Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық әнші және актер
British singer and actor
Грэм Пейн (25 сәуір 1918 – 4 қараша 2005) – Оңтүстік Африка туған ағылшын актері және әншісі, сонымен қатар драматург Ноэль Ковардтың өмірлік серігі ретінде белгілі. Бала кезінде сопрано ретінде ән айтумен бастаған Пейн кейіннен әнші және актер ретінде мансап құрды, Ковардтың және басқа авторлардың туындыларында өнер көрсетті. Ковардтың қазасынан кейін Пейн 22 жыл бойы Ковардтың мұрасын басқарды.
Graham Payn (25 April 1918 – 4 November 2005) was a South African born English actor and singer, also known for being the life partner of the playwright Noël Coward. Beginning as a boy soprano, Payn later made a career as a singer and actor in the works of Coward and others. After Coward's death, Payn ran the Coward estate for 22 years.
Ерте өмір
Пейн Оңтүстік Африканың Питермарицбург қаласында Фрэнсис Доуни Пейн мен оның әйелі Сибил Грэхемнің ұлы болып дүниеге келді. Ол Оңтүстік Африкада білім алды, ал ата-анасы ажырасқаннан кейін Англияда оқуын жалғастырды.
Payn was born in Pietermaritzburg, South Africa, the son of Francis Dawney Payn and his wife, Sybil, née Graham. He was educated in South Africa and, after his parents divorced, in England.
Мансап
Пейн 13 жасында Лондон Палладиумда «Питер Пэн» спектакліндегі Керли рөлінде алғаш рет сахнаға шықты. 1931 жылдың қазанында ол BBC радиосында Дерек Олдхэм мен Мейбл Констандурос қатысқан бағдарламада бала сопрано ретінде эфир берді, сондай-ақ 1932 және 1933 жылдары да хабар таратты. 14 жасында Ноэль Ковард пен Чарльз Б. Кокранның «Сөздер мен музыка» ревюіне (1932) қатысуға түсті. Оның «Nearer My God to Thee» әнін орындап, шлеп билегені байқалды, бұл өте әсерлі болды және Пейн ревюде екі шағын рөлді жеңіп алды. 163 қойылымда ол «Mad About the Boy» балладасына кіріспе ретінде кинотеатр кезегін көтеретін көшпенді әнші рөлін ойнады, ал топ шапқышы, ақ жакеті мен шортымен шоудың тағы бір хит әні «Mad Dogs and Englishmen» жариялады. Ревю аяқталғаннан кейін Пейн Ұлыбританиядағы кинотеатрларда ән айту үшін тоғыз апталық келісімшартқа қол қойды, бірақ оның дауысы күрт өзгергендіктен турне тоқтатылды. Бала сопрано ретінде жұмыссыз қалған ол анасымен бірге Оңтүстік Африкаға оралды. «Сөздер мен музыка» барысында Пейн шоудың хореографы Бадди Брэдлиден шлеп билеуді үйренді. Оңтүстік Африкада өмір сүру үшін ол Дарбан мен Йоханнесбургтегі би мектептерінде сабақ берді, Брэдлидің хореографиясын қайта жасай отырып. 1936 жылы Англияға оралған Пейн радиода жеңіл баритон ретінде жиі эфир берді, сондай-ақ 1938 және 1939 жылдары жаңа теледидар қызметінде түрлі шоулар көрсетті; ол радиоспекльдерде де ойнады. Вест-Эндтегі алғашқы ересек рөлі Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін екі апта бұрын Дуглас Фурбердің «Sitting Pretty» ән және би шоуында болды, содан кейін барлық театрлар жабылды. Пейн әскерге ерікті түрде келді, бірақ бірнеше аптадан кейін денсаулығына байланысты, ішкі жарықтан босатылды. 1941 және 1942 жылдары ол Лесли Хенсон, Бинни Хейл, Сирил Ричард және Стэнли Холлоуэймен бірге «Up and Doing» ревюінде және оның жалғасы «Fine and Dandy» ревюінде ойнады, тек Бинни Хейлдің орнына Дороти Диксон келді. Соңғы ревюде Пейн мен Патрисия Берк Роджерс пен Харттың «This Can't Be Love» әнін, ал кейінірек Ковардтың «London Pride» әнін орындады. Бір күні Ковард өнерпаздарға арналған бөлмеге келді. Кейінірек Пейн былай деп жазды: «Мен оны 10 жылдан бері көрмегендіктен қатты шаршадым, бірақ өзімнің өнерімде танылғаныма қуандым». Ковардтың пікірі: «Өте жақсы. Тамаша». «Сыйқырлы кілемде» Пейн Сидней Ховардпен бірге ойнады, ал «Лиляк домино» (1944) фильмінен кейін Льюис Кэрролл, «Шығанақ қиялы» және «Твидлдум» рөлдерін Клеменс Дэн мен Ричард Аддинселлдің «Әлиса таңғаларлық елде» (1944) музыкалық нұсқасында ойнады.
Payn made his first stage appearance, aged 13, at the London Palladium, as Curly in Peter Pan. In October 1931, he broadcast as a boy soprano on the BBC in a programme featuring Derek Oldham and Mabel Constanduros, and made further broadcasts in 1932 and 1933. At the age of 14, he auditioned for the Noël Coward and Charles B. Cochran revue Words and Music (1932). His audition piece, singing "Nearer My God to Thee" while executing a tap dance, was so striking that Payn won two tiny parts in the revue. For 163 performances, he played a busker entertaining a cinema queue as a lead in to the ballad "Mad About the Boy", and announced, in top hat, white jacket and shorts, the show's other hit song "Mad Dogs and Englishmen". When the revue closed, Payn signed a nine week contract to sing in cinemas around Britain, but the tour was cancelled when his voice suddenly broke. Unemployable as a boy soprano, he returned with his mother to South Africa. During the run of Words and Music, Payn had studied tap dancing with the show's choreographer, Buddy Bradley. To make a living in South Africa he taught at dancing schools in Durban and Johannesburg, reproducing Bradley's routines. Returning to England in 1936, Payn broadcast frequently as a light baritone on radio as well as on the new television service in variety shows in 1938 and 1939; he was also cast in radio plays. His first adult role in the West End came a fortnight before the outbreak of World War II, in Douglas Furber's song and dance show, Sitting Pretty, after which all the theatres were closed. Payn volunteered for the army but was discharged on health grounds after a few weeks because of a hernia. In 1941 and 1942, he appeared in Up and Doing, a revue, with Leslie Henson, Binnie Hale, Cyril Ritchard and Stanley Holloway, and its successor Fine and Dandy, with the cast unchanged except for Dorothy Dickson replacing Binnie Hale. In the latter show Payn and Patricia Burke sang Rodgers and Hart's "This Can't Be Love" and later, Coward's "London Pride". One night, Coward came backstage after the performance. Payn later wrote, "I remember being very nervous, not having seen him for the best part of 10 years, though I was pleased as punch to be recognised in my own right." Coward's verdict was, "Very good. Splendid." In Magic Carpet, Payn appeared with Sydney Howard and then, after The Lilac Domino (1944), he played Lewis Carroll, the Mock Turtle and Tweedledum in Clemence Dane and Richard Addinsell's musical version of Alice in Wonderland (1944).
Қорқытпен байланысы
Ковард Пэйннің мансабын үнемі итермелеп отырды. Ол өзінің шәкіртінің қабілетін жоғары бағалайды деп көпке дейін сендіріп келді. Пэйн өнер көрсетулері үшін үнемі жақсы пікірлер алды, бірақ өзі мойындағандай, оған жігер мен жұлдыздық қасиет жетіспеді. Ковард та соңынан оны түсініп, былай деп жазды: "Қорқамын, ол тумысынан бағытсыз адам. Оның театрлық мансабы сәтсіз аяқталғанын білемін, бірақ басқа да жолдар бар. Ол ұйықтап, ұйықтап, күндер өтіп барады. Мен оны шын жүректен жақсы көремін, бірақ кез келген бағыттағы жігердің болмауы болашаққа жаман ниетті болжам. Мен оған өмір бойы күтім жасауға дайынмын, бірақ ол өзі бірдеңе жасауы керек". Ковардтың өмірбаяуын жазған Филип Хоар: "Грехам өзінің естеліктерін жариялап, Ковардтың мүлкін басқару арқылы серігінің өзін "оқу-жазуға жат кішкентай адам" деп бағалауын жоққа шығарды. Ол жомарт, қарапайым адам еді, оны көптеген достары сағынып қалады". Ол Швейцариядағы Лес Аванстағы олардың тағы бір үйі – Шале Коварды сақтап қалды, онда 2005 жылы 87 жасында дүниеден озды.
Coward continually promoted Payn's career. He was widely thought to overrate his protégé's talents. Payn received consistently good notices for his performances, but lacked drive and star quality, as he himself knew. Coward also eventually came to realise it, writing: "He is, I fear, a born drifter. I know his theatrical career has been a failure but there are other ploys to go after. He sleeps and sleeps, and the days go by. I love him dearly and for ever, but this lack of drive in any direction is a bad augury for the future. I am willing and happy to look after him for the rest of my life, but he must do something." Coward's biographer, Philip Hoare, wrote, "Graham disproved his partner's assessment of himself as 'an illiterate little sod' by publishing his memoir and by managing the Coward estate. He was a generous, uncomplicated man, and he will be missed by his many friends." He retained their other home, Chalet Covar, at Les Avants in Switzerland, where he died in 2005, aged 87.