Жалпы табыстан қарызға төленетін үлес пайыздық көрсеткіші
Debt-to-income ratio
Жылдық табысқа шартылы қарыздық жүктеме (DTI) – бұл айлық табыстың қарыз төлеуге жұмсалатын пайызы. Несие алу үшін маңызды көрсеткіш! (28/36) формуласы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жалпы табыстың қарызға төленетін пайызы
% of gross income paid towards debts
Тұтынушылық ипотека саласында қарыздың табысқа қатынасы (DTI) – тұтынушының айлық жалпы табысының қарыз төлеуге жұмсалатын пайызы. (Нақтырақ айтқанда, DTI көбінесе тек қарыздарды ғана емес, сонымен қатар негізгі соманы, салықтарды, алымдарды және сақтандыру төлемдерін де қамтиды. Дегенмен, бұл термин – ыңғайлы, жақсы түсінілетін қысқарту ретінде қолданылатын орнықты тіркес.) DTI-ның екі негізгі түрі бар, олар төменде талқыланады.
In the consumer mortgage industry, debt to income ratio (DTI) is the percentage of a consumer's monthly gross income that goes toward paying debts. (Speaking precisely, DTIs often cover more than just debts; they can include principal, taxes, fees, and insurance premiums as well. Nevertheless, the term is a set phrase that serves as a convenient, well understood shorthand.) There are two main kinds of DTI, as discussed below.
ДТИ-ның екі негізгі түрі
ДТИ-дің екі негізгі түрі жұп ретінде көрсетіледі (мысалы, 28/36). Бірінші ДТИ, «алдыңғы коэффициент» деп аталады, табыстың қанша пайызы тұрғын үй шығындарына жұмсалатынын көрсетеді. Жалға алушылар үшін бұл – жалға төлемақысы, ал үй иелері үшін – PITI (ипотеканың негізгі сомасы мен пайызы, ипотекалық сақтандыру сыйлықақысы [қажет болған жағдайда], мүліктік сақтандыру сыйлықақысы, жылжымайтын мүлік салығы және үй иелері қауымдастығының жарналары [қажет болған жағдайда]). Екінші ДТИ, «кері коэффициент» деп аталады, табыстың қанша пайызы барлық үнемі төленетін қарыз төлемдеріне жұмсалатынын көрсетеді, оның ішінде бірінші ДТИ-ге жататын төлемдер де, сондай-ақ несие карталары, автокөлік несиесі, студенттік несие, балаларға жәрдемақы, алимент және сот шешімдері сияқты басқа да қарыздар да бар.
The two main kinds of DTI are expressed as a pair using the notation (for example, 28/36). The first DTI, known as the front end ratio, indicates the percentage of income that goes toward housing costs, which for renters is the rent amount and for homeowners is PITI (mortgage principal and interest, mortgage insurance premium [when applicable], hazard insurance premium, property taxes, and homeowners' association dues [when applicable]). The second DTI, known as the back end ratio, indicates the percentage of income that goes toward paying all recurring debt payments, including those covered by the first DTI, and other debts such as credit card payments, car loan payments, student loan payments, child support payments, alimony payments, and legal judgments.
Қаулыға сәйкес келмейтін кредиттер
2000 жылдары сәйкес келмейтін несиелер үшін 55-ке дейінгі артқы қатынас шектері кеңінен қолданыла бастады, себебі қаржы индустриясы жылжымайтын мүлік көпіршігінің ықпалымен, инновациялық шарттар мен механизмдерді пайдаланып, несие беруді жеңілдетумен айналысты. Ипотекалық бизнес өзгеріске ұшырады, дәстүрлі ипотекалық банктердің қызметін көлеңкелі банк жүйесінен түскен несиелер басып озды, бұл көлемі жағынан дәстүрлі қаржыландыру секторымен теңесті. Субстандартты ипотекалық дағдарыс нарықта түзету жасады, көптеген несие алушылар үшін бұл шектеулерді қайта төмендетіп, несие берудегі босаңсудан кейін күтілетін қатаңдауды көрсетті. Креативті қаржыландыру (жоғары тәуекелдік қатынастарды қамтитын) әлі де бар, бірақ қазіргі таңда клиенттердің жағдайына қатаң және ақылға қонымды талаптар қойылып, несие беріледі.
Back ratio limits up to 55 became common for nonconforming loans in the 2000s, as the financial industry experimented with looser credit, with innovative terms and mechanisms, fueled by a real estate bubble. The mortgage business underwent a shift as the traditional mortgage banking industry was shadowed by an infusion of lending from the shadow banking system that eventually rivaled the size of the conventional financing sector. The subprime mortgage crisis produced a market correction that revised these limits downward again for many borrowers, reflecting a predictable tightening of credit after the laxness of the credit bubble. Creative financing (involving riskier ratios) still exists, but nowadays is granted with tighter, more sensible qualification of customers.
Тарихи шектері
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі кезеңде ақша беру және қарыз алу ісі сапалық жағынан өзгерді. Осы кезеңге дейін FHA және VA (G.I. арқылы) 30 жылдық, белгілі бір мөлшерде пайыздық ставкасы бар, амортизациялық ипотеканың жаппай нарығын құруға бастама берді. 1970 жылдарға дейін орташа еңбек ететін адамдар кредит картасы бойынша қарызды қолдана бастады (толық ақпарат Credit card#History бөлімінде). Сондықтан 1970 жылдары қолданылған DTI шегі PITI <25% болды, ал екінші DTI коэффициенті үшін (кредит карталарын қоса есептегенде) белгіленген шек болған жоқ. Яғни, қазіргі нотацияда бұл 25/25 түрінде көрсетілуі мүмкін, немесе дәлірек айтқанда, 25/NA, мұнда NA шегі несие берушілердің әрбір жағдай бойынша өздерінің қалауынша белгіленетін. Келесі онжылдықтарда бұл шектер біртіндеп көтерілді, ал екінші шек (қазіргі заманғы несиелік рейтингтің дамуымен бірге) заңмен бекітілді, себебі несие берушілер тәжірибелік жолмен қанша тәуекел пайдалы екенін анықтады. Бұл тәжірибелік процесс бүгінге дейін жалғасуда.
The business of lending and borrowing money has evolved qualitatively in the post–World War II era. It was not until that era that the FHA and the VA (through the G. I. Bill) led the creation of a mass market in 30 year, fixed rate, amortized mortgages. It was not until the 1970s that the average working person carried credit card balances (more information at Credit card#History). Thus the typical DTI limit in use in the 1970s was PITI<25%, with no codified limit for the second DTI ratio (the one including credit cards). In other words, in today's notation, it could be expressed as 25/25, or perhaps more accurately, 25/NA, with the NA limit left to the discretion of lenders on a case by case basis. In the following decades these limits gradually climbed higher, and the second limit was codified (coinciding with the evolution of modern credit scoring), as lenders determined empirically how much risk was profitable. This empirical process continues today.
Канада
Vanier отбасы институты қарызды табысқа қатынасы ретінде отбасының жалпы қарызын таза табысқа шаққанда есептейді. Бұл өзгеше көрсеткіш, себебі ол ақша ағынын (жылдық салықтан кейінгі табыс) жоғарыда айтылғандай қарыз төлеміне емес, тұрақты санға (жинақталған қарызға) салыстырады. Институт 2010 жылдың 17 ақпанында орташа канадалық отбасының 100 000 доллар қарызы бар екенін, демек салықтан кейінгі таза табысына шаққандағы қарызы 150% құрайтынын хабарлады.
The Vanier Institute of the Family measures debt to income as total family debt to net income. This is a different ratio, because it compares a cashflow number (yearly after tax income) to a static number (accumulated debt) rather than to the debt payment as above. The Institute reported on February 17, 2010 that the average Canadian Family owes $100,000, therefore having a debt to net income after taxes of 150%
Ұлыбритания
Англия Банкі (2014 жылдың 26 маусымынан бастап) ипотекалық несиелерге қарызды табысқа қатынасының 4,5 еселік шектеуін енгізді (Тұтынушының ипотекасы жылдық табысынан 4,5 есе артық болмауы тиіс). Бұл шара жылдам өсіп бара жатқан үй бағасын тежеу мақсатында жасалды. Бұрын несие алушылардың төлем қабілетсіздік қаупін бағалау үшін банктердің ішкі стандарттарына сүйенгенімен, 2008 жылғы қаржы дағдарысынан кейін тұрғын үй нарықтары арасындағы жұқпа қаупінің тым жоғары екендігі анықталды, сондықтан тек ерікті реттеуге жүктелуге болмайтындығы шешілді.
The Bank of England (as of June 26, 2014) implemented a debt to income multiplier on mortgages of 4.5 (A consumer mortgage can be 4.5 times the size of annual income), in an attempt to cool rapidly rising house prices. Previously internal standards were relied upon in order to assess the risk of defaults however in the wake of the 2008 financial crisis it was decided that the risk of contagion between housing markets was too great in order to rely solely on voluntary regulation.