Жоспарланған даму аймақтары: Жер пайдалану мен қала құрылысының жаңа тәсілдері
Planned unit development
Жоспарланған даму аймақтары (PUD) – жер пайдалануды өзгертетін, жағымды орта құруға, тұрғын үйлерді араластыруға және экологияны сақтауға бағытталған еркін аймақтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жоспарланған бірлік дамуы (ЖБЖ) – белгілі бір жер аумағында рұқсат етілген жер пайдалану түрлерін қайта анықтайтын икемді, Евклидтік емес аймақтарға бөлу құралының бір түрі. ЖБЖ ашық кеңістіктерді құруға, аралас тұрғын үйлер мен жер пайдалануды, қоршаған ортаны сақтау мен тұрақты дамуды, сондай-ақ даму икемділігін көздейтін біртұтас жер жоспарларынан тұрады. Дамыған аумақтар мөлшері және аймақталған пайдалану түрлері бойынша әртүрлі болуы мүмкін, мысалы, өнеркәсіптік, коммерциялық және тұрғын үйлер. Осыған ұқсас аймақтарға бөлу құралдарының басқа түрлеріне: жылмалы аймақтар, жабын аймақтар, арнайы аудандардың аймақтануы, өнімділікке негізделген нормалар және даму құқықтарын беру кіреді.
A planned unit development (PUD) is a type of flexible, non Euclidean zoning device that redefines the land uses allowed within a stated land area. PUDs consist of unitary site plans that promote the creation of open spaces, mixed use housing and land uses, environmental preservation and sustainability, and development flexibility. Developed areas vary in size and by zoned uses, such as industrial, commercial, and residential. Other types of similar zoning devices include floating zones, overlay zones, special district zoning, performance based codes, and transferable development rights.
Тарих
PUD-дің тұжырымдық бастауы 1926 жылы Нью-Йорк аймақтық жоспары жөніндегі комитеттің 1925 жылғы Үлгілік жоспарлауды іске асыру туралы заңын қабылдауына байланысты, ол жоспарлау кеңестері мен комиссияларының шешімдеріне жергілікті аймақтарға бөлу ережелерінен талап етілетін шешімдерге дейін рұқсат берді. Атап айтқанда, Үлгілік жоспарлауды іске асыру туралы заңның 12-бабы жоспарлау кеңестері мен комиссияларына даму жоспарларын, орташа халық тығыздығын және ғимараттармен жабылған жалпы жер аумағын ұқсас түрде өзгертуге немесе түзетуге уәкілдік берді. Сол сияқты, 1928 жылғы Стандартты қала жоспарлауды іске асыру туралы заңның 14 және 15-баптары жоспарлау комиссияларына ПУД-ты үкімет пен әзірлеушілер арасында ПУД-тың жобалау принциптері және оның айналасындағы қоғам мен экономикаға тигізетін әсері туралы келісімге қол жеткізілген жағдайда рұқсат етуге мүмкіндік берді. PUD-ты кеңінен енгізудің өсуі, қала маңындағы үйлердің эстетикалық әртүрлілігінің жетіспеуіне және халық санының өсуіне бейімделу үшін қала маңындағы тығыздықты арттыру қажеттілігіне жауап ретінде туды. PUD аймақтарға бөлудің алғашқы мысалы 1949 жылы Мэриленд штатының Принс Джордж округінде жасалды, онда даму бірлігі бірнеше жерді пайдаланудан тұрды, бұл округтің бұрынғы бір жерді пайдалануға бағытталған Евклидтік аймақтарға бөлуге берген міндеттемесіне қайшы келді. Жаңа американдық қауымдастықтарда PUD-ты қолдану, ішінара, кейбір халықаралық әсердің нәтижесі болды; 1950 жылдары Ұлыбританияның Рестон сияқты қалалары өнеркәсіптік элементтерді аймаққа біріктіру арқылы экономикалық базасын арттыруға тырысты. PUD ішінде аймақтарға бөлу бірнеше жерді пайдаланумен және аудандарды іргелес жер учаскелеріне орналастырумен күрт интеграцияланады. PUD тұрғын және тұрғын емес мақсаттарды біріктіреді – кеңселер, сауда дүкендері және басқа да қызметтер – және әртүрлі қауымдастықты тартады. PUD өтініш беру процесінің бөлігі ретінде жоспарланған және алдын ала мақұлданған даму процесінде ортақ аумақтарды күтіп ұстау, жолдарды есептеу арқылы қамтамасыз етілуі мүмкін.
The conceptual origins of PUDs date back to the 1926 enactment of the Model Planning Enabling Act of 1925 by the Committee on the Regional Plan of New York, which allowed for the decisions of planning boards and commissions to precede decisions required by local zoning regulations. Specifically, Section 12 of the Model Planning Enabling Act authorized planning boards and commissions to reasonably modify or change development plans and limited average population density and total land area covered by buildings. Similarly, Sections 14 and 15 of the Standard City Planning Enabling Act of 1928 allowed planning commissions to authorize PUDs, upon an agreement between the government and developers on the PUD's design principles and its impact to both the surrounding community and economy. Increased implementation of PUDs arose in response to both the lack of aesthetic variation among suburban homes and the increasing need for higher suburban density to accommodate rising population sizes. The first zoning evidence of PUD was created by Prince George's County, Maryland in 1949, in which the developmental unit consisted of multiple land uses, in contrast to the county's previous commitment to single land use Euclidean zoning. The usage of PUDs in new American communities have been, in part, the result of some international influence; British towns, like Reston, England, in the 1950s attempted to increase their economic base through the integration of industrial elements into the area. Within PUDs, zoning becomes much more integrated with multiple land uses and districts being placed on adjacent land parcels. PUDS combine residential and non residential uses—like offices, commercial stores, and other services—and attracts a diversified community. Throughout the development process, which is already scheduled and preapproved as part of the PUD application process, maintenance of common areas can be sustained through calculated servicing of inroads.
Парцелдің ең төменгі мөлшері
Жер учаскесінің ең кішкентай мөлшері туралы талап тұрғын үй бірліктеріне немесе гектарларға қатысты болуы мүмкін және даму түріне де, орналасқан жеріне де байланысты өзгеріп отыруы мүмкін. Еңіс, қисық және тупик көшелердің жоспарлары сондай-ақ мысалдар болып табылады. Осындай көшелер мен дөңгелек жолдардың қолданылуы дамытушыларға ғимараттарды шоғырландыруға және қолжетімді ашық кеңістікті барынша арттыруға мүмкіндік береді. Қоғам ПУД-ты бекітер кезде, қазіргі көшелер мен блоктардың құрылымы, тарихи мұраны сақтау және бірінші қабаттағы көше жақтарын тұрғын емес, коммерциялық пайдалану үшін резервтеу де ескеріледі.
The minimum parcel size requirement can be in regards to either dwelling units or acres and can vary depending on both the type and location of a development. Wide, curvilinear, and cul de sac street patterns are examples. The usage of these street, round street patterns allow developers to cluster buildings and maximize available open space. Existing street and block patterns, historic preservation, and reservation of ground floor streetfronts for non residential, commercial uses are also considered when a community approves a PUD.