Украин православының көрнекті қайраткері Иларион Огиенконың өмірі мен қызметі
Ilarion Ohienko
Іван Огієнко (Митрополит Іларіон): біографія видатного українського церковного діяча, історика, лінгвіста та політика. Життя, освіта, діяльність в Канаді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Украиналық дін қызметкері және тарихшы (1882–1972)
Ukrainian cleric and historian (1882–1972)
Митрополит Иларион (дүниелік аты Иван Иванович Огиенко; Іван Іванович Огієнко; 2 қаңтар (14 қаңтар), 1882 жылы Брусилив, Киев облысы – 29 наурыз 1972 жылы Виннипег, Манитоба, Канада) – украин православие дін қызметкері, тіл білімі маманы, шіркеу тарихшысы және украин мәдениетінің тарихшысы. 1940 жылы ол Яблечнадағы Әйгілі Онуфрий монастырының архимандриті болды; 1940 жылы Чельм епископы болды; 1944 жылы Чельм және Люблиннің митрополиті болды (Подляски), ал 1951 жылы Канада украин православие шіркеуінің приматы болды. Ол украин саясатында да белсенділік танытты, революция кезінде де, содан кейін эмиграцияда да.
Metropolitan Ilarion (secular name Ivan Ivanovych Ohienko; Іван Іванович Огієнко; 2 January (14 January), 1882 in Brusyliv, Kyiv Governorate – 29 March 1972 in Winnipeg, Manitoba, Canada) was a Ukrainian Orthodox cleric, linguist, church historian, and historian of Ukrainian culture. In 1940 he was Archimandrite of the St. Onuphrius Monastery in Jableczna; in 1940 he became Bishop of Chełm; in 1944 he became the Metropolitan of Chełm and Lublin (Podlaskie), and in 1951 Primate of the Ukrainian Orthodox Church of Canada). He was also active in Ukrainian politics, both during the revolution and later in emigration.
Ерте өмір
Иван Охиенко Украинаның орталық бөлігінде (Киев губерниясы) дүниеге келген. 1900 жылы Киев әскери дала фельдшерлік мектебін бітірді, онда орыс ақыны Демьян Бедныймен бірге оқыған. Кейін Охиенко Киев университетінде білім алды, онда Владимир Перетцтің жетекшілігімен славян филологиясын зерттеді. 1915 жылға қарай ол осы университеттің оқытушысы болды және революция кезінде жоғары білімді украин тіліне көшіру ісіне белсенді қатысты. 1919 жылы Украина Халық Республикасының Білім министрі қызметін атқарды. Петлюра әскерлерінің жеңіліске ұшырағаннан кейін, Петлюрамен бірге Польшаның Тарнув қаласына эмиграцияға кетті. Ол соғыстар аралығында Польшада тұрып, эмиграциядағы Украина Халық Республикасы үкіметінде белсенді болып қала берді. 1932 жылға дейін Варшава университетінің православие теология факультетінде оқытты, бірақ поляк ұлтшылдарының саяси қысымы салдарынан жұмысынан босатылды.
Ivan Ohienko was born in central Ukraine (Kyiv Gubernia). In 1900 he graduated from the Kyiv military field physician school where he studied along with Russian poet Demyan Bedny. Later Ohienko had been educated at Kyiv University where he studied Slavic philology (see Slavistics) under Vladimir Peretts. By 1915, he was teaching at this same university, and during the revolution became active in the Ukrainianization of higher education. In 1919, he was Minister of Education in the Ukrainian People's Republic (UPR) which was at that time headed by the Directorate of Ukraine. After the military defeat of Petliura's forces, together with Petliura he went into exile in Tarnów, Poland. He remained in Poland between the wars and remained active in the UPR government in exile. Until 1932, he taught in the Faculty of Orthodox Theology at Warsaw University, but was dismissed under political pressure from Polish nationalist elements.
Епископ
1937 жылы Охиенко әйелі Доминиканың қайтысынан кейін жесір қалды. 9 қазан 1940 жылы Охиенко Яблечна православие монастырында Митрополит Дионисий (Валединский) қолдарынан монахқа тоналды және Иларион есімін алды. 20 қазан 1940 жылы Даниил төбесінде өткен Украина православие епископтарының Челм жиналысында Иларион (Охиенко) Челм және Подлясье епископы болып сайланды. Оның рукоположениесін Митрополит Дионисий (Валединский), Прага архиепискобы Савватий (Врабек) және Люблин епискобы Тимофей (Среттер) жасады. Қызыл Армияның шабуылына байланысты ол батысқа қашып, 1947 жылы Батыс Канададағы Виннипегке қоныстанды, соонда Украина Православие Шіркеуінің Канада Митрополиті болды. Өмірінің ұзақ жылдарында Охиенко шіркеу қызметімен қатар, украин мәдениетінің басқа да салаларына ғылыми еңбектерімен үлес қосты.
In 1937 Ohienko became a widower after a death of his wife Dominika. On 9 October 1940 Ohienko accepted a tonsure of monk in Jabłeczna Orthodox monastery by Metropolitan Dionysius (Waledyński) and took a name of Ilarion. On 20 October 1940 at the Chelm assembly of Ukrainian Orthodox Bishops on Daniel Hill Ilarion (Ohienko) was ordained as Bishop of Chelm and Podlasie. His cheirotonia was carried by Metropolitan Dionysius (Waledyński), Archbishop of Prague Savvatij (Vrabec) and Bishop of Lublin Timothy (Szretter). In face of the advance of the Red Army, he fled west and in 1947 settled in Winnipeg in Western Canada where shortly afterward he became Metropolitan bishop of the Ukrainian Orthodox Church of Canada. Throughout his long career, in addition to church work, Ohienko contributed to scholarship and other areas of Ukrainian culture.
Саяси қызмет
Революция кезінде саяси орталықшыл болған Охиенко Украинаның Социалистік федералистер партиясының мүшесі еді. Ол шіркеуді қарапайым халыққа жақындатуға, ғылымның жетістіктерін кеңінен таратуға және әдеби тіл мен қарапайым тіл арасындағы қашықтықты қысқартуға ұмтылған халықшыл болды. Өз діні Шығыс православиесіне берілгендіктен, оның кейбір еңбектерінде католиктерге қарсы пікірлер кездеседі, бірақ ол Мәскеудің діни немесе саяси талаптарына ешқашан мойын бұрмады (Мәскеу патриархатын қараңыз) және 1972 жылы қайтыс болғанға дейін Украина шіркеуінің автокефалиясын және Украинаның саяси тәуелсіздігін қатты қолдады.
A political moderate, during the revolution, Ohienko was a member of the Ukrainian Party of Socialists Federalists. He was a populist committed to bringing the church closer to the common people, spreading the achievements of scholarship among wider circles of the public, and narrowing the gap between the literary language and the vernacular. Always firmly committed to Eastern Orthodoxy, some of his works betray a polemical anti Catholic tone, but he never acceded to the ecclesiastical or political claims of Moscow (see Moscow Patriarchy) and to his death in 1972 remained a strong supporter of Ukrainian church autocephaly and Ukrainian political independence.
Охиенко Киелі кітабы
1917 және 1940 жылдар аралығында ол Киелі кітапты украин тіліне аударуды жүзеге асырды, бұл аударма 1958 жылы жарық көрді. Оның Жаңа өсиеттің басындағы Евангелиялардың аудармасы 1937 жылы, ал Жаңа өсиеттің қалған бөлігі мен Псалмдері 1939 жылы жарық көрді. Оның украин тіліне жасаған аудармасы қазіргі таңда ең көп қолданылатын аударма болып табылады, ал 1995 жылдан бастап Украин Библия қоғамы оны көптеп басыла бастады. Осыған дейін оның аудармасы көбінесе АҚШ, Канада және Батыс Еуропа елдерінде жарияланған.
Between 1917 and 1940, he also realized a translation of the Bible into the Ukrainian language, finally published in 1958. His translation of the Gospels became available in 1937, and the rest of the New Testament and the Psalms in 1939. His Ukrainian translation is the one most widely used nowadays, with Ukrainian Bible Society starting to publish mass editions in 1995. Before that, his translation was mainly being published in the US, Canada, and Western Europe.