Ричард Грин: Гомосексуалдық және гендерлік идентичность зерттеушісінің өмірі мен еңбектері

Кіріспе

Американдық психиатр және сексолог (1936–2019)

Ричард Грин (6 маусым 1936 – 6 сәуір 2019) – американдық-британдық сексолог, психиатр, заңгер және автор. Ол гомосексуализм және транссексуализм, әсіресе балалардағы гендерлік идентиті бұзылысы туралы зерттеулерімен танымал. Грин жас ұлдардағы әйелдік мінез-құлқын жою арқылы еркек гомосексуализмі мен транссексуализмін алдын алуға тырысқан экспериментімен белгілі. Кейін ол еркек гомосексуализмінің биологиялық түсіндірмелерін жақтады. Грин 1971 жылы «Сексуалдық мінез-құлық мұрағатының» алғашқы редакторы болды және 2001 жылға дейін редактор болып қызмет етті. Ол сондай-ақ 1975 жылы Халықаралық сексуалдық зерттеулер академиясының алғашқы президенті болды, ол мұрағатты ресми жарияланымға айналдырды. Грин Америкалық психиатриялық қауымдастығының гендерлік идентиті бұзылыстары жөніндегі DSM IV кіші комитетіне мүше болды. Оның әкесі бухгалтер, анасы мұғалім болған. 1957 жылы Сиракуза университетінен бакалавр, 1961 жылы Джонс Хопкинс университетінің медицина мектебінен доктор, ал 1987 жылы Йель заң мектебінен заңгер дәрежесін алды. 1961 жылы олар «Жыныстық жетілмеген ұлдардағы әйелдік мінез-құлық» атты мақала жариялады, онда қарсы жыныстың киімін киюге тырысқан, қарсы жыныстың ым-ишаралары мен мінез-құлқының үнемі көрсетілуі, ойынға және басқа да жыныстық әрекеттерге деген артықшылығы немесе қарсы жыныстың мүшесі болу тілегі болған он бір жас жігіт қарастырылды. Олар ата-аналарға «ата-аналардың қыздықты байқамай көтермелеудің және ұлдарын балалық даму үшін жазалаудың қулықсыз және ақылға сыймайтын жолдарын іздеуді» ұсынды. [ ] Ата-анасы екеуі де баласының қазіргі және болашақтағы еркектік мінез-құлқы мен жыныстық қатынасына шын жүректен риза екендерін білдірулері керек». Бұл мақалада гендерлік идентиті, гендерлік көрініс және сексуалдық бағдар біріктірілді, ұлдардағы әйелдік мінез-құлық ересектердегі «гомосексуализм мен трансвестизмге» әкелмеу үшін түзетілуі керек проблема ретінде қарастырылды. 1968 жылы Грин «Балалық шақтағы гендерлік сәйкестендіру» атты мақаласын жариялады, онда 8 жасқа толмаған және «ашық түрде жыныстық жетілуден бұрын» болған тоғыз жас балаға арналған терапия қарастырылды. Алғашқы алтысы Грин мен Мони арасындағы бірлескен қағаздардан, соңғы 3-і Роберт Столлерден алынған. Ол ересек трансгендер әйелдерді «емдеу» әрекеттерінің сәтсіздігін атап, ерте диагностикалау мен емдеу ересек кездегі гендерлік сәйкестендірудің көріністерін болдырмауда тиімді болуы мүмкін деп хабарлады. Отбасылық терапияның мақсаттары «ерлі-зайыптылар күйеуінің екінші дәрежелі азамат екендігіне және олардың ұлының тұлғасын қалыптастырудағы теңгерімсіз рөлдерінің маңыздылығына қатысты көзқарасты алуы. Сонымен қатар, ананың ұлының агрессиясына деген алаңдаушылығын азайтатын еркектігіне және оның аз қауіп төндіретін мінез-құлқымен көбірек жайлылығына баса назар аударылады». Монидің некрологында Грин Мони мен Роберт Столлерді, сондай-ақ оның әкесі Лео Г. Гринды өзінің өмірі мен мансабының бағытын белгілегені үшін мойындайды. 1960 жылдардың ортасында Мони Гринды Гарри Бенджаминмен таныстырды, Грин оны мансабын «дамырақ жетілдірген» деп мойындайды. 1969 жылы Грин мен Мони Джонс Хопкинс баспасынан жарық көрген «Транссексуализм және жыныстық қатынасты қайта белгілеу» атты еңбегін бірлесіп редакциялады. 1972 жылы Грин Лоренс Ньюман және Столлермен бірге «Жас бала кезіндегі транссексуализмді емдеу: төрт жылдық тәжірибе туралы аралық есеп» атты мақаланың авторлары болды. Отбасылық тәртіпсіздік жыныстық сәйкессіздіктің себебі деп сеніп, олар былай деді: «Терапияның жалпы қағидалары төрт мақсатқа жетуге бағытталған: 1) ер терапевт пен бала арасындағы сенім мен сүйіспеншілік қарым-қатынасын дамыту. 2) Ата-аналардың бұл мәселеге деген қызығушылығын күшейту, сондықтан ата-аналар әйелдердің қызығушылығын қолдамай, жасырын түрде оларды көтермелеуді бастайды. 3) Баланың өмірінде әкесі не оның орнындағы адамның рөлін ойластыру. 4) Ананың баласына тым жақын болуына, ал әкесінің отбасылық істерден эмоционалды жағынан алыстауына себеп болатын қарым-қатынас қиындықтарын ата-аналардың түсінуіне көмектесу». Ньюман бір отбасын емдеп, балада агрессиялық рухты оятуға тырысты, анасына баланың анасы мен әпкесіне соққы бергені сәттілік деп айтты. Сонымен қатар, әйелдік киім кию сияқты әрекеттер белсенді түрде мақұлданбайды. Ньюман қараған басқа бір жағдайда ол әйелдердің мінез-құлқының «ұл бала үшін дұрыс емес» екенін түсіндіру үшін жылы және достық қарым-қатынас орнатқанын айтты және одан бас тартуын қалады. Осы жағдайда ол ата-аналар балаларының «гомосексуал болатындығына және оны өзгерте алмайтынына» алаңдағанын, бірақ олар балаға көмектесе алатынын білгенде тез жауап бергенін түсіндірді. Ньюман қараған тағы бір жағдайда ол пациентке әйелдік мінез-құлқына енді тоқтау керек екенін түсіндірді, әйтпесе кеш болады, ал бірнеше аптадан кейін бала «басқа ұлдар сияқты қалыпты болуға» ниеттенгенін, діни сеніміне байланысты. Пациент еркектікке қарай дамуға тырысқанмен, Ньюман «еркектікке айналуға қатысты пессимизмге және оның әйел адам ретінде өмір сүруге тағдырланғанына деген құпия сеніміне» үнемі қарсы тұрды (216). Грин қараған бір жағдайда ол отбасылық әкелік бақылауды орнатуға тырысты, баланың гендерлік рөлдеріне деген көзқарасын өзгерту үшін. Олардың соңғы пікірлері «кейбір ұлдар денелік қимылдар арқылы әйелдік идентитін көрсетеді. Консультацияға келген кезде осы көрсетулердің көп бөлігі бейсаналы немесе автоматты болады. Оны ерікті бақылауға келтіру үшін бала оның қашан жүргенде, отырғанда немесе қолымен қимыл жасағанда «қыз сияқты» екенін сезінуі керек. Ата-аналар балаға мұндай мінез-құлық байқалғанда оны үнемі көрсетуге нұсқауы керек. Баламен байланыста терапевт солай істейді. Балаға осы қимылдарды өзгерту бойынша нақты нұсқаулар да қажет болуы мүмкін». Олар еркектік мінез-құлыққа қарағанда әйелдік мінез-құлықты өзгерту оңайырақ болғандықтан, олар еркектікке жоғары баға беріп отырғаны туралы айтылған сөзді жоққа шығарды. Грин 1971 жылы «Сексуалдық мінез-құлық мұрағатының» алғашқы редакторы болды және 30 жыл бойы редактор болып қызмет етті. 1974 жылы Грин және жаңа журналдың кеңесі Халықаралық сексуалдық зерттеулер академиясын құрды, Грин оның алғашқы президенті болды; Мұрағат академияның ресми жарияланымына айналды. Жаңа ұйымның мүшелігі сол кездегі АҚШ сексологиясының жетекші журналы «Жыныстық зерттеулер журналы» (The Journal of Sex Research) шығаратын Қоғамның ғылыми сексуалдық зерттеуінен (SSSS) гөрі таңдамалы болды. IASR мүшелігі медициналық және биологиялық бағытқа көбірек баса назар салады және тек жарияланған зерттеушілерден ғана өтінімдерді қабылдайды. IASR сондай-ақ көбірек халықаралық тәсілге ие, жыл сайын АҚШ және басқа елдерде кезекпен өткізіледі. Ақырында, Мұрағат өзінің саласындағы жетекші журналға айналды. 1979 жылы Грин Гарри Бенджамин халықаралық гендерлік дисморфия қауымдастығының құрылтай комитетінің мүшесі болды және 1997 жылдан 1999 жылға дейін президенті болды. Бұрын ол Нью-Йорк штатының Стоуни-Брук қаласындағы сексуалдық денсаулық бағдарламасын басқарған. Ол әртүрлі уақытта Лос-Анджелестегі Калифорния университетінің психиатрия профессоры, Нью-Йорк штатының Стоуни-Брук қаласындағы мемлекеттік университетінің психиатрия профессоры және Лондонның Империялық колледжінің психологиялық медицина профессоры болды. Ол UCLA және Кембридж заң факультетінде оқытушы болды. 1994 жылы Корольдік психиатрлар колледжінің мүшесі болды. Грин 1997 жылдан 1999 жылға дейін HBIGDA, қазіргі Әйелдердің денсаулығын қорғау жөніндегі әлемдік кәсіби қауымдастығының президенті болды. Гриннің гендерлік идентиті бұзылысы бойынша жұмыстарынан алынған клиникалық мысалдар, мысалы, Каплан және Садоктың «Психиатрияның синопсісі» (10-шы басылым) сияқты кеңінен қолданылатын оқулықтарда келтірілген. DSM III-те енгізілген «гендерлік идентиті бұзылысы» термині...

Richard Green (6 June 1936 – 6 April 2019) was an American British sexologist, psychiatrist, lawyer, and author known for his research on homosexuality and transsexualism, specifically gender identity disorder in children. He is known for his behaviorism experiment in which he attempted to prevent male homosexuality and transsexuality by extinguishing feminine behavior in young boys. He later came to favor biological explanations for male homosexuality. Green was the founding editor of the Archives of Sexual Behavior (1971) and served as Editor until 2001. He was also the founding president of the International Academy of Sex Research (1975), which made the Archives its official publication. He served on the American Psychiatric Association DSM IV Subcommittee on Gender Identity Disorders. His father was an accountant and his mother a teacher. He earned his BA from Syracuse University in 1957, his MD from Johns Hopkins University School of Medicine in 1961, and his J. D. from Yale Law School in 1987. In 1961, they published a paper titled “Effeminacy in Prepubertal Boys,” which looked at eleven young boys who were referred for their “excessive and persistent attempts to dress in the clothes of the opposite gender, constant display of gestures and mannerisms of the opposite sex, preference for play and other activities of the opposite sex, or a stated desire to be a member of the opposite sex.” They recommended that parents "Look for insidious and irrational ways in which parents may be unwittingly encouraging girlishness and penalizing their son for developing boyishly. [ ] Both [parents] should convey to their son their whole hearted approval of his present and future masculine behavior and sexuality." The paper conflated gender identity, gender expression, and sexual orientation, viewing effeminacy in boys as a problem to be fixed so as not to lead to adult "homosexuality and transvestism." In 1968, Green published "Childhood Cross Gender Identification", a paper reviewing the therapy of nine young male children who were younger than 8 and "clearly prepubertal". The first six were from the collaborative papers between Green and Money, the last 3 were from Robert Stoller. Citing the failure of attempts to "cure" adult trans women, he reported early diagnosis and treatment may be effective in preventing manifestations of adulthood cross gender identification. The stated goals of family therapy are "for the husband and wife to gain some perspective on the second class citizen of the husband and of the significance of their unbalanced roles in shaping their son's personality. Additional focus is on the masculinity inhibiting of mother's anxiety over her son's healthy aggression and her greater comfort with what to her is his less threatening behavior." In Money's obituary, Green acknowledges Money and Robert Stoller, as well as his father, Leo H. Green, for having set the course for his life and career. In the mid 1960s, Money introduced Green to Harry Benjamin, whom Green acknowledges as having "further honed" his career. In 1969 Green and Money co edited "Transsexualism and Sex Reassignment", published by Johns Hopkins Press. In 1972, Green coauthored a paper with Lawrence Newman and Stoller titled "Treatment of Boyhood Transsexualism: An Interim Report of Four Years' Experience," which held reports and comments from their psychiatric experiences. Believing family disturbance to be the cause of gender incongruity, they stated "General principles of therapy are aimed at accomplishing four objectives: (1) Development of a relationship of trust and affection between the male therapist and the boy. (2) Heightening parental concern about the problem so that parents begin to disapprove of feminine interests and no longer covertly encourage them. (3) Promotion of the father's, or a father substitute's involvement in the boy's life. (4) Sensitization of the parents to the interpersonal difficulties which underlay the tendency of the mother to be overly close with the son and for the father to emotionally divorce himself from family activities." Newman treated a family and tried to inspire aggressiveness in the child, insisting to the mother it was a success that the child struck their sister and mother. In addition, behaviors like dressing femininely were actively disapproved of. In another case treated by Newman he stated he established a warm and friendly relationship to explain feminine behavior was "not right" for a little boy and that he should give it up. In this case, he explains the parents were worried their child "was destined to be a homosexual and felt helpless to do anything about it," but responded quickly when they learned they could do a great deal for the child. In another case treated by Newman, he explained to the patient they'd have to stop feminine behavior now before it's too late, and in a few weeks, the child announced they wanted to "become normal like the other boys," motivated by strong religious commitment. While the patient attempted to develop in a masculine way, Newman continually challenged the "pessimism about becoming masculine and his secret belief that he was destined to live as a feminine person" (216). In a case treated by Green, he made an effort to establish paternal control of the family to shift the child's perception of gender roles. Their final comments included "Some boys reveal their feminine identifications through physical gestures. By the time they are seen in consultation much of this display is unconscious or automatic. In order to bring it under volitional control, the child must be sensitized to when he is walking, sitting, or using his hands "like a girl." Parents should be instructed to consistently point out to the boy when such behavior occurs. In his contact with the boy, the therapist does the same. The boy may also need actual instruction in modifying these gestures" (217). They countered the point they were ascribing an inherently higher value to masculine over feminine behavior by saying it would be easier to modify the behavior of a child rather than the attitude of society towards them. Green was the founding editor of Archives of Sexual Behavior in 1971, serving as Editor for 30 years. In 1974 Green and the board of the new journal established the International Academy of Sex Research, with Green as the founding president; the Archives became the official publication of the academy. The new organization had a more selective membership than Society for the Scientific Study of Sexuality (SSSS), which published the leading US sexology journal of the time, The Journal of Sex Research. The IASR membership has a more medical and biological emphasis and only accepts applications from published researchers. The IASR also has a more international approach, alternatively meeting in the US and other countries every year. Eventually, the Archives became a premier journal in its field. In 1979 Green was a founding committee member of the Harry Benjamin International Gender Dysphoria Association and served as president from 1997 to 1999. He previously directed the human sexuality program at the State University of New York at Stony Brook. He was at various times Professor of Psychiatry at the University of California, Los Angeles, Professor of Psychiatry at the State University of New York at Stony Brook, and Professor of Psychological Medicine, Imperial College, London. He was on the faculty of Law at UCLA and Cambridge. He was made a Fellow of the Royal College of Psychiatrists in 1994. Green served as President of HBIGDA, now known as World Professional Association for Transgender Health, from 1997 to 1999. Clinical vignettes from Green's work on gender identity disorder appear in widely used textbooks, such as Kaplan and Sadock's Synopsis of Psychiatry (10th ed.) The term "gender identity disorder" itself introduced in DSM III was taken from Green's 1974 work. Sexual Identity Conflict in Children and Adults. New York, Basic Books. He served on the American Psychiatric Association DSM IV Subcommittee on Gender Identity Disorders. In 2006 he was awarded the Magnus Hirschfeld Medal for Sexual Research. Green was research director and consultant psychiatrist at the Gender Identity Clinic at Charing Cross Hospital in London and Senior Research Fellow, the Institute of Criminology, Cambridge, and a Member of Darwin College, Cambridge. His partner since 1988, Melissa Hines, is a professor of psychology at the Faculty of Politics, Psychology, Sociology and International Studies, University of Cambridge. Green died on 6 April 2019, aged 82.

Заңгерлік практика

Грин Эльке Сомердің Зса Зса Габорға қарсы қорлауға байланысты сот ісінде бірлескен адвокаты болды. Ол ACLU-мен бірге Калифорниядағы жас гей жігіттің мүшелікке қабылдануын бас тартқандықтары үшін Скауттар ұйымын сотқа шақыру ісінде бірлескен кеңесші болды – Curran v. Mount Diablo Council of the Boy Scouts of America.

Пікірлер мен пікірталастар

1970 жылдардың басында гомосексуализмді психикалық ауру ретінде жіктеу туралы АПА-ның қызу пікірталасы кезінде Грин жіктеуді қызу қолдады. 2002 жылы ол «Сексуалдық мінездің архиві» журналының арнайы санында педофилияның американдық психиатриялық қауымдастық тарапынан психикалық бұзылу ретінде жіктелу деңгейіне қатысты пікірталас бастады, заңдық және құқық қорғау саласына тиіспейтіндей етіп. Онда балаларға сексуалдық қызығушылықтың «нормальды» адамдардың айтарлықтай аз бөлігінде субъективті түрде баяндалатыны және осы құбылысқа қатысты тарихи әлеуметтік қабылдау деңгейі қарастырылды, бірақ мұндай байқаулардың бүгінгі күні мәдени немесе заңдық қабылдауға алып келмейтіні айтылды. Сондай-ақ, мақалада DSM IV анықтамасына қатысты нақты мәселелер көтерілді, кейінірек олардың бір бөлігін Ray Blanchard DSM 5 жұмыс тобының әдебиеттік шолуында мойындады, ол парафилиялар мен парафильдік бұзылулар арасындағы жалпы номенклатуралық айырмашылықты ұсынды; бұл ұсыныс DSM 5 жобасының құрамына кірді. 2010 жылы Грин Бланшардың DSM 5-ке гебефилияны психикалық бұзылу ретінде (ұсынылған педогебофильдік бұзылудың бір түрі ретінде) енгізу ұсынысын қатты сынады. Еуропаның бірнеше еліндегі сексуалдық келісімге қол жеткізуге рұқсат етілген жасқа сәйкес, 19 жастағы адамның 14 жастағы адаммен сексуалдық қатынасқа түсуі психикалық бұзылу деп жарияланады. Биология және сексуалдық бағдар туралы зерттеулер саласында Грин үмітпен қарады және журналистке: «Менің ойымша, сіздің өміріңізде сексуалдық бағдарға елеулі үлес қосатын генді табамыз» деді. 2006 жылы Магнус Хиршфельд медалімен марапатталды.

Таңдалған жарияланымдар

Грин Р, Мэнни Дж. (1969). Транссексуализм және жыныстық қайта тағайындау. Джонс Хопкинс баспасы (1 қараша 1969 ж.). Грин Р. (1974). Балалар мен ересектерде жыныстық идентиті қақтығысы. Basic Books (1974). Грин Р. (1979). Адамның сексуалдығы: Денсаулық сақтау маманы үшін оқулық. Williams & Wilkins; 2-ші басылым (1979 жылдың маусымы). Грин Р. (1987). "Әйелдей бала синдромы" және гомосексуализмнің дамуы. Йель университетінің баспасы (1987 жылдың ақпаны). Уэст Д.Ж., Грин Р. (ред.) (1997). Гомосексуализмге әлеуметтік-құқықтық бақылау: Көп ұлттық салыстыру. Springer; 1-ші басылым (1997 жылдың 31 қазаны). Грин Р. (1992). Сексуалды ғылым және заң. Гарвард университетінің баспасы (1992 жылдың қарашасы).