Альф Нильс Кристиан Росс: Даниялық құқықтанушы және заң философы
Alf Ross
Альф Росс (1899-1979) – даниялық заңгер, Еуропалық құқық қорғау сотының судьясы. Скандинавиялық заң реализмінің көрнекті өкілі, Х.Л.А. Хартпен пікірсайысымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Даниялық заңгер (1899–1979)
Danish jurist (1899–1979)
Альф Нильс Кристиан Росс (10 маусым 1899 – 17 тамыз 1979) – даниялық заңгер, құқық философы және Еуропалық адам құқықтары сотының судьясы (1959–1971). Ол скандинавиялық құқықтық реализмнің көрнекті қайраткерлерінің бірі ретінде белгілі. 1959 жылы әйгілі британдық құқық философы Х. Л. А. Хартпен болған пікірсайысы, «Кембридж заң журналында» (Vol. 17) жарияланған, құқықтық позитивизм мен құқықтық реализм арасындағы қазіргі қақтығысты қалыптастыруда маңызды рөл атқарды.
Alf Niels Christian Ross (10 June 1899 – 17 August 1979) was a Danish jurist, legal philosopher and judge of the European Court of Human Rights (1959–1971). He is best known as one of the leading figures of Scandinavian legal realism. His debate in 1959 with the prominent British legal philosopher H. L. A. Hart – which began in the Cambridge Law Journal (Vol. 17) – was important in framing the modern conflict between legal positivism and legal realism.
Білім және академиялық мансап
Росс Копенгагенде мемлекеттік қызметкер Фредерик Росс ұлы ретінде дүниеге келді және 1917 жылы орта мектепті бітірді. Росс Копенгаген университетінде заң мамандығын оқып, 1922 жылы тәмамлады. Содан кейін ол адвокат кеңсесінде жұмыс істеді. 1923 жылы ол екі жарым жылға созылған саяхат бастады, оның барысында Франция, Англия және Австрияны аралады, онда ол заң ғалымы Ханс Келсенмен танысып, дос болып кетті. 1928–1929 жылдары Уппсала университетінде оқыды, 1929 жылы Аксель Хагерстремнің жетекшілігімен философия ғылымдарының докторы дәрежесін алды. 1935 жылы Копенгаген университетінде конституциялық құқықтан сабақ беруге тағайындалды.
Ross was born in Copenhagen as a son of civil servant Frederik Ross and graduated from high school in 1917. Ross studied law at the University of Copenhagen graduating in 1922. He consequently worked in a barrister's office. In 1923, he commenced a study tour, which would last for two and a half years, visiting France, England and Austria, where he met and befriended fellow legal scholar, Hans Kelsen. He spent 1928–1929 at the Uppsala University, receiving a doctoral degree in philosophy in 1929 under the supervision of Axel Hägerström. In 1935, he was appointed to teach constitutional law at the University of Copenhagen.
Заң және сот төрелігі туралы
1953 жылы Росс өзінің ең танымал кітабы «Om Ret og Retfærdighed» (кейіннен ол ағылшын тілінде «Құқық және әділдік» деген атпен жариялайды) жариялады. Бұл кітапта ол заңға ерекше мәртебе берудің алдын ала негізделген дұрыстығы жоқ екенін айтады. Тәжірибе басшылыққа алынады. Мысалы, «suum cuique tribuere» – «әркімге өз тиесілісін беру» деген атақты қағида, егер нақты кімге не тиесілі екені анықталмаса, мағынасыз болады, яғни бұл мәселе сұраққа жауап іздеумен байланысты (Құқық және әділдік туралы, § 64 (276-бет)). Оның фактілерден басқа ештеңеге сүйенбеуі мынадай тұжырымдарға әкеледі: «Құқықтық ереже дұрыс та емес, бұрыс та емес; ол – директива». (Құқық және әділдік туралы, § 2 (2-бет)). Сонымен қатар, бұл норма азаматтарға емес, судьяларға бағытталған (Құқық және әділдік туралы, § 7 (33-бет)). Осы ойға сүйене отырып, ол табиғи құқық көзқарастарына қарсы тұрады: «Табиғи құқық, сатылған әйел сияқты, әркімнің қызметінде. Табиғат заңдарына сілтеме жасау арқылы қорғауға болмайтын идеология жоқ. Шындығында, басқаша болуы мүмкін бе, өйткені әрбір табиғи құқықтың түпкі негізі жеке, тікелей түсініктерде, айқын ойлар мен сезінуде жатыр. Менің сезінуім сенің сезінуіңнен нашар бола алмайды ма? Дәлелді шындық өлшемі ретінде қарастыру метафизикалық тұжырымдардың толығымен кездейсоқ сипатын түсіндіреді. Ол оларды кез келген субъективті бақылаудан жоғары қояды және шексіз ойлап табу мен догматизмге есік ашады». (Құқық және әділдік туралы, § 58 (261-бет)).
In 1953, Ross published his most famous book Om Ret og Retfærdighed (which he would later publish in English, under the title On Law and Justice). In this book, he states that there is no a priori validity to give the law some special position. Experience serves as a guideline. This means, for example, that the famous dictum ‘suum cuique tribuere’, ‘to give to everyone his own’, has no meaning until it has been determined what actually belongs to someone, which means that this is a matter of begging the question (On Law and Justice, § 64 (p. 276)). His determination not to rely on anything but the facts leads to statements as the following: “The legal rule is neither true nor false; it is a directive.” (On Law and Justice, § 2 (p. 2)). Furthermore, the norm is directed at judges rather than citizens (On Law and Justice, § 7 (p. 33)). In this line of thought, he opposes natural law approaches: “Like a harlot, natural law is at the disposal of everyone. The ideology does not exist that cannot be defended by an appeal to the law of nature. And, indeed, how can it be otherwise, since the ultimate basis for every natural right lies in a private direct insight, an evident contemplation, an intuition. Cannot my intuition be just as good as yours? Evidence as a criterion of truth explains the utterly arbitrary character of the metaphysical assertions. It raises them up above any force of inter subjective control and opens the door wide to unrestricted invention and dogmatics.” (On Law and Justice, § 58 (p. 261).)