Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Чехословакияда туған актриса Мирослава Штернова (Станцлова; 26 ақпан 1926 – 9 наурыз 1955), кәсіби тұрғыда Мирослава Штерн ретінде танымал, чехословакиялық мексикалық актриса болған.
Czechoslovak born actress
Miroslava Šternová ( Stanclová; 26 February 1926 – 9 March 1955), known professionally as Miroslava Stern, was a Czechoslovak Mexican actress.
Өмірбаян
Соғыс аралық Прагада Мирослава Станцлова болып дүниеге келген ол, әкесі қайтыс болғаннан кейін еврей дәрігері, психоаналитик доктор Оскар Лео Стерн (1900–1972) тәрбиесіне ілеседі. Ол анасы Мирославаға (құрмет аты Бечка; 1898–1945) үйленеді және Мирослава Штернова деп аталды. Доктор Стерн мен оның әйелі Иво (1931–2011) атты ұлға ие болды, ол актрисаның туған інісі. 1939 жылы туған Чехословакиясынан қашқаннан кейін отбасы бір кезде концлагерге қамалды. 1941 жылы Мексикаға көшіп кетер алдында олар Скандинавия елдерінде пана іздеді. Төрт жылдан кейін анасы қатерлі ісіктен көз жұмды. Ұлттық сұлулық сайысында жеңіске жеткеннен кейін Мирослава актерлік шеберлікті оқуға кірісті. Ол 1946 жылдан 1955 жылға дейін Мексикада түсірілген фильмдерде, сондай-ақ сол кезеңде Голливудтың үш фильмінде тұрақты түрде жұмыс істеді. 1955 жылы Луис Бунюэльдің режиссерлігімен түсірілген «Энсайо де ун кримен» («Арчибальдо де ла Круздың қылмыстық өмірі») фильмінде ойнады. Сол жылдың 9 наурызында түсірілім аяқталғаннан кейін (фильм мамыр айында көрсетілді) Мирослава ұйқы таблеткаларын шектен асыра ішіп, өз-өзіне қол жұмсады, денесі төсегінің үстінде жатыр екен. Мирославаның достарының айтуынша, ол бір қолында тореадор Луис Мигель Домингуиннің суретін ұстаған, және оның өзін-өзі өлтіруінің себебі Домингуинге деген өшпеген махаббаты болған, ол жақында итальяндық актриса Люсия Босеге үйленген еді. Журадо оның денесін бірінші болып тапқанын айтты; оны растайтын дәлелдердің болмауына қарамастан, ол мексикалық бизнесмен Хорхе Паскельмен бірге саяхаттағанда ұшақ апатында қаза тапты деген қауесет тарады, және оның денесі жатын бөлмесіне көшіріліп, өзін-өзі өлтіргендей көрінетіндей етілді. 1983 жылы жарық көрген «Mon dernier soupir» («Соңғы демім») атты автобиографиясында Бунюэль Мирославаның өзін-өзі өлтіргеннен кейін кремациялануын ирониялық деп атады, себебі оның соңғы фильмі «Энсайо де ун кримен» фильміндегі бір сахнада басты кейіпкер оның кейіпкерінің балауыз мүсінін өртеді. Оның өмірі Гуадалупе Лоаезаның әңгімесіне арналған, ол 1992 жылы Алехандро Пелайоның «Мирослава» атты мексикалық фильміне бейімделді, онда Ариэль Домбасле басты рөлде ойнады.
Born in interwar Prague as Miroslava Stanclová, her father died and she was adopted by a Jewish doctor, the psychoanalyst Dr. Oskar Leo Stern (1900–1972) who married her mother, Miroslava (née Becka; 1898–1945), and became known as Miroslava Šternová. Dr Stern and his wife had a son, Ivo (1931–2011), the actress's half brother. The family was, at one point, interned in a concentration camp after they fled their native Czechoslovakia in 1939. They sought refuge in various Scandinavian countries before emigrating to Mexico in 1941. Her mother died of cancer four years later. After winning a national beauty contest, Miroslava began to study acting. She worked steadily in films produced in Mexico, from 1946 to 1955, as well as three Hollywood films during that period. She filmed Ensayo de un crimen (The Criminal Life of Archibaldo de la Cruz) in 1955, directed by Luis Buñuel. On 9 March of that same year, soon after filming ended (the film was released in May), Miroslava died by suicide by overdosing on sleeping pills, her body found lying outstretched over her bed. According to Miroslava's friends, she had a portrait of bullfighter Luis Miguel Dominguín in one hand, and they stated that her suicide was due to unrequited love for Dominguín, who had recently married Italian actress Lucia Bosè. Jurado based this claiming she was the first to find the body; Despite a lack of evidence to support it, a rumor persisted that she actually died in a plane crash when traveling with Mexican businessman Jorge Pasquel, and her body was moved to her bedroom and made to look like a suicide. In his 1983 autobiography, Mon dernier soupir (My Last Breath), Buñuel called Miroslava's cremation following her suicide ironic, as in a scene in Ensayo de un crimen, her last film, the protagonist cremates a wax reproduction of her character. Her life is the subject of a short story by Guadalupe Loaeza, which was adapted by Alejandro Pelayo for his 1992 Mexican film called Miroslava, starring Arielle Dombasle.