Испания Франко дәуіріндегі (1940-77) жалғыз заңды кәсіби одақ – "Sindicato Vertical" тарихы. Корпоративтік еңбек қатынастары, құқық бұзушылықтар мен таратылуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франко Испаниясындағы кәсіподақ ұйымы (1940–1977)
Trade union in Francoist Spain (1940–77)
Испаниялық кәсіби ұйым (lang es; OSE), Испанияда «Тік кәсіподақ» (Синдикато Вертикаль) деп кеңінен танымал болды, Франко диктатурасының көп бөлігіндегі жалғыз заңды кәсіподақ еді. 1940 жылы құрылған мемлекеттік құқықтық тұлға, тік құрылымды OSE Франко Испаниясындағы экономика мен мемлекетті құру жобасының маңызды бөлігі болды. Бұл, 20 ғасырдың бірінші жартысында нацистік Германия және фашистік Италия сияқты тоталитарлық режимдерде дамыған, еңбек қатынастарын «ұйымдастырушылық» және корпоративтік тұрғыдан қарастырудың жаңа үлгісіне сәйкес келеді, бұл жұмыс берушілер мен жұмыскерлердің ынтымақтастығын қамтамасыз етті. 1950 жылдардың басына дейін, кем дегенде сөз жүзінде, ұлттық синдикализмнің идеологиясына сүйене отырып жұмыс істеді. Анархистік CNT және социалистік UGT сияқты бұрынғы кәсіподақтар тыйым салынды және жасырын жұмыс істеуге мәжбүр болды, ал OSE-ге қосылу барлық жұмыс істейтін азаматтар үшін міндетті болды. 1977 жылы таратылды.
The Spanish Syndical Organization (lang es; OSE), popularly known in Spain as the Sindicato Vertical (the "Vertical Trade Union"), was the sole legal trade union for most of the Francoist dictatorship. A public law entity created in 1940, the vertically structured OSE was a core part of the project for frameworking the Economy and the State in Francoist Spain, following the trend of the new type of "harmonicist" and corporatist understanding of labour relations vouching for worker–employer collaboration developed in totalitarian regimes such as those of Nazi Germany and Fascist Italy in the first half of the 20th century. Up until the early 1950s, it internally worked—at least on a rhetorical basis—according to the discourse of national syndicalism. Previous unions, like the anarchist CNT and the socialist UGT, were outlawed and driven underground, and joining the OSE was mandatory for all employed citizens. It was disbanded in 1977.
Тарих
ОСЭ 1940 жылы құрылды, 1940 жылғы қаңтардағы «Синдикаттық біртүтастық» заңымен құрылды, ал оның құрылымы 1940 жылғы желтоқсандағы заңмен (бір) партияға бағынышты екендігі анықталды. Оның идеологиялық негіздері 1938 жылғы «Еңбек хартіясы» заңына (Fuero del Trabajo) дейін жетеді. ОСЭ өзінің бірінші съезін 1961 жылдың 27 ақпанынан 4 наурызына дейін өткізді. Ұйым өзінің тамырларының 1935 жылы құрылған Ұлттық синдикалистік жұмысшылар орталығының (CONS) кәсіби одақ қызметінде екенін мәлімдеді. CONS 1937 жылы фалангистер мен карлистер арасындағы бірігу туралы жарлықтың нәтижесінде Ұлттық синдикалистік жұмыс берушілер орталығымен (CENS) бірігіп, Ұлттық синдикалды орталықтарға (Centrales Nacional Sindicalistas) айналды. Жұмысшыларды, техникалық мамандарды және жұмыс берушілерді бір «вертикальды» құрылымға біріктіру идеясы да ОСЭ-ге енгізілді, ал CNS ОСЭ-ге қосылды. Франко билігінің басында жалақы тікелей мемлекет белгіледі, ал кейін ғана жұмысшылар мен жұмыс берушілер осы вертикальды одақ арқылы жалақыларын келісе алатын болды. Бұл ұйым корпоративтік мемлекеттегі өндірістік қатынастарға қатысты фашистік идеалдың іс жүзіндегі көрінісі болды. Онда барлық жұмысшылар, «өндірушілер» деп аталатын жұмысшылар мен олардың жұмыс берушілері сайлау арқылы өкілдерін таңдау құқығына ие болды. Бұл ұйымда жұмысшылар мен жұмыс берушілер тең сауда-саттық жүргізеді деп есептелді. Ереуілдерге тыйым салынды және жұмысшыны жұмыстан шығару өте қымбат және қиын болды, себебі фашизм «капитализмді жетілдірді» және «жұмысшылар мен жұмыс берушілердің мүдделерін үйлесімді түрде теңестіруге қол жеткізді». Шындығында, бұл сайлауға үміткерлерді Франконың Испаниясы бекітуі керек еді және барлық процеске қатаң бақылау жүргізілді, өйткені фашизм еңбек нарығына қатысты белсенді саясат ұстанды: ерлерге толық жұмыспен қамту, тіпті төмен жалақы немесе инфляцияның есебінен, үйленген әйелдерге жұмыс істеу құқығы болмады және жұмыссыздыққа байланысты жәрдемақы да қарастырылмады. Франко билігінің соңына қарай синдикато вертикаль өзінің шектеулі күшін жоғалтты және заңсыз кәсіподақтар күшейді. Бұл кейбір тәжірибелі жұмыс берушілерді заңсыз одақтармен келісімге келуге және «вертикальды» одақтан бас тартуға итермеледі. Ол 1977 жылы Испания демократияға өту кезеңінде таратылды.
The OSE was founded in 1940, established in a January 1940 Law of "Syndical Unity", while its structure was developed through a December 1940 law, in which the OSE was defined as subordinated to the (single) party. Its ideological fundamentals date back to the 1938 Fuero del Trabajo [es] law. OSE held its first congress February 27, 1961 – March 4, 1961. The organisation itself claimed to have roots in the trade union activity of the National Syndicalist Workers Central (CONS), founded in 1935. CONS had been, as a result of the Unification Decree between the Falangists and the Carlists in 1937, fused with the National Syndicalist Employers Central (CENS) into the National Syndical Centrals (Centrales Nacional Sindicalistas). The idea of organising workers, technicians and employers within one "vertical" structure was also integrated in OSE, and the CNS were incorporated into OSE. At the very beginning of the Francoist State, wages were directly fixed by the state and only later could workers and employers agree upon their wages through this vertical union. This organisation was the practical consequence of the fascist ideal for industrial relations in a corporate state. In it, all the workers, called "producers," and their employers had the right to choose their representatives through elections. In this organisation, workers and employers supposedly bargained equally. Strikes were forbidden and firing a worker was very expensive and difficult, as the fascism had "bettered capitalism" and had "succeeded in harmonically balancing workers' and employers' interests". In reality, candidates for these elections had to be approved by Francoist Spain and all the process was heavily controlled, as fascism had a very interventionist policy towards the labour market: full employment for men, even at the expense of low wages or inflation, almost no right to work for married women and no unemployment benefits at all. At the very end of the Francoist State, the sindicato vertical lost its always limited power and illegal trade unions gained force. This led some pragmatic employers to deal with these illegal unions and forsake the "vertical" one. It disappeared in 1977, during the Spanish transition to democracy.
ПКЭ жасырын түрде болуы
Испанияның тыйым салынған Коммунистік партиясы (PCE) «одақ» капиталдың пайдасына күрт бұрышталған деп санды, бірақ ол қалады және жұмысшылардың жағдайын жақсарту үшін кандидаттарын ішке енгізуге шешім қабылдады. Осының негізінде коммунистік Жұмысшылар комиссиялары құрылды.
The banned Communist Party of Spain (PCE) considered that the "union" was heavily lopsided in favour of capital but was there to stay, and decided to infiltrate it with their candidates in order to achieve practical gains for the workers' conditions. This was the basis for the communist Workers' Commissions.
Көшбасшылық
Жоқ. (Номер) Портрет аты Лауазымы Саяси партия Қызметке кірген күні Қызметтен кеткен күні Қызметте болған уақыты Ұлттық делегаттар Сауда-кәсіподақ қатынастары министрлері
No. (Number) Portrait Name Term Political party Took office Left office Time in office National Delegates Ministers of Trade Union Relations