Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Брайтон қаласындағы сандықшадағы кісі өлтірулер – 1934 жылы Англияның Брайтон қаласында болған екі құқық бұзушылық. Екеуінің де құрбаны болған әйелдің денесі сандыққа салынып қойылған. Бұл кісі өлтірулердің бір-бірімен байланысы жоқ деп саналады, олардың орындалу тәсілінен басқа, ал екі құрбанның біріншісі әлі анықталған жоқ. Екінші кісіні өлтірді деген күдікпен бір адам тұтқындалып, сотқа тартылды, бірақ ол кінәсіз деп танылды. Осы оқиғалар Брайтон қаласына "Қырғын орындарының патшайымы" ( "Суару орындарының патшайымы" деген сөз ойыны) деген лақап ат беруіне себеп болды.
The Brighton trunk murders were two murders linked to Brighton, England, in 1934. In each, the body of a murdered woman was placed in a trunk. The murders are not believed to have any connection with each other aside from how they were carried out, and the first of the two victims remains unidentified; a suspect was arrested and tried for the second murder but was found not guilty. The murders led to Brighton being dubbed "The Queen of Slaughtering Places" (a play on "The Queen of Watering Places").
Шешілмеген маусымдағы қылмыс
Бірінші кісі өлтіру 1934 жылғы 17 маусымда ашылды. Уильям Джозеф Винникомб Брайтон теміржол вокзалының сол жақ багаж кеңсесінде иіс сезіп, тексергенде талап етілмеген фанерадан жасалған қорапты байқады. Ол полицияға хабарласты, және бас инспектор Роберт (Боб) Дональдсон қорапты ашқанда әйелдің бөлік-бөлікке бөлінген денесін тапты. Басқа станцияларға ескерту жіберілген соң, Кингс-Кросс теміржол станциясындағы чемоданнан аяқтары табылды. Басы мен қолдары ешқашан табылған жоқ. Баспасөз құрбанды «Сұлу аяқтары бар қыз» немесе жай ғана «Сұлу аяқтар» деп атады, себебі мәйітте «Бишінің аяқтары» болған, олар әдемі деп есептелді. Сэр Бернард Спилсбери жасаған мәйіт тілімінде әйелдің шамамен 25 жаста және бес айлық жүкті екені анықталды. Құрбанның да, оның өлтірушісінің де кім екені анықталған жоқ. Бас инспектор Дональдсон, оның жайлы белгілі мәліметтер мен Спилсберидің жазбаларына сүйене отырып, жергілікті аборт жасаушы Массиадан күдіктенді: Дене тілімінің нәтижесінде өлімнің себебі анықталған жоқ; Кингс-Кросс станциясынан табылған аяқтар денеге тиесілі болды; құрбан жақсы тамақтанған; оның жасы жиырма бірге жеткен жоқ, жиырма сегізден аспады, бойы шамамен бес фут екі дюйм, салмағы шамамен сегіз жарым тас болды; ол өлім кезінде бес айлық жүкті болды. Дональдсон офицерлерге Массианы жасырын бақылауды тапсырды. Бірі, Хоувтан келген офицер, Массиаға қарсы шығуын күтіп, оны бетке қарсы сұраққа тоқтатып, тыныш келуін күтті. Бірақ дәрігер бірнеше есімдерді жазып алды, және «полицейге күн батқандай сезілді: кенеттен кабинет қараңғы көлеңкелерге толып кетті». Полицей бұл туралы Дональдсонға айтпады, ол жоғары лауазымды офицердің ескерткенінен кейін ғана білді. Массиа Лондонға көшіп кетті, онда ол аборт жасаған кезде бір әйел қайтыс болды, бірақ ол қудалаудан құтылды. Ол жалпы медициналық тізімде қалды және тек 1952 жылы қайта тіркелмегеннен кейін, Тринидадтың Порт-оф-Испания қаласына зейнеткерлікке шыққаннан кейін ғана тізімнен алынды. Спилсбери, заңсыз аборттардың іздерін іздеуде, жүктілікке қол сұғылмағанын байқады және дене бөліктерінің ерекше анатомиялық шеберлікпен жасалмағанын атап өтті. 2020 жылы BBC One телеарнасының «Dark Land: Hunting the Killers» атты деректі фильмінде Джордж Шоттонның белгісіз әйелді өлтірген болуы мүмкін деген болжам айтылды. Джордж Шоттон 1961 жылы оның өліміне қатысты тергеу кезінде әйелі Мами Стюартты өлтіргені үшін кінәлі деп танылды.
The first murder was discovered on 17 June 1934, when an unclaimed plywood trunk was noticed by William Joseph Vinnicombe at the left luggage office of Brighton railway station as he investigated a smell. He alerted the police and Chief Inspector Robert (Bob) Donaldson opened the trunk to find the dismembered torso of a woman. When other stations were alerted a suitcase at King's Cross railway station was found to contain the legs. The head and arms were never found. The press named the victim 'The Girl with the Pretty Feet' or simply 'Pretty Feet' because the corpse had 'Dancer's Feet', thought beautiful. The post mortem, conducted by Sir Bernard Spilsbury, revealed that the woman was about 25 and five months pregnant. Neither the victim nor her murderer was ever identified. Chief Inspector Donaldson suspected a local abortionist named Massiah based on what was known about him and on Spilsbury's notes:Internal examination of the torso had not revealed the cause of death; the legs and feet found at King's Cross belonged to the torso; the victim had been well nourished; she had been not younger than twenty one and not older than twenty eight, had stood about five feet two inches, and had weighed roughly eight and a half stones; she was five months pregnant at the time of death. Donaldson asked officers to watch Massiah covertly. One, drafted from Hove, confronted Massiah, expecting him to come quietly. Instead the doctor wrote a list of names and " it seemed to the policeman that the sun had gone in: all of a sudden the consulting room was a place of sombre shadows ". The policeman did not tell Donaldson, who heard only when he was warned by a senior officer to back off. Massiah moved to London where a woman died while he was performing an abortion, yet he evaded prosecution. He remained on the General Medical Register and was removed only after he failed to re register in 1952, following his retirement to Port of Spain, Trinidad. Spilsbury, always on the lookout for evidence of illegal abortions, described no evidence of interference with the pregnancy, and noted that the dismemberment showed no particular anatomical skill. In 2020, the BBC One documentary Dark Land: Hunting the Killers suggested that George Shotton could be the murderer of the unidentified woman. George Shotton was posthumously named as the murderer of his wife Mamie Stuart at the inquest into her death in 1961.
Виолет Кей және Тони Манчини
Бірінші қылмыс екіншісімен байланысты болмаса да, ол екінші сандықпен жасалған қылмыстың ашылуына себеп болды. Жәбірленуші – 42 жастағы Виолетта Кей (туған тегі Уоттс, сондай-ақ Сондерс есімдерімен де танымал болған). Ол Лондонда биші және жыныстық қызметкер болып жұмыс істеген, сол жерде 26 жастағы Тони Манчинимен танысқан. Манчинидің ұрлық және кезбүрлік сияқты қылмыстық істері болған, бірақ ол официант және күзетші болып та жұмыс істеген. Ол Сесил Луис Англия (нағыз аты), Джек Нотир, Тони Инглиш және Хайман Голд аттарымен де белгілі болған. Олар 1933 жылдың қыркүйегінде Брайтонға бірге көшіп, түрлі мекенжайларда тұрды. Кей мен Манчинидің қарым-қатынасы өте шиеленіспен толған. 1934 жылдың 10 мамырында Манчини жұмыс істейтін, теңіз жағасындағы Skylark кафесінде дау болды. Мас күйдегі Кей оны Элизабет Аттрелл есімді жас қызметкермен романда екені үшін айыптады. Кей қайтадан көрінбеді, ал келесі күні Манчини достарына оның Парижге кеткенін айтып, кейбір киімдері мен заттарын Аттреллге берді. Оның қарындасынан да "Шетелге кетемін. Жақсы жұмыс табамын. Жексенбіде кемеге мінемін. Жазамын. Vi" деген телеграмма келді. Кейін бұл телеграмма Брайтоннан сол күні таңертең жіберілгені анықталды, ал оған дейін Кей қаза тапқан еді. Манчини станцияға жақын 52 Кемп көшесіндегі жаңа пәтерге көшіп, сандықты қол арбамен әкелді. Кейдің мүшесі бөлінбеген денесі салынған сандықты төсегінің басына қойып, матамен жапты және оны кофе үстелі ретінде пайдаланды – иіс пен ағып жатқан сұйықтыққа қарамастан, қонақтар осыдан шағымданып жүрді. Көптеген куәгерлер Манчини мен Кейдің бақытты жұп болғанын растады. Екі сағаттан кейін қазылар сот шешімімен кінәлі емес деп таныды. Бұл оқиға 1951 жылы Орсон Уэллстің "Қара мұражай" радиоспектаклінің "Шапалақ" атты эпизодында бейнеленді (оқиға құрбан болғанның қарындасының кісі өлтіруші екенін көрсету үшін өзгертілді).
Although the first murder was unrelated to the second, it did lead to the discovery of the second trunk murder. The victim was Violette Kaye (née Watts, also known as Saunders), aged 42. She had been a dancer and sex worker in London, where she had met Toni Mancini, aged 26, who had a criminal record, including theft and loitering, but who worked as a waiter and bouncer. He was also known as Cecil Louis England (his real name), Jack Notyre, Tony English and Hyman Gold. They moved to Brighton together in September 1933 and lived at various addresses. Kaye and Mancini's relationship was tempestuous. One argument occurred on 10 May 1934 at the Skylark café on the seafront, where Mancini worked, when a drunk Kaye accused him of being romantically involved with a teenage waitress called Elizabeth Attrell. Kaye was never seen again and the following day Mancini told friends she had gone to Paris and gave some of her clothes and belongings to Attrell. Her sister in law also received a telegram that read "Going abroad. Good job. Sail Sunday. Will write. Vi"; it was later established that this had been sent from Brighton that morning, by which time Kaye was already dead. Mancini then took new lodgings in 52 Kemp Street, close to the station, and transported a trunk to his new flat by handcart. He put the trunk, with Kaye's non dismembered body inside it, at the foot of his bed, covered it with a cloth and used it as a coffee table – in spite of the smell and leaking fluids, of which visitors complained. A number of witnesses also confirmed that Mancini and Kaye had seemed a contented couple. After two and a quarter hours the jury returned a verdict of not guilty. The case was dramatised in a 1951 episode of Orson Welles' radio drama The Black Museum titled "The Hammerhead" (with the story being changed to reveal the victim's sister as the killer).
1831 жылғы кісі өлтіру
1934 жылғы арбадағы кісі өлтіруге деген қызығушылық, бұрынғы Брайтон қылмысына қайта қызығушылық тудырды. 19 ғасырда Джон Холлоуэй әйелі Селия Холлоуэйді өлтірді, ол Тізбекті пирсте суретші болған. Содан кейін ол оның денесін арбаға салып, Брайтонның Престон паркіндегі Ұлы жолға (Lover's Walk) апарып, жерледі. Холлоуэй тұтқындалып, Льюесте сотталып, 1831 жылдың 16 желтоқсанында Хоршам түрмесінде дарға асылды.
The press attention to the 1934 trunk murders revived interest in a previous Brighton trunk murder. In the 19th century, John Holloway murdered his wife Celia Holloway, a painter on the Chain Pier, then transported her body in a trunk on a wheelbarrow to Lover's Walk in Preston Park, Brighton and buried the remains. Holloway was arrested, tried in Lewes and hanged at Horsham gaol on 16 December 1831.