1926 жылғы Бамберг конференциясы: Наци партиясындағы билік үшін күрес

Кіріспе

1926 жылғы нацистік кездесу
Бамберг конференциясы (Bamberger Führertagung) нацистік партия басшылығының алпысқа жуық мүшесін қамтыды және Адольф Гитлер Германияның Верхняя Франкониясындағы Бамберг қаласында 1926 жылдың 14 ақпанында партияның "дағдарыс жылдарында" арнайы шақырды. Гитлердің осы арнайы конференцияны шақыру мақсаты кем дегенде мыналарды қамтыды:

партияның солтүстік бөлімдерінің мүшелері арасында туған партия ішіндегі наразылықты шектеу және тек "жетекшілік принципіне" (Führerprinzip) негізделген партия бірлігін нығайту.
партиядағы жалғыз, абсолютті және сөзсіз соңғы билік ретінде өзінің беделін бекіту, оның шешімдері соңғы және шағымдануға жатпайды.
партияның демократиялық немесе консенсус негізінде құрылған институт екендігі туралы кез келген пікірді жою.
партияның солтүстік және оңтүстік топтары арасындағы идеология мен мақсаттардағы дау-жанжалды тоқтату.
Жиырма бес тармақтық бағдарламаны партияның "өзгермейтін" бағдарламасы ретінде орнату.

Өмірбаян

Өз мақсаттарына жету үшін Гитлер солтүстік фракциядағы наразыларды Мюнхеннің басшылығын қабылдауға және Фюрер принципіне сұрақсыз бағынуға мәжбүрледі. Бамберг конференциясын шақыру туралы шешімі белгілі бір тәуекелге толы болды – бұл солтүстік фракцияның ашық қарсылыққа шығуына немесе солтүстік-оңтүстік арасындағы қайшылықты одан әрі ушықтыруына, тіпті партияның жарылуына әкелуі мүмкін еді, бірақ Гитлер болжамды көтерілісті бастапқыда-ақ тоқтатуды жөн көрді. Ол наразылардың қарсылық білдіруге ниеті де, күші де жетпейтініне, олардың нағыз мақсаты оның басшылығына күш көрсету емес, Гитлер 30 ай түрмеде отырған кезеңде Мюнхендік топтың "реакциялық" күштерінен "құтқару" екеніне сенді. Ол кезінде Пивохана төңкерісіне қатысқандығы үшін Ландсберг түрмесінде жазасын өтеген болатын (сол кезде ол "Менің күресім" атты еңбегін де аяқтады).

Грегор Штрассер

1925 жылы 9 наурызда Гитлер Баварияда көпшілік алдында сөйлеуге тыйым салынғаннан кейін көп ұзамай, ол партияны солтүстікте дамыту үшін Грегор Штрассерді тағайындады. Штрассер – еңбекқор, адамдармен оңай тіл табысатын, күшті тұлғалы фармацевт, бос уақытында Гомердің түпнұсқасын оқып демалатын, тиімді дебатшы, ерекше ұйымдастыру қабілеттеріне ие болған және 1925 жылдың соңына дейін солтүстіктегі нацистік ұяшықтардың санын көтерілістен кейінгі 71-ден 262-ге дейін арттырды. Штрассер Гитлерден көбірек идеалист болды және партия атауындағы «социалистік» ұғымын белгілі бір деңгейде қабылдады. Коммунистер солтүстікте, өнеркәсіптік дамыған аймақта үлкен күшке ие болды, ал Штрассер «социализмнің» қызыл туға ерген наразы жұмысшыларға қаншалықты тартымды екенін сезінді. Ол Мюнхендік топтың нашар адамдар басқарады деп ойлады және Гитлердің болмауында олардың басшылығына наразы болды. Штрассер Веймар конституциясының сайлау арқылы саяси билікке жетудің «заңды және конституциялық» жолын ұстану мәселесінде Гитлерден радикалдырақ болды. Биерхолл төңкерісінен бұрын ол Төменгі Бавариядағы SA басшысы болған және Гитлердің күш көрсету, зорлық-зомбылық және төңкеріс арқылы саяси билікке жетуді дұрыс деп санамауына көз жеткізбеді. Ең бастысы, солтүстік фракцияның партияның 25 тармақты бағдарламасына деген көзқарасы болды, ол сөзсіз зиянды шатастыруларға толы және көбінесе жартылай пісірілген болатын. Оның жазылған жағдайларын ескерсек, басқаша болуы қиын еді. Штрассер мен Геббельс, зиялы және идеологиялық бейімділіктері бар адамдар үшін, зиялылықтың болмауы үлкен кемшілік болып саналды.

Хаген кездесуі

Страссер 10 сентября 1925 года созвал встречу партийных лидеров примерно дюжины северных Гау в Хагене, Вестфалия. Встреча не принесла особого успеха, поскольку Страссер отсутствовал из-за тяжелой болезни матери. Тем не менее, делегаты единогласно отвергли стратегию участия в выборах, сформировали Национал-социалистическую рабочую ассоциацию (полное название: Рабочая ассоциация северных и западных немецких Гау НСДАП), приняли устав, регулирующий деятельность организации, учредили двухнедельное издание под названием «Национал-социалистические письма» (Nationalsozialistische Briefe) с Геббельсом в качестве редактора и уважительно письменно уведомили Гитлера об этих событиях. Это ни в коем случае не было открытым восстанием против Гитлера или попыткой отделения от НСДАП; Гитлер одобрил создание Ассоциации. Уставно члены Рабочей ассоциации были преданы работе «в духе товарищества национал-социализма под руководством Адольфа Гитлера». По сути, это предлагало корпоративное государство, с крестьянами, привязанными к своей земле в квазифеодальном порядке, и средствами производства под государственным контролем, при этом права частной собственности, тем не менее, уважались. Наиболее скандальным положением было поощрение экспроприации княжеских имений, таких как Гогенцоллерны и Виттельсбахи. Однако они поддержали инициативу по экспроприации, без компенсации, земельных владений немецких князей, вопрос, который должен был стать предметом предстоящего плебисцита; инициативу по экспроприации спонсировала левая сторона, включая коммунистов. Диссиденты также приняли решение основать новое издательство, Kampfverlag, которое будет выпускать новую партийную газету для севера, Der Nationale Sozialist. Штрайхер также хорошо поработал над завоеванием поддержки партии в этом районе, и отделение в Бамберге было и большим, и преданным власти Мюнхена. Гитлер, конечно, мог использовать народную поддержку в качестве дополнительного оружия в своей пропаганде, чтобы заставить непокорных северян подчиниться. Местные нацисты вышли на демонстрацию в поддержку Гитлера, что, должно быть, произвело впечатление на северных гостей. Дебатов не было; Гитлер не привык спорить со своим окружением, и он не собирался вступать в какую-либо квазидемократическую практику в Бамберге. Конференция была типичной продолжительной гитлеровской монологией. На конференции Гитлер цитировал «Mein Kampf», первый том которого был в основном написан во время его заключения в комфортабельной тюрьме Ландсберга. И его отказ от программы Рабочей ассоциации был полным, косвенным и эффективным. Внешняя политика. Союзы были чисто прагматичными, по словам Гитлера. Рабочая ассоциация предложила союз с Россией. Это, подчеркнул Гитлер, невозможно. Это составило бы «большевизацию Германии» и «национальное самоубийство». Спасение Германии придет вместо этого за счет приобретения жизненного пространства на Востоке: Германия будет иметь Lebensraum за счет России. Эта колониальная политика будет осуществляться, как в Средние века, мечом. Экспроприация. Он однозначно заявил, что некомпенсированная экспроприация князей противоречит целям партии. «Для нас сегодня нет князей, только немцы. Мы стоим на основе закона, и мы не дадим еврейской системе эксплуатации законного предлога для полного разграбления нашего народа». Сектантство. Кроме того, возражения преимущественно протестантских северян против терпимости католицизма баварцами будут тщательно игнорироваться. По словам Гитлера, религиозные вопросы, подобные этому, не имели места в национал-социалистическом движении. Партия стремилась создать народное сообщество, «Volksgemeinschaft», в котором все истинные немцы объединятся для национального единства. Двадцать пять пунктов. Партийная программа не будет изменена. Это была основа всей нацистской идеологии. «Попытка изменить ее была бы предательством тех [в основном «мучеников» Пивного путча], кто умер, веря в нашу идею». Но главный удар Гитлера был не программным. Он предложил диссидентам альтернативную методологию. Партия основывалась не на программе, а на принципе лидерства. Поэтому перед партийным руководством стоял простой выбор: принять или отвергнуть его как бесспорного лидера. Толанд проницательно помещает ультиматум Гитлера в мессианский контекст: «Национал-социализм был религией, а Гитлер был ее Христом. Распятый в Фельдхернхалле и воскресший после Ландсберга, он вернулся, чтобы вести движение и нацию к спасению». После этого несогласие испарилось. Страссер выступил с кратким заявлением, в котором принял лидерство фюрера, и Гитлер обнял Страссера в знак товарищества. Страссер согласился, чтобы получатели альтернативной программы вернули свои экземпляры ему. Геббельс вообще не выступил, что разочаровало его коллег-делегатов с севера.

Strasser first convened a meeting of the party leaders of about a dozen northern Gaue in Hagen, Westphalia on 10 September 1925. The meeting failed to accomplish much, as Strasser was absent due to his mother's serious illness. Nevertheless, the delegates unanimously rejected the strategy of electoral participation, formed the National Socialist Working Association (Full name: Working Association of the Northern and Western German Gaue of the NSDAP), enacted statutes to govern the organization, established a fortnightly publication called the National Socialist Letters (Nationalsozialistische Briefe) with Goebbels as editor, and respectfully notified Hitler in writing of these developments. In no way was this an open revolt against Hitler or an attempted secession from the NSDAP; Hitler gave his approval to the formation of the Association. The members of the Working Association were by statute dedicated to work "in the comradely spirit of National Socialism under the leadership of Adolf Hitler." It basically proposed a corporate state, with peasants tied to their land in a quasi feudalistic manner and with the means of production under government control, while private property rights were nevertheless respected. The most inflammatory provision was the advocacy of expropriation of princely estates, such as the Hohenzollerns and the Wittelsbachs. They did, however, support the initiative to expropriate, without compensation, the landholdings of the German princes, an issue which would be the subject of an upcoming plebiscite; the expropriation initiative had been sponsored by the Left, including the Communists. The dissidents also passed a resolution to start a new publishing house, the Kampfverlag, which would operate a new party newspaper for the north, Der Nationale Sozialist. Streicher had also done a good job in gaining support in the area for the Party, and the Bamberg branch was both large and devoted to the authority of Munich. Hitler of course could use the popular support as a further weapon in his propaganda to coerce the rambunctious northerners into line. The local Nazis turned out to demonstrate in favor of Hitler, which must have impressed the northern visitors. There was no debate; Hitler was not in the habit of debating with his entourage in any event, and he had no intention of engaging in any such quasi democratic practice at Bamberg. The conference was a typical lengthy Hitlerian monologue. At the conference, Hitler drew from Mein Kampf, the first volume of which was principally written while he served his time in the comforts of Landsberg Prison. And his rejection of the Working Association's programme was complete, oblique and effective. Foreign Policy. Alliances were purely pragmatic, according to Hitler. The Working Association had suggested alliance with Russia. This, Hitler emphasized, was impossible. It would constitute the "bolshevization of Germany" and "national suicide." Germany's salvation would come instead by acquisition of living space in the East: Germany would have Lebensraum, at Russian expense. This colonial policy would be accomplished, as in the Middle Ages, by the sword. Expropriation. He stated without equivocation that the uncompensated expropriation of the princes was contrary to the party's aims. "There are for us today no princes, only Germans We stand on the basis of law, and we will not give a Jewish system of exploitation a legal excuse for the complete plundering of our people." Sectarianism. Furthermore, the objections of the mainly Protestant northerners to the toleration of Catholicism by the Bavarians would be studiously ignored. Religious questions such as this had, according to Hitler, no place in the National Socialist movement. The party aimed to create a people's community, a 'Volksgemeinschaft' in which all true Germans would bond together for national unity. The Twenty Five Points. The Party programme would not be changed. It was the foundation of all Nazi ideology. "To tamper with it would be treason to those [principally the "martyrs" of the Beer Hall Putsch] who died believing in our idea." But Hitler's major thrust was not programmatic. He offered the dissidents an alternative methodology. The party was based not on program, but on the principle of the leader. The party leadership therefore had a simple choice: either accept or reject him as the unquestioned leader. Toland astutely places Hitler's ultimatum in Messianic terms: "National Socialism was a religion and Hitler was its Christ. Crucified at the Feldherrnhalle and risen after Landsberg, he had returned to lead the movement and the nation to salvation." The dissent evaporated after this. Strasser made a short statement in which he accepted the Führer's leadership and Hitler put his arm around Strasser in a show of comradeship. Strasser agreed to have the recipients of the alternative program return their copies to him. Goebbels did not speak at all, dismaying his fellow northern delegates.

Салдары

Гитлер Штрассер мен Геббельсті жақындастыру әрекеттерін жалғастырды. Штрассерге қатысты, Гитлер оның басқаруындағы жаңа баспа үйін құруға келісім берді. Ол Штрассерге екі Гау (Вестфалия және Солтүстік Рейнланд) біріктіріп, «Гроßгау Рур» деп аталатын жаңа, күшті бір құрылым құруға рұқсат берді, мұнда Геббельс, Пфеффер және Кауфман билік ететін үштік ретінде тағайындалды. Штрассерді ынталандыру үшін, ол 1926 жылғы сәуір айында партия жетекші кадрларындағы Эссерді үгіт-насихат жетекшісі лауазымынан алып тастады, соңынан бұл лауазымды Штрассерге берді. Штрассер автомобиль апатында жарақаттанғанда – оның машинасы жүк пойызымен соқтығысқанда – Гитлер оны Ландшуттағы үйінде барып, үлкен гүл шоғын және көңіл айтуын жеткізді. Гитлер Геббельске де қамқорлық жасады. Ол Геббельсті 1926 жылғы 8 сәуірде Бюргербрюкеллерде Гитлермен бірге сахнада сөйлеуге шақырды және бұл оқиғаны кеңінен жариялады. Гитлердің шофері, суперзарядталған «Мерседес» көлігімен Геббельсті (Пфеффер мен Кауфманмен бірге) теміржол станциясынан алып, Мюнхен қаласын аралап көрсетті. Гитлер үштікке қонақүйінде құшақ жайып қарсы алды, ал Геббельс күнделігіне «Бамбергке қарамастан, оның мейірімділігі бізді ұялтты» деп жазды. Геббельс сыра залында сөйлегеннен кейін, көрермендер ынтамен жауап берді, ал Гитлер Геббельсті «көздерінен жас шығып» құшақтап алды. Келесі күні Гитлер Геббельс, Пфеффер және Кауфманды бүлікшілдік істері үшін сөккенімен, оларды кешірді, ал Геббельс күнделігіне «бірлік орнады. Гитлер ұлы» деп жазды. Гитлер Геббельспен әңгімелесуін жалғастырып, оны Гитлердің пәтерінде тамақтандыруға шақырды, онда Гели жас Геббельске көңіл бөліп, оны қуантты. Кейін Гитлер Геббельсті Баварияда бір күндік саяхатқа алып шықты, ал Гитлер Штутгартта сөйлегенде Геббельс онымен бірге сахнада болды. Тамыз айының соңында Геббельске 1926 жылғы қазан айының соңында қабылдаған, Gau Berlin Brandenburg-тің Gauleiter-інің беделді лауазымы ұсынылды. Геббельс Гитлер режимі құлағанға дейін оның ең адал серіктерінің бірі болып қалды. 1926 жылғы 1 шілдеде Гитлер директиваға қол қойды, онда НСДАП үлкен жұмысшылық бірлестік екенін, сондықтан жеке Гаулердің бірігуі түріндегі кіші жұмысшылық бірлестіктерге «қандай да бір негіз жоқ» екенін, осылайша Жұмысшылық бірлестіктің қажеттілігін жойды. Оның ресми таратылуы туралы Штрассер 1926 жылғы 1 қазанда NS Briefe-де жариялады.

Hitler continued his efforts to conciliate both Strasser and Goebbels. As to Strasser, Hitler approved the establishment of the new publishing house under Strasser's control. He allowed Strasser to merge two Gaue (Westphalia and Rhineland North) into one new and more powerful entity named the Großgau Ruhr, with Goebbels, Pfeffer and Kaufmann as a ruling triumvirate. To placate Strasser, he even removed Esser from his position as Propaganda Leader in the party's leadership cadre in April 1926 and eventually gave the post to Strasser. When Strasser was injured in an automobile accident—his car was hit by a freight train—Hitler visited him in his Landshut home, bearing a large bouquet of flowers and expressions of sympathy. Hitler wooed Goebbels as well. He invited Goebbels to speak, with Hitler on stage, at the Bürgerbräukeller on 8 April 1926, and had the event widely publicized. Hitler's chauffeur, driving the supercharged Mercedes, picked up Goebbels (along with Pfeffer and Kaufmann) at the train station and gave them a tour of Munich. Hitler greeted the trio at their hotel and Goebbels confessed to his diary that "his kindness in spite of Bamberg makes us feel ashamed." After Goebbels' speech at the beer hall, the audience responds wildly and Hitler embraces Goebbels, with "tears in his eyes." The next day Hitler dressed down Goebbels, Pfeffer and Kaufmann for their rebelliousness but forgave them, and Goebbels wrote in his journal that "unity follows. Hitler is great." Hitler continued his conversations with Goebbels and invited him to dine in Hitler's apartment, accompanied by Geli, who flirted with the young Goebbels, much to his delight. Later, Hitler took Goebbels on day long sightseeing tours in Bavaria and when Hitler spoke in Stuttgart, Goebbels was on stage with him. At the end of August, Goebbels was offered the prestigious post of Gauleiter of Gau Berlin Brandenburg, which he accepted in late October 1926. Goebbels would remain one of Hitler's most loyal lieutenants until the end of the regime. On 1 July 1926, Hitler signed a directive stating that since the NSDAP represented a large working association, there was "no justification" for any smaller working associations in the form of combinations of individual Gaue, rendering the Working Association superfluous. Its formal dissolution was announced by Strasser in the NS Briefe of 1 October 1926.