Верона және Полленция шайқастары: Аларик пен Стилихо арасындағы күрес
Battle of Verona (402)
Верона шайқасы: 402 ж. Визиготтардың Алaрихымен және Стилихон бастаған римдік әскер арасындағы шайқас. Алaрих Италиядан қуылып, Стилихон жеңіске жетті. Тарих, Рим империясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Верона шайқасы 402 жылдың маусым айында Алариктің вестготтары мен Стилихон басқарған Батыс Рим әскерлері арасында өтті. Аларик жеңіліске ұшырап, Италиядан шығуға мәжбүр болды.
The Battle of Verona was fought in June 402 by Alaric's Visigoths and a Western Roman force led by Stilicho. Alaric was defeated and forced to withdraw from Italy.
Өмірбаян
397 жылы Аркадийден (Оноридің ағасы және Шығыс императоры) Иллирияның магистер милитумы (армияның бас қолбасшысы) атағын алғаннан кейін, вестготтар патшасы Аларик, батыстың магистер милитумы Стилихон басқарған Батыс империясына шабуыл жасауды жоспарлай бастады. Аларик 401 жылдың соңында Италияға басып кірді, Альп тауларын және Адидже өзенін кесіп өтті, ал Стилихон солтүстікке қарай, Галиядан император сарайын қорғау үшін күш-жабдықтар әкелді. Магистер милитум қайтып келген кезде ол Алариктің Медиоланды жаулап алғанын, ал Онориус Астаға қашып тығылғанын білді. Бірақ қала қоршауға алынып, император тұтқындалмас бұрын Стилихон ақыры сахнаға келді, оны Германиядан келген варварлар күшейтті; Аларик батысқа қарай шегінді және Полентия маңында лагерь құрды. Стилихон оны қуа жете берді, екі әскер 402 жылдың сәуір айының басында Полентия шайқасында кездесті, онда Аларик ауыр жеңіліске ұшырады. Алайда, барлық мәліметтер бойынша, гот патшасы шайқастан өз ат әскерін сақтап алып, оңтүстікке қарай Римді басып алу ниетімен бет түзеді, Хонорий Стилихонның жеңісін тойлап жатқанда қала қорғансыз еді. Стилихон оны қуа жете берді және астананың солтүстігінде тоқтатып, бірақ тағы бір шайқасқа түсуге қауіптеніп, Аларикке Готтардың Италиядан тез шығып кетуі үшін үлкен қаржылай көмек ұсынды. Алариктің сарбаздары мен қара халық қауіпсіздік пен байлыққа оңай қол жеткізе алатынын қуана қарсы алды, ал жеңілістен кейін беделі төмендеген Аларик, астананы басып алу үмітіне қарамастан, мәжбүрлі түрде келісімге келісуге мәжбүр болды. Келісімге сәйкес Аларик әскерін солтүстікке бастап, По өзенін кешіп, Галлия Транспаднаға кірді. Бірақ өзеннен өткеннен кейін Аларик Батыс империясына жаңа шабуыл жасауды жоспарлай бастады, бұл жолы Рейн арқылы Галлияға. Стилихо Готика лагеріндегі тыңшылар арқылы Алариктің жоспарлары мен қозғалыстары туралы хабардар болып, келісімнен босатылғанын сезінді және Алариктің жоспарланған бағытында орналасқан Галлиядан Ретияға дейінгі тау жолдарында Готтарға тұтқынға түсіруге тырысты. Стилихонның сыншыларының пікірінше, Аларик өзінің азайтылған әскерімен осы кезде Шығыс және Батыс Рим империяларына қауіпті қауіпті толығымен жоюға болатын жағдайға жеткен еді. Дегенмен, Аларик өзінің бір кездері даңқты әскерінің өкінішті қалдықтарымен Альп тауларын кешіп, Иллирияға қашып құтыла алды. Осы сәтте гот патшасы толыққанды жазаланды.
After securing from Arcadius (Honorius' brother and Emperor of the East) the title of magister militum (Commander in Chief of the Army) of Illyricum in 397, Alaric, King of the Visigoths, immediately began to plan for the invasion of the Western Empire, led by the Roman general of barbarian origin Stilicho, Magister militum of the West. Alaric invaded Italy in late 401, crossing the Alps and the River Adige, and Stilicho dashed north to bring reinforcements from Gaul for the defence of the emperor's court at Mediolanum (modern Milan). By the time the Magister militum returned he found that Alaric had taken Mediolanum, while Honorius was chased into refuge at Hasta. But before the place could be besieged and the Emperor captured Stilicho finally arrived on the scene, heavily reinforced by barbarians from Germany; Alaric retreated westwards, setting up his camp near Pollentia. Stilicho pursued, and the two armies met at the battle of Pollentia in early April 402, where Alaric was probably badly beaten. By all accounts, however, the Gothic king emerged from the battle with his cavalry arm intact, and marched south intending to take Rome, undefended while Honorius was celebrating Stilicho's victory. Stilicho followed and intercepted him north of the capital; but instead of risking another battle, he offered Alaric a substantial subsidy in return for the prompt departure of the Goths from Italy. Alaric's chieftains and common soldiers eagerly grasped at so easy a prospect of safety and riches, and Alaric, whose prestige was weakened by defeat, was forced to reluctantly comply, in spite of his hopes of capturing the capital. In obedience to the treaty Alaric led his army north, and crossed the Po into Gallia Transpadne, closely shadowed by a cautious Stilicho. Once across the river, however, Alaric began plotting a new invasion of the Western Empire, this time across the Rhine into Gaul. Stilicho, kept informed of Alaric's plans and movements by spies within the Gothic camp, considered himself absolved of the treaty, and laid an ambush for the Goths in the mountain passes from Gaul into Rhaetia, which lay on Alaric's proposed route. According to Stilicho's critics, Alaric with his reduced army were in sufficiently bad condition at this point as to have easily been exterminated, forever terminating a serious threat to the Roman Empires of East and West. In any case, Alaric was able to escape and straggle over the Alps into Illyricum with the sorry remains of his once splendid army. For the moment, the Gothic king was thoroughly chastened.
Салдары
Осы кері жағдайдан кейін Аларик Стилихонның әкімшілігімен тез келісімге келді, соған сәйкес Аларик Гонорийге адалдығын қайтаруға және Аркадийдің министрлерінен тартып алынған аумақтарды қайтаруға Стилихонға көмектесуге міндеттенді. Өтеу ретінде Аларикке жәрдемақы және әскери қолбасшылық лауазымы берілді. Стилихонның жеңістерінің тізбегі римдік халқына үлкен әсер етті, олар, әсіресе астанада, қуанышқа және той-думанға берілді, бірақ Алариктің амбициялары тоқтап қалған жоқ, және жақын арада империяның бірлігі мен күшін одан әрі әлсірететін жаңа қауіптер туды. 402 жылы Стилихонның Аларикке қарсы жеңісінен кейін апаттар тізбегі басталды, оның нәтижесінде 408 жылы Магистр милитумның абыройы түсіп, қаза тапты. Радагайстың басшылығымен келген ірі герман әскерінің (405-6 жж.) шабуылы Стилихонмен тойтарылғанымен, келесі жылдары Галлияға қайта бағытталды, ол жаулап алынып, империя үшін мәңгілікке жоғалды. Стилихон келесі жылы Константин III-нің билікті басып алуына жол бермеді, ол германдармен келісімге келіп, Британия, Галлия және Испанияны бақылауына алды. Одан кейін бір жыл өткен соң Стилихон өзінің қарсыласы Олимпияның қастандығының құрбаны болды және Гонорийдің жаңылысқан бұйрығымен өлім жазасына кесілді. Стилихон биліктен кеткеннен кейін Аларик үшін Римді жаулап алу оңайға соқты. 403 жылы Стилихонмен жасалған келісімдегі өз міндеттемелерін орындамаса да, Аларик 409 жылы Альпі тауларын кесіп өтіп, уәделенген ақшаны және әскери лауазымды талап етті, бұл, әдетте, Италияға басып кіру болды. Гонорий оны қайтаруға жеткілікті ресурстарға ие болмаса да, ол келіссөздерге бірнеше рет бас тартты, өзінің астанасы Равеннаның мықты қорғанысына сүйеніп, сотты готтардан қорғады, бірақ Римді қорғансыз қалдырды. Осыдан соң соғыс басталды, ол 410 жылы Аларикпен Римді қоршап алумен және тонаумен аяқталды.
After suffering this reverse, Alaric quickly came to terms with Stilicho's administration, by which Alaric was to return to Honorius' allegiance and aid the western emperor in recovering territory from Arcadius' ministers, who had supposedly usurped these provinces from Stilicho's control. In return, Alaric would receive a subsidy and a military command. Although the series of Stilicho's victories made a profound impression on the Roman people, which gave itself over to rejoicings and celebrations, especially in the capital, Alaric's ambitions were far from checked, and new threats would soon arise to further damage the unity and strength of the Empire. Stilicho's triumph over Alaric in 402 was followed by a series of disasters which culminated in the Magister militum's disgrace and death in 408. The invasion of Radagaisus at the head of a large Germanic army (405 6), though repelled by Stilicho, was redirected in the next years on Gaul, which was overrun and permanently lost to the Empire. Stilicho was unable to prevent the usurpation of Constantine III in the next year, who conciliated the Germans and thus took control of Britain, Gaul, and Spain. In the year afterward, Stilicho himself fell to the intrigues of Olympius, his rival in the court of Honorius, and was executed at the latter's misguided orders. Once Stilicho was removed from the scene, the conquest of Rome by Alaric was an easy task. Despite having failed to execute his part of the deal concluded with Stilicho in 403, Alaric crossed the Alps in 409 demanding his promised money and a military position, in what was to all intents and purposes an invasion of Italy. Although Honorius lacked the resources to repel him, he repeatedly refused negotiation, relying on the strong defences of Ravenna, his capital, to preserve the court from the Goths, but leaving Rome undefended. This brought about the war which ended with the siege and Sack of Rome by Alaric in 410.