Шығыс Христиандығындағы скиттер: Молдалық өмір салтының эволюциясы
Skete
Шикіт – ерте христиан дініндегі монахтар қауымдастығы. Шамалы оқшаулық, бірлескен қызметтер мен қорғауды ұсынады. Эреметтік және кенобиттік өмір салтының аралық нүктесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Монастырь қонысының түрі
Type of monastic settlement
Монастырь қонысының түрі
a type of monastic settlement
Скит (/'s//k//i://t/) – Шығыс христиандығындағы монахтар қауымы, оларға салыстырмалы оқшаулану мүмкіндігін береді, бірақ сонымен қатар бірлескен құлшылықтарға және ортақ ресурстардың, қорғаныстың қауіпсіздігіне де мүмкіндік жасайды. Христиан шіркеуінің алғашқы қалыптасу кезеңінде танымал болған ерметикалық, лавриттік және коэнобиттіктермен бірге, бұл ертедегі монахтар ордендерінің төрт түрінің бірі. Скит қауымдары әдетте орталық шіркеу немесе шағын ғибадатханасы бар бірнеше кішкентай жасушалардан немесе үңгірлерден тұрады, олар тұрғын үйлер ретінде қызмет етеді. Бұл қауымдар қатаң эремиттік өмір салты мен бірлескен өмір салты арасындағы байланыс ретінде қарастырылады, себебі олар екеуінің де үйлесімі болды. Олар ерте христиандардың аскетикалық өмір салтын ұстануға талпынуына тікелей жауап болды. Скит қауымдары көбінесе қатаң эремиттікке немесе шейіттікке жол ашты. Грекше скит термині (σκήτη, skḗtē, skiti) ең алдымен, осы типтегі монахтар қауымының алғаш рет пайда болған Египеттегі Скетис аңғарына (грекше Σκήτις, оның копт тіліндегі атауынан – Ϣⲓϩⲏⲧ, Šihēt) сілтеме жасайды. Бірқатар ғалымдар бұл сөздің ἀσκητής (askētḗs – "аскет") сөзінің стилизацияланған жазылуы болуы мүмкін екенін айтады.
A skete (/'//s//k//i://t/) is a monastic community in Eastern Christianity that allows relative isolation for monks, but also allows for communal services and the safety of shared resources and protection. It is one of four types of early monastic orders, along with the eremitic, lavritic and coenobitic, that became popular during the early formation of the Christian Church. Skete communities usually consist of a number of small cells or caves that act as the living quarters with a centralized church or chapel. These communities are thought of as a bridge between strict eremitic lifestyle and communal lifestyles since it was a blend of the two. They were a direct response to the ascetic lifestyle that early Christians aspired to live. Skete communities were often a bridge to a stricter form of hermitage or to martyrdom. The Greek term skete (σκήτη, skḗtē, skiti) is most likely a reference to the Scetis valley in Egypt (Greek Σκήτις, from its Coptic name Ϣⲓϩⲏⲧ, Šihēt), where this type of monastic community first appears. A few scholars have argued that it instead is a stylized spelling of the word ἀσκητής (askētḗs "ascetic").
Ерте тарих
Скеттіктердің алғашқы қауымдарын талқылау үшін, монастырдың алғашқы күндерінен қысқаша айтудан қашар жоқ. Алғашқы монахтар – өркениеттен қашып, шөлде жалғыз аскетикалық өмір салтын ұстануға келген адамдар еді. Ертедегі шөл аскеттері туралы Евсевийдің жазбаларында да айтылған. Ол өзінің "Church history or Ecclesiastical History" атты кітабында ежелгі шөл әкелерінің өркениетті қалдырып, шөлде саяхаттағаны, соңынан ізбасарлар жинап, монастырлық қауымдар құрғаны туралы жазған. Осы ерте жазбалардың мәселесі – аскетикалық себептермен өркениеттен қашқандар мен қудалаудан қашқандар арасында ешқандай айырма жасалмаған. Тағы бір мәселе – монастырлық өмірдің алғашқы есептері әлдеқайда жоғары бағаланған, сондықтан кейбір ғалымдар осы есептерді шындыққа жақын деп қараса, монастырлар негізі салынған елдердің халқынан да көп болар деген қорытындыға келген. Осы ерте жазбалардан анық көрінетін бір нәрсе – кейбір ерте діни тұлғалар шөлге қашып кеткен, ал басқалары шақырылған. Қуғын-сүргіннен немесе өркениеттен қашқан монахтар Египеттегі Скетис аңғарына келді. Ізбасарлардың көп болуының мәселесі – ол жалғыздық іздеудің бастапқы мақсатына қанағаттандырмады. Монахтар кішкентай бір немесе екі бөлмелі ұялар салып, немесе үңгірлерді иемденіп, алғашқы қауымдар құра бастады. Соңынан, бұл кішкентай қауымдар көбірек адамдарды тартты, соның нәтижесінде қарапайым, қоғамдық инфрақұрылымға қажеттілік туды. Монахтар бірлесіп шіркеу салып, содан кейін өз ұяларына немесе үңгірлеріне шегініп, (кем дегенде ішінара) усағы және аскетикалық өмір салтын қабылдады. Олар қауымдық шіркеу салып бітіргеннен кейін апталық литургияға немесе Евхаристияға жиналатын.
It is impossible to talk about the earliest Skete communities without touching briefly on the early days of monasticism itself. The earliest monks were simply men who fled civilization to lead an ascetic lifestyle alone in the desert. Early desert ascetics have been chronicled as far back as the writings of Eusebius. In his book Church history or Ecclesiastical History, he writes of early desert fathers who left civilization behind to wander the desert, eventually drawing a following and settling down into monastic communities. The problem with these earliest writings is that no distinction is made between those who fled civilization for ascetic reasons, and those who fled to avoid persecution. Another problem is that early accounts of monastic life are greatly exaggerated, leading some scholars to calculate that if these reports were taken at face value the monasteries were larger than the entire populations of the countries where they were founded. The only thing that is absolutely certain from these early writings is that some early religious figures did flee to the seclusion of the desert while others had a legitimate calling. Whether fleeing persecution or fleeing civilization, the monks who retreated to the Scetis valley in Egypt eventually began to draw followers. The inherent problem with attracting followers is that it defeated the original goal of seeking solitude. Early communities began forming, with the monks building small one or two room cells or occupying caves. Eventually, these small communities would draw more people, leading to the need for a simple, communal infrastructure. The monks would work together to build a church, then retreat to the solitude of their cells or caves to embrace the (at least partial) hermetic and ascetic lifestyle. After building a communal church they could gather for the weekly liturgy or Eucharist.
Скеттіктердің алғашқы монастырларының орналасқан жерлері
Мысырдағы Скетис аңғары, қазір Уади әл-Натрун деп аталады, 35 километрге жуық ұзындығы бар және Ливия шөлінде Нил өзенінің батысында жатыр. Скетис атауы копт тіліндегі "Ши хет" сөзінен шыққан, ол "жүректі өлшеу" деген мағынаны білдіреді. Аңғар теңіз деңгейінен сәл төмен жатыр және оазистер мен батпақтармен толық. Биіктігі төмен және су көздеріне қарамастан, Скетис аңғары қауіпті жер болды; көне жазбаларда оны кесіп өтуге тырысқан, жолдан адасып, қаза тапқан саяхатшылар туралы көптеген деректер кездеседі. Скетис аңғарындағы монастырлар орта ғасырларда монастырларды сипаттайтын үлкен, орталықтандырылған қауымдарға ұқсаған жоқ. Керісінше, Скетис монастырлары көбінесе жеке-жеке тұратын, әрқайсысы өз ұясында, бірақ апталық дұғалар мен қасиетті күндерде жиналатын шөлге кеткендердің жиынтығы болды. Бұл ұялар бір-біріне жақын немесе алысқа тарап орналасқан, сондықтан олардың нақты орналасқан жерін анықтау қиын болды. Кейіннен, ірі ғимараттар салынғанда, олармен байланысты ұяларды табу оңай болды, бірақ ең алғашқы ұялардың орналасқан жерін нақты білу одан да қиын болды. Қазіргі ғалымдар осы монастырлардың ең танымал монастыры – Ұлы Макарий монастырының Каирдің солтүстік-батысында орналасқанын шамалайды.
The Scetis Valley in Egypt, now known as the Wadi al Natrun, is 22 miles long and lies west of the Nile River in the Libyan Desert. The name Scetis comes from the Coptic word Shi het, meaning “to weigh the heart”. The valley lies slightly below sea level and is dotted with oases and marshes. Despite the low elevation and water resources, the Scetis Valley was a dangerous place; early writings are replete with travelers who went astray and died trying to cross it. The monasteries of the Scetis Valley were not like the large centralized communities that would come to define monasteries in the Middle Ages. Instead, the Scetis monasteries were a collection of hermits who for the most part lived separately, each in his own cell, but who would come together for weekly prayers and holy days. These small cells could be close together or widely scattered, making their exact locations hard to find. Later, when major buildings were erected, the cells associated with them were relatively easy to find, but the locations of the earliest cells became even harder to know with certainty. Modern scholars now estimate the most famous of these monasteries, the Monastery of Saint Macarius the Great, to be roughly northwest of Cairo.
Ерекше танымал ертедегі скиттер басшысы - қасиетті Макарий
300 жыл шамасында Жоғарғы Египетте орта тапқа жататын отбасында дүниеге келді. Бала кезінде әкесі – түйеші және саудагермен бірге шөлге саяхаттап, Скетис аңғарын жақсы білді. Ата-анасы оған үйленуге дайындалғанда, ол ауруға шалдыққандай болып, не істеу керегін ойластыру үшін шөлге кешіп кетті. Қайтып келгенде, келіні қайтыс болған екен. Одан кейін ата-анасы да дүниеден өткен соң, барлық ақшасын кедейлерге садақа етті. Ашмун епискобы Макарийдің құлшынысын байқап, оны дін қызметкері етіп бекітті. Кейіннен Макарийді бір ауыл әйелі оны жүкті қылды деп айыптады. Ол өзін қорғамады, бірақ әйелдің босануы қиын болды және Макарийдің әкесі емес екенін мойындағанға дейін бала тумады. Осы оқиғадан кейін ол Скетис аңғарына қашып, шөлде жалғыз өмір сүрді. Көп ұзамай, оның ізбасарлары көбейе бастады. Ол қасиетті Антонийден кеңес алды, ол оны мұғалім болуға және монастырлық қауым құруға шақырды. Бұл монастырлық қауым Макарийдің оңашалық пен терең ойларға түну қажеттігі туралы ойларын көрсететін, монахтардың көбінесе бірін-бірінен бөлек, тек демалыс күндері және қиын жағдайларда бірге жиналатын орны болды. Никея діні туралы дау-жанжалдан кейін император Валент оны Нил өзеніндегі аралға жер аударды. Жер аударылуы ұзаққа соқпады, ол монастыріне қайтып, 391 жылы қайтыс болғанға дейін өмір сүрді. Ол қайтыс болғаннан кейін денесі ұрланып, туған ауылы Шабширге әкелінді, бірақ кейін оның сүйектері Скетис аңғарындағы Әйіпті Макарий монастыріна қайтарылды, қазірге дейін сол жерде сақталып тұр.
Saint Macarius was born into a middle class family in Upper Egypt around the year 300. As a boy, he accompanied his father, a camel driver and merchant, on desert excursions and came to know the Scetis Valley. When his parents arranged a marriage for him, he feigned an illness and retreated to the desert to decide what to do. When he returned, he found that his fiancée had died. Following the death of his parents soon after that, he gave all his money to the poor. When the bishop of Ashmoun became aware of Macarius' piety, he ordained him a priest. Later, Macarius was accused by a village woman of impregnating her. He did not defend himself, but the woman had a difficult labor and did not deliver until she confessed that Macarius was not the father. Following this incident, he fled to the Scetis Valley to live as a desert hermit. Soon, he began to attract followers. He sought the advice of Saint Anthony, who inspired him to become a teacher and to found a monastic community. That monastic community reflected Macarius's own thoughts on the need for solitude and contemplation and allowed monks to live for the most part separated from one another, coming together when needed for Mass on the weekends and in times of trouble. He was exiled by Emperor Valens to an island in the River Nile over a dispute about the Nicene Creed. The exile was short lived, and he returned to his monastery where he lived until the time of his death in 391. After his death his body was stolen and brought to his home village of Shabsheer, but his remains were later taken back to the Monastery of Saint Macarius in the Scetis Valley where they remain to this day.
Скеттіктердің ежелгі монастырларындағы күнделікті өмір
Скете монастырь жүйесі монах өмірінің орта жолы ретінде қарастырылады, себебі ол шөлгеушілікке бейім, анкориттік өмір салтымен салыстырғандағы ең жоғары оқшаулау мен коенобиттік монастырь жүйесінің салыстырмалы түрде қауымдық еместігі арасындағы орталық теңдестік болып табылады. Скете монастырларының алғашқы кезеңдерінде әдетте, қауымдасу және демалыс күндері мисса өткізілетін орталық үй болған, бірақ монахтар онда тұрмаған. Олар өздері немесе бірлесіп салған шағын келмелерде тұрған, бірі кірпіш, екіншісі әк, үшіншісі су әкелген және т.б. Мұндай келме әдетте екі бөлмеден тұратын: біріншісі жұмыс істеу, ұйықтау және келушілерді қабылдау үшін, екіншісі дұға ету және ойға шолу үшін. Алғашқы шіркеу басшыларының бірі кейбір монахтардың қажеттіліктен артық үлкен келмелер салғанын, кейбіреулері тіпті төрт-бес бөлмеге дейін салғанын айтқан. Әйгілі Макарийдің келмесі екі кішкентай бөлмеден тұрған, бірақ оның артында, оны келушілерден жасыру үшін үңгірге жететін шағын туннель қазылған деген қауесет болған. Тағы бір келме түрі – жартас қабырғаларына қазылып, екі бөлмелі шағын үңгірлер жасау. Бұл тұрғын үйлер Пуэбло үндістерінің үңгірдегі үйлеріне ұқсас болған. Басқалары лас және кірпіштен жасалған қарапайым шатырлар болған, олардың артқы бөлмесі жартасқа тірелген. Биік қабырғалы және қамалдарға ұқсайтын күрделі құрылыстар кейінірек пайда болды. Мұндай қарапайым келмелердің жиһазы төсеніштен және кейде эмбримия деп аталатын қарапайым тоқылған орындықтан тұратын. Кейбіреулерінде кітаптар мен құнды заттарды сақтауға арналған есіктер мен сөрелер болған. Монах күндізгі жұмысын алдыңғы бөлмеде төсеніште отырып істеген, ал түнде эмбримиясында дұға ететін, мүмкін, оны жастық ретінде де пайдаланған. Көбісі қарапайым, бір немесе екі бөлмелі келмелер болған, ішіндегі заттар өте қарапайым. Апта ішіндегі күнделікті өмір әр монахтың жұмыс істеуінен және дұға етуінен тұрған. Күнделікті әдеттердің қандай болғанын нақты айту қиын, себебі монахтар апта бойы уақыттарын қалай өткізуге еркіндік берілген сияқты, сонымен қатар, монахтардың көпшілігі жұмыс істеген, ал кейде бұл жұмыстар маусымдық сипатта болған немесе саудагерлермен кездесуді қажет еткен (мысалы, себет тоқу немесе арқан жасау). Әдетте, монах түн ортасында (шамамен) оянып, түнгі дұға оқыған, содан кейін таң атқанша ойға шолған. Ол күндізгі дұғаларды оқымаған, оның орнына қолмен жұмыс істеген, сонымен бірге рухани ойлармен айналысқан, яғни қарапайым еңбекті руханилықпен үйлестірген. Күннің тоғызыншы сағатында (күн шыққаннан кейін) монах күнінің бір мезгілінде екі кішкентай наннан тұратын тамақ жеген. Бұл нан ұзақ сақталуы мүмкін еді. Оны суға батырып, жұмсақ етуге және дәм беруге болады, бірақ көптеген монахтар тұз бен кейде зәйтүн майынан басқа ресурстарға қол жеткізе алмаған. Жазбаларда бұршақ, жасылша, тіпті кейде жүзім мен жеміс-жидектер де болған, бірақ олар әдетте қонақтарға немесе ауру монахтарға арналған. Бұл диета өте қатаң болғанымен, ол египеттіктердің күнделікті тамағынан көп ерекшеленбеген. Күн батқанда монах кешкі дұға оқыған және күн батқаннан кейін ұйықтап кеткен. Бұл цикл тек қасиетті күндерде, демалыс күндері және егер оның қол еңбегі өзгерістерді қажет етсе бұзылған. Сенбі және жексенбі күндері монахтар шіркеуде жиналған. Бұл жиналыстарда монахтар бірге дұға ететін, бірі басшылық етсе, қалғаны сол күнгі дұғаларды қайталаған. Содан кейін Жаңа өсиеттен оқып, мүмкін, қосымша оқылымдар да болған. Монахтар сенбі және жексенбі күндері Евхаристияны тойлаған. Сенбідегі Евхаристияның уақыты нақты белгіленбеген, бірақ жексенбіде ол үшінші сағатта (күн шыққаннан кейін) өткен. Жексенбі күні монахтар нан, шарап және аптаның бір рет пісірілген тамағын бөлісіп, ортақ агпе тамағын да жеген. Бұл кездесулер бауырластармен әлеуметтік байланыс жасауға мүмкіндік берген. Тамақ ішу аяқталған соң, олар бір аптаға қажетті заттарын, соның ішінде тамақ пен күнделікті жұмыстарына қажетті материалдарды жинап алып, келмелеріне қайтқан.
The Skete monastery system is thought of as a middle path of monastic life because it is a middle ground between extreme isolation that is exemplified by the anchorite eremitic lifestyle, and it is less communal than coenobitic monastic system. In the early days of the Skete monasteries there was usually a central house for communion and weekend Mass, but the monks did not live there. Instead they lived in small cells, constructed by themselves or by a communal effort with one monk bringing bricks, another mortar, another bringing water and so forth. Such a building would usually consist of two rooms, a front room for work, sleep, and receiving visitors, and another room for prayer and contemplation. An early church leader complained that some monks built larger than necessary cells, some as big as four or five rooms. Saint Macarius' cell was said to be two small rooms, but it was rumored he had a small tunnel dug in the back that led to a cave where he could escape from the throngs that came to visit him. Another style of cell was to dig into the sides of rock walls to create small two room caves. These dwellings resembled the cave dwellings of the Pueblo Indians. Still others would be simple huts of mud and brick built against cliff walls so the back room was the side of the cliff. The high walls and complex buildings that look more like fortresses than monasteries came much later. The furnishings for some of these simple cells would consist of a mat and sometimes a simple woven stool called an embrimia. Some would have doors and shelves for storing books or valuables. By day the monk would do his day labor in the front chamber sitting on his mat, and at night he would pray on his embrimia, and perhaps use it as a pillow. The vast majority were simple one and two room cells with the humblest of possessions inside. Daily life during the week consisted of each monk working and praying. It is difficult to be exact as to what sort of daily routine was most common because it seems the monks had some freedom in choosing how to spend their time during the week, and also because almost all monks worked and sometimes these day jobs would be seasonal, or occasionally make it necessary to meet with merchants (i. e., basket weaving or rope making). Typically a monk would wake at midnight (approximately) and pray the night office, then meditate till dawn. He did not recite the rest of the offices of the day but instead performed his manual labor while meditating, mixing the menial with the spiritual. During the ninth hour (after sunrise) a monk would eat his one meal of the day, which usually consisted of two small loaves of bread called paxamatia which together were often less than one pound. These loaves could be stored for long stretches of time. They could be soaked in water to be made softer and seasoned for taste, but few monks had access to resources beyond a bit of salt and perhaps occasionally olive oil. Records show there were some vegetables such as beans and lentils and even occasionally grapes and fruit, but these were usually reserved for guests or for sick monks in need. Even though this diet seems strict in the extreme, it is not terribly different from what the average Egyptian ate. At sunset a monk would celebrate vespers and would go to sleep shortly after sunset. This cycle was only disturbed for holy days, weekend Mass, and if his manual labor made change necessary. On Saturday and Sunday, the monks would gather at their communal church. At these gatherings, the monks would pray together, with one monk leading and the rest chanting back the offices of the day. Next would be a reading from the New Testament and possibly additional readings. The monks would celebrate the Eucharist on both Saturday and Sunday. The time of the Saturday Eucharist is not clear but on Sundays it occurred at the third hour (after sunrise). Sunday was also the occasion of the communal agape meal, where monks shared bread, wine, and their one cooked meal of the week. These gatherings were a time for social interaction and connection with their fellow monks. At the end of the meal they would pick up their supplies for the week, including food and materials needed for their day labor and return to their cells.
Саяси иерархия
Скете стиліндегі монастырлық жүйенің ерекшелігі мен ерте замандағы саяси иерархиясының салдарынан монастырларға аса қажеттілік болған жоқ. Көптеген монахтар апта бойы жеке жұмыс істеп, дұға тартса, демалыс күндері ғана топтап дұға жасап, Евхаристияға қатысты. Жаңа монахтар көбінесе тәлімгерлік алу үшін, монастырлық өмірдің негіздерін үйрену үшін және қажет болған жағдайда, себет тоқу немесе арқан дайындау сияқты күнделікті қолөнерді үйрену үшін тәжірибелі монахтарға (Абба деп аталған) жатады. Кейбір монахтар өздерінің айналасына көптеген шәкірттерді жинап алатын. Осы шағын топтардың қалай жұмыс істегені белгісіз, бірақ көптеген шәкірттер өздерінің басшы монахтарымен өмір соңына дейін бірге болды. 390 жылы Макарий қайтыс болғаннан кейін Скетис аңғарында төрт жеке қауым құрылды. Бұл төрт қауымның әрқайсысының өз шіркеуі, асханасы болды және олар орталық ғимараттардың жанындағы келмелерде тұратын монахтарға қызмет көрсетті. Бұл қауымдарда өз монах-пастырлары болды, олар апталық Евхаристияны өткізіп, қауымға қосылған жаңа монахтарды ұйымдастыруға жауапты болды. Маңызды мәселелерді шешу үшін осы қауымдардың кейбіреуі сот кеңестерін құрды, тіпті ерекше жағдайларда қауымнан шығару құқығына ие болды. Соңында бұл монах-пастырлар "Скетистің Әкесі" деп аталды. Бұл адамдар өз қауымдарына жауапты болды және олардың Александрия патриархына есеп беруі қалыпты жағдайға айналды.
Because of the nature of the Skete style monastic system political hierarchy in the earliest days the monasteries were not necessary. Most monks worked and prayed alone all week and only gathered on the weekends for group prayers and the Eucharist. New monks would often attach themselves to older monks (called an Abba) to learn the basics of monastic life and if needed a skill for their day job such as basket weaving or rope making. Some monks would gather a large cluster of monks around him as his disciples. How these small groups worked is unknown but many disciples followed their leader monks until they died. After the death of Macarius in 390, four distinct congregations formed in the Scetis Valley. These four congregations had their own church, kitchen and served the monks living in the cells around these central structures. These congregations had their own monk priests who were in charge of the weekly Eucharist and in organizing the new monks as they joined the community. For larger matters some of these congregations formed councils that acted in judicial matters even wielding the power of excommunication in extreme cases. Eventually these monk priests would become known as a “Father of Scetis”. These men would be responsible for their congregations and it would become customary for them to report to the patriarch of Alexandria.
Ертедегі скиттік қауымдастықтардың экономикасы
Монахтар кішкентай ұяларында монастырь үшін ақша табу және күнделікті тағайнының бір түрі ретінде, көбінесе үздіксіз еңбек етті. Монахтардың ең көп таралған екі шеберлігі – арқан дайындау және себет тоқу еді. Мысырлық монахтық өмірдің негізін қалаушы Ұлы Макарийдің өзі де шебер себет тоқушы болған және басқа монахтарды тоқу өнеріне үйреткен. Бұл екі жұмыс Скетис аңғарының маңындағы шикізатты қамтамасыз ететін көптеген батпақтардың болуына байланысты кең таралды. Монахтар дайын өнімдерін демалыс күндері шіркеуге алып барып сататын, немесе ұяларының жанынан өтетін түйе керуендеріне сататын. "Апофтегмата Патрум" монахтардың көшірушілер сияқты басқа да жұмыстарын айтады. Көптеген монахтар, соның ішінде Ұлы Макарий және Карлы Жан сияқты ерте шіркеу басшылары, егін жинау маусымында жергілікті шаруа қожалықтарында күндізгі жұмысшылар болып жұмыс істеді. Бұл еңбектер екі мақсатқа қызмет етті. Олар монахтарға шөл даласында азық-түлік пен жабдықтардың қол жеткізуі қиын болған жағдайда тіршілік көруге қажетті құралдарды ұсынды, сонымен қатар, монахтарға еңбек етуге және Құдай сөзін ой елегінен өткізуге мүмкіндік беретін қолмен жасалатын ой-сананың бір түрі болды.
Monks labored almost continually in their small cells both to make money for the monastery and as a type of daily meditation. Two of the most common skills employed by the monks were rope making and basket weaving. Even Macarius the Great, founder of Egyptian monasticism, was a skilled basket weaver who trained other monks how to weave. These two jobs were prevalent because there were numerous marshes around the Scetis valley to provide the raw materials. The monks would either take their finished products to the church on the weekends to be sold, or sell them to camel caravans when they passed by their cells. The Apophthegmata Patrum mentions other jobs monks carried out such as copyists. Many monks, including early church leaders such as Macarius the Great and John the Dwarf, worked as day laborers at local farms during the harvest season. These labors served two purposes. They provided the monks with the means for survival in the desert where food and supplies are not easily available, and they were also a kind of manual meditation that gave the monks time to both work and reflect on the Scriptures.
Ертедегі скифтер қауымдастықтарындағы шіркеулер арасындағы даулар
Алғашқы христиан қауымы көптеген қалалар мен қауымдарды бөліп тастаған дау-жанжалдарға толы еді. Скетис аңғарының ең алғашқы монастырлары осы ертедегі шіркеудің көптеген айырылыстарына дейін құрылған және олардың оқшаулануы мен монахтардың көпшілігінің оқшауланған өмір салтының нәтижесінде, бұл шіркеудегі мәселелер оларға баяу әсер етті. Мысалы, император Децийдің христиандарды қатты қуған кезінде көптеген ерте христиандар шөлге, монастырларға қашып кетті; Римнің билігі Скетис аңғарына терең жетпеді. Осы кезеңде шейіттердің пайда болуы Скит монахтарының беделіне әсер етті, себебі олардың өмір салтының тым аскетикалық болуы көптеген адамдарды монахтардың тірі шейіттер деп ойлауға итерді. Кейін, Мелитандық айырылыс деп белгілі болған кезде, Александриядағы шіркеу кімнің заңды епископ екендігіне байланысты екіге бөлінді, Александрия маңындағы жергілікті монастырлар тарап таңдап, қақтығысқа түсті, бірақ Скетис монастырлары бұл мәселелерді тек реті келгенде ғана еске алды. Шөлдің және монахтардың оқшаулануы шіркеудегі көптеген ащы дауларды тоқтатып тұрды. Бұрыңғыдай, қасиетті Макарий Никеялық иманға қатысты келіспеушіліктерге байланысты Нил өзеніндегі аралға қысқа мерзімге жер аударылды, бірақ ол көп ұзамай монастырына оралды.
The early church was fraught with controversies that bitterly divided many cities and even congregations. The earliest monasteries of the Scetis Valley predated many of these early church schisms and because of their isolation and because most of the monks spent so much time in isolation, these church problems were slow to affect them. For example, during the great persecution of Christians under Emperor Decius, many early Christians fled to the desert to the monasteries; the long arm of Rome did not extend very deeply into the Scetis Valley. The creation of martyrs during this time influenced the way the Skete monks were perceived because the extreme asceticism of the lifestyle led many to believe the monks to be living martyrs. Later, during what would become known as the Melitian Schism when the church became divided in Alexandria over who was the rightful bishop, local monasteries around Alexandria would choose sides and enter the fray, but Scetis monasteries only mentioned the problems in passing. The isolation of the desert and that of the monks themselves kept many of the bitterest church controversies at bay. As mentioned earlier, Saint Macarius was briefly exiled to an island in the Nile river over a disagreement concerning the Nicene Creed, but the exile was short lived and he soon returned to his monastery.
Даму
Скеттік монахтық үлгі орта ғасырдың басында шіркеуде бұрынғыдай құрметтен қалысты. Бұл негізінен дәстүрлі кенобит қауымдастықтары ұсынған салыстырмалы физикалық қауіпсіздікке деген қажеттілікпен байланысты болды. Скеттік монастырлар әлі де бар, ал Ұлы Макарий монастыры осы күнгі күнге дейін сақталған және дамып келе жатқан скит қауымдастығына ие.
The Skete monastic style of monasticism fell out of favor with the church at the beginning of the Middle Ages. This was due mostly to the need for relative physical safety that more traditional cenobite communities offered. Skete monasteries still exist, and the monastery of Saint Macarius the Great still stands and has a thriving Skete community.