Серіктестік мүліктің сот тәртібімен сатуға міндеттемесі және оның қорғау шаралары
Charging order
Англия заңындағы сот шешімімен алынатын қаржылық міндеттемелер, қарызкордың акцияларына немесе жылжымайтын мүлігіне сомасын өндіру үшін салынады. Бұрын серіктестік мүлкіне тікелей сот шешімі түсіп, серіктестерге зиян келтіретін.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Айыппұл салу туралы бұйрық – ағылшын құқығында соттан немесе судьядан сот үкімі бойынша кредитордың алатын бұйрығы. Осы бұйрық бойынша сот үкімімен белгіленген соманы, соның үстіне пайыз бен сот шығындарын төлеу үшін сот үкіміне қарызкордың акциялары, қорлары, жауапкершілігі шектеулі компаниядағы үлестері немесе жер мүлігі кепілге алынады.
A charging order, in English law, is an order obtained from a court or judge by a judgment creditor, by which the property of the judgment debtor in any stocks or funds or shares in a limited liability company or land stands charged with the payment of the amount for which judgment shall have been recovered, with interest and costs.
Тарих
Айыппұл салу туралы бұйрық енгізілгенге дейін серіктестіктегі серіктесті қудалаған кредитор соттан серіктестіктің активтеріне тікелей атқару туралы бұйрық ала алатын, бұл шерифтің осындай активтерді тәркілеуіне әкеп соқты. Мұндай нәтижеге серіктестік заңды тұлға ретінде емес, серіктестердің жиынтығы ретінде қарастырылуы себеп болды. Әдетте серіктестік активтерін тәркілеуді шериф жүзеге асыратын, серіктестіктің жұмыс орнына барып, оны жабатын. Бұл борышкер емес серіктестерге борышкер серіктеске теңдей қаржылық шығындар әкелді, ал процесс толығымен "қиындыққа толы" деп есептелді. Борышкер емес серіктестерді борышкер серіктестің кредиторынан қорғау үшін кредитордың серіктестік активтерін тәркілеуіне жол бермеу қажет болды (бұл серіктестіктерді заңды тұлғалар ретінде қарастыру және серіктестердің қарапайым жиынтығы емес, деген тұжырымның дамуымен үйлесімді), сондай-ақ кредиторды серіктестік істеріне араластырмау қажеттігі туды. Бұл мақсаттарға кредиторлардың бұрынғы өндіріп алу құралдарын шектеу арқылы ғана қол жеткізуге болады. Айыппұл салу тәртібінің негізгі мақсаты бастапқыда тек толық серіктестіктерге қатысты, онда әр серіктес серіктестіктің қызметін жүргізуге қатысады; орталық басқару құрылымына байланысты ол корпорацияларға қолданылмады. Алайда, жылдар өте айыппұл салу ордерінің қорғауы шектеулі серіктестер мен ЖШС мүшелеріне де таратылды.
Before the advent of the charging order, a creditor pursuing a partner in a partnership was able to obtain from the court a writ of execution directly against the partnership's assets, which led to the seizure of such assets by the sheriff. This result was possible because the partnership itself was not treated as a juridical person, but simply as an aggregate of its partners. The seizure of partnership assets was usually carried out by the sheriff, who would go down to the partnership's place of business and shut it down. That caused the non debtor partners to suffer financial losses, sometimes on par with the debtor partner, and the process was considered to be entirely "clumsy." To protect the non debtor partners from the creditor of the debtor partner it was necessary to keep the creditor from seizing partnership assets (which was also in line with the developing perception of partnerships as legal entities and not simple aggregates of partners) and to keep the creditor out of partnership affairs. These objectives could only be accomplished by limiting the collection remedies that creditors previously enjoyed. The rationale behind the charging order applied initially only to general partnerships, where every partner was involved in carrying on the business of the partnership; it did not apply to corporations because of their centralized management structure. However, over the years the charging order protection was extended to limited partners and LLC members.
Америка Құрама Штаттары
Серіктестік жарғылары да, жауапкершілігі шектеулі компаниялар жарғылары да (осы типтегі ұйымдар бар көптеген ішкі және шетелдік юрисдикцияларда) төлемдік бұйрықтарды көздейді. Көптеген штаттарда серіктестік және ЖШС жарғылары 1994 жылғы "Түзетілген бірыңғай серіктестік туралы" заңға ("RUPA"), 2001 жылғы "Бірыңғай шектеулі серіктестік туралы" заңға ("ULPA") немесе 1996 жылғы "Бірыңғай шектеулі жауапкершілік компания туралы" заңға ("ULLCA") немесе осы заңдардың бұрынғы нұсқаларына негізделген. ЖШС-ге мүшелік үлестері мен серіктестік үлестері осы төлемдік бұйрық механизмі арқылы маңызды деңгейде қорғалады. Төлемдік бұйрық кредитордың борышкер серіктес немесе борышкер мүшеге қатысты талаптарын борышкердің үлесіне ғана шектейді, кредиторға дауыс беру немесе басқару құқықтарын бермейді. Төлемдік бұйрықтардың тарихи негізін ескере отырып, олардың қорғанысы бір мүшелі ЖШС-ге қолданылмауы керек деп айтуға болады (кредитордан қорғауға басқа "серіктестер" жоқ). Дегенмен, бірыңғай заңдар да, штаттық төлемдік бұйрық заңдары да бір мүшелі және көп мүшелі ЖШС арасында ешқандай айырма жасамайды. Кейбір соттар төлемдік бұйрық қорғанысы шектеулі серіктестіктің барлық серіктестері бір кредитордың борышкерлері болған жағдайда қолданылатынын шешті. Кредитор "әділ" (борышкер емес) серіктестерді қорғау қажет болмағандықтан төлемдік бұйрық қорғанысы қолданылмауы керек деп талас етті, бірақ ол сәтті болған жоқ. Albright ісі бойынша, 291 B. R. 538 (Bankr. D. Colo. 2003), бір банкрот соты төлемдік бұйрық қорғанысы бір мүшелі ЖШС-ге қолданылмайды деп шешті. Сот Колорадо ЖШС заңнамасына сәйкес, ЖШС-ге мүшелік үлесі, басқару құқықтарын қоса, берілуі мүмкін деген қорытындыға келді. Бүгінгі күнге дейін Albright ісінен басқа, бір мүшелі ЖШС контекстінде төлемдік бұйрықтардың тиімділігін талдаған ешқандай іс қарастырылмады. Жауапкершілігі шектеулі ұйымдармен байланысты дәстүрлі жауапкершілік қалқанына ұқсас, төлемдік бұйрық қорғанысын кредитор бұзуы мүмкін. Нәтижесінде төлемдік бұйрық шектеуі мәнсіз болады, өйткені ұйым енді меншік иелерінен бөлек заңды тұлға ретінде қарастырылмайды. Кәсіптік мақсатты талап ететін штаттарда жеке мүлікті ұстайтын серіктестік немесе ЖШС кері бұзу талабына ұшырауы мүмкін. Жеке активтерді ұстайтын ұйымдар Делавэр сияқты, кез келген заңды мақсат үшін ұйым құруға рұқсат беретін штаттарда құрылуы керек.
Both partnership statutes and limited liability company statutes (in most domestic and foreign jurisdictions that have these entity types) provide for charging orders. In almost all the states, partnership and LLC statutes are based on the uniform acts, such as the Revised Uniform Partnership Act of 1994 ("RUPA"), the Uniform Limited Partnership Act of 2001 ("ULPA") or the Uniform Limited Liability Company Act of 1996 ("ULLCA"), or the earlier versions of these acts. Membership interests in LLCs and partnership interests are afforded a significant level of protection through this charging order mechanism. The charging order limits the creditor of a debtor partner or a debtor member to the debtor's share of distributions, without conferring on the creditor any voting or management rights. Given the historical framework of charging orders, it may be argued that their protection should not extend to single member LLCs (there are no other "partners" to protect from the creditor). However, neither the uniform acts nor any of the state charging order statutes make any distinction between single member and multi member LLCs. Some courts have held that the charging order protection would apply in a case where all of the partners of a limited partnership were the debtors of a single creditor. The creditor had argued to no avail that because there were no "innocent" (non debtor) partners to protect, the charging order protection should not apply. In in re Albright, 291 B. R. 538 (Bankr. D. Colo. 2003), one bankruptcy court held that the charging order protection does not apply to single member LLCs. The court concluded that, based on the Colorado LLC statutes, a membership interest in an LLC can be assigned, including management rights. To date, with the exception of the Albright case, there are no cases analyzing the efficacy of charging orders in the single member LLC context. Similar to the traditional liability shield commonly associated with limited liability entities, the protection of the charging order may be pierced by a creditor. In that eventually the charging order limitation becomes a moot point, because the entity is no longer considered to have a separate legal identity from its owners. In a state requiring a business purpose, a partnership or an LLC holding personal property may be subject to a reverse piercing claim. Entities holding personal assets should be formed in states like Delaware, that allow entities to be formed for any lawful purpose.