жүлде алды, ол кейін Франциядағы Париждегі Катия Гранофф галереясында көрсетілді. 1940 жылдың басында ол «Сепия кезеңін» бастады, ол Ла Гуаира порты мен жағалауда салған суреттер жиынтығын қамтиды, онда қоңыр түстер құрлық және теңіз пейзаждарында басым. Кейіннен ол психоздық күйзелістен кейін депрессияға ұшырады, бұл оны «Хосе Мария Финол» санаторийіндегі «Сан-Хорхеге» жатқызуға мәжбүр етті. Сауыққаннан кейін ол өзгеше стильде жұмыс істеді. Сол сәттен бастап ол өзі жасаған заттар мен қуыршақтардың әлеміне үңіліп, жұмысының соңғы және көңілді экспрессионистік кезеңін тудырды. Фигуративті кезең, пастель, бояу қарындаштары сияқты материалдарды қолданумен және театрлық қиялға толы болды.