Тұтынуға бейімділіктің орташа көрсеткіші: Кейнстің теориясы
Average propensity to consume
Тұтынуға бейімділік (APC) – Кийнс теориясы бойынша, табыс пен тұтыну арақатынасы. Орташа және шекті тұтынуға бейімділік, тұтыну функциясы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орташа тұтыну бейімділігі (ОТБ) (сондай-ақ шекті тұтыну бейімділігі) – Джон Мейнард Кейнс тұтыну функциясын талдау үшін әзірлеген ұғым, бұл функция үй шаруашылығының жалпы тұтыну шығыстарын (С) автономды тұтынудан (Са) және табыстан (Y) (немесе жұмсалатын табыстан (Yd)) тұтынуға шекті бейімділікпен (c1 немесе ШТБ) көбейтілген түрінде көрсетеді. Кейнстің пікірінше, жеке тұлғаның нақты табысы жинақтау және тұтыну шешімдерін анықтайды. Тұтыну функциясы:
Average propensity to consume (APC) (as well as the marginal propensity to consume) is a concept developed by John Maynard Keynes to analyze the consumption function, which is a formula where total consumption expenditures (C) of a household consist of autonomous consumption (Ca) and income (Y) (or disposable income (Yd)) multiplied by marginal propensity to consume (c1 or MPC). According to Keynes, the individual's real income determines saving and consumption decisions. Consumption function:
Орташа тұтыну бейімділігі – тауарлар мен қызметтерге жұмсалған табыстың проценттік көрсеткіші ретінде қарастырылады. Бұл табыстың тұтынуға жұмсалатын үлесі болып табылады және ол жалпы тұтыну шығыстарын (С) жалпы табысқа (Y) бөлу арқылы есептеледі.
The average propensity to consume is referred to as the percentage of income spent on goods and services. It is the proportion of income that is consumed and it is calculated by dividing total consumption expenditure (C) by total income (Y):
Оны табыстың әрбір ақша бірлігіне жұмсалатын шығындар ретінде де түсіндіруге болады. Сонымен қатар, Кейнстің теориясы бай адамдар өз табыстарының аз бөлігін, одан аз бай адамдарға қарағанда тұтынуға жұмсайды деп мәлімдейді. Бұл автономды тұтынудың нәтижесі, себебі әркімнің тамақтанып, киінуге қажеттілігі болады, сондықтан олар белгілі бір мөлшерде тамақ пен киім сатып алады немесе жалдақы төлейді, яғни олардың барлығы осы қажеттіліктерге белгілі бір сома ақша жұмсайды. Сондықтан, табыс пен байлық артқан сайын бұл көрсеткіш төмендейді. Осы себепті кедейлер байларға қарағанда көбірек тұтынады көрінеді. Бірақ олар өз табыстарының үлкен бөлігін тұтынуға жұмсауға мәжбүр, себебі олардың қолжетімді ақшасы аз. Орташа тұтыну бейімділігі, тұтынуға шекті бейімділік (ШТБ) сияқты маңызды емес, ол ақша бірлігіне шаққандағы үй шаруашылығы табысының қосымша өзгеруі нәтижесінде тұтыну шығыстарындағы қосымша өзгерісті көрсетеді және тұтыну функциясының табысқа қатысты туындысы ретінде есептеледі (тұтынудағы өзгерістер мен табыстағы өзгерістер арақатынасы). Ол жиынтық шығындар моделінде көбейтушіні есептеу үшін қолданылады.
It can be also explained as spending on every monetary unit of income. Moreover, Keynes's theory claims that wealthier people spend less of their income on consumption than less wealthy people. This is caused by autonomous consumption as everyone needs to eat and get dressed, so they buy a certain amount of food and clothes or pay rent, they all spend some amount of money on these necessities. So the ratio is falling with higher income and wealth. This is why it seems like the poor consume more than the rich. But they only need to spend larger amount of their income on consumption because they have less money available. Average propensity to consume is not as significant as the marginal propensity to consume (MPC) which represents an additional change in consumer spending as a result of an additional change in household income per monetary unit and it is calculated as derivative of consumption function with respect to income (ratio of change in consumption to change in income). It is used for calculating multiplier in aggregate expenditures model.
Орташа тұтынушылық бейімділік төмендеп келеді
Автономды тұтыну оң болғандықтан (Ca>0), АПК қатынасы қолжетімді табыс артқан сайын төмендейді, себебі табыс өскенде тұтыну шығындарының үлесі азаяды, өйткені ол табыстың кішігірім бөлігін құрайды. Табыс тұтынудан жылдамырақ өседі. Кейнс үнемдеуді мүмкіндік ретінде қарастырғандықтан, байлардың табыстарынан кедейлерге қарағанда көбірек үнемдеуіне күтім білдірді.
Since autonomous consumption in positive (Ca>0), the ratio of APC falls with increase in disposable income because with increase in income the proportion of consumption expenditures is decreasing as it creates smaller part of income. Income also rises faster than consumption. Since Keynes considered savings a luxury, he expected the rich to save more from their income than the poor.
Тұтынуға деген орташа бейімділік ешқашан нөлге тең бола алмайды
APC-нің нөлге теңелуінің жалғыз ғана мүмкіндігі – тұтынудың нөлге төмендеуі. Бірақ, мұндай жағдай болуы мүмкін емес, себебі тұтыну функциясы әрқашан оң мәнге ие болатын автономды тұтынудан (Ca) құралады.
The only possible way for APC to be zero is when consumption becomes zero. However, this is impossible because the consumption function includes autonomous consumption (Ca), which is always positive.
Орташа тұтыну бейімділігінің графикалық бейнесі
АПК графикалық түрде бастапқы нүктеден басталатын тұтыну функциясының еңістігімен көрсетіледі (бұл ұзақ мерзімді кезеңге қатысты: C=cY, Ca=0). Егер тұтыну функциясы бастапқы нүкте арқылы өспесе, нақты табыс деңгейіндегі АПК, бастапқы нүкте мен тұтыну қисығының сол табыс деңгейіндегі нүктесін қосатын түзудің еңістігі арқылы анықталады.
Graphically is APC represented by the slope of consumption function which starts from the origin (it holds for the long run: C=cY, Ca=0). If the consumption function does not go through the origin, APC for certain income is given as the slope of the line connecting the origin and a certain point on consumption curve for a given income.
Тұтынуға деген орташа бейімділік және жинауға деген орташа бейімділік (APS)
Кейнстің тұтыну және жинақтау (S) функциялары мен олардың қолжетімді табысқа қатынасы бойынша табыс, тұтыну шығындары мен жинақталған табыстан тұрады: Y=C+S=Ca+cY+sY, мұнда s - жинақтауға шекті бейімділікті (MPS) білдіреді. Теңдеуді табысқа бөлсек, 1=APC+APS. Осылайша, APC=1-APS. АПК – орташа жинақтау қабілетіне толықтыру. Демек, орташа тұтынуға бейімділіктің өзгеруі жинақтауға бейімділікті де анықтайды. Бұл, отбасының барлық табысы жинақталуға немесе жұмсалуға тиіс екенін білдіреді. Табыс артқан сайын отбасылар көбірек үнемдей алады (APC төмендейді).
According to Keynes's consumption and saving (S) functions and their relation to disposable income, income consists of consumption expenditure and saved income: Y=C+S=Ca+cY Ca+sY, where s represents marginal propensity to save (MPS). By dividing the equation by income we get that 1=APC+APS. Thus APC=1 APS. APC is a complement to average propensity to save. So a change in average propensity to consume also determines propensity to save. This means that the entire income of a household must be saved or spent. With increasing income households can save more (APC is decreasing).
Тұтынуға деген орташа бейімділік және тұтынуға деген шекті бейімділік (MPC)
АТК>МТК оң кіріс кезінде қысқа мерзімде сақталады. Кіріс артқанда, АТК және МТК екеуі де төмендейді. Дегенмен, АТК-ның төмендеуі МТК-ның төмендеуінен кем. Ал тұтыну функциясы Кейнстік болжамдарға сәйкес өзгереді. Ұзақ мерзімде кіріс тұтынудан жылдам өсетіндіктен, кіріс артаған сайын АТК МТК-ға жақындайды. Осылайша, ұзақ мерзімде МТК=АТК және Ca=0 болғанда ол тұрақты болады. (Математикалық тұрғыдан тұтыну функциясы: C=cY, оны кіріспен бөлгеннен кейін біз APC=(cY)/Y=c=МТК аламыз.)
APC>MPC holds in the short run for positive income. When income increases, APC and MPC, both fall. However, the decline in APC is smaller than the decline in MPC. And the consumption function behaves accordingly to Keynesian assumptions. In the long run, because income rises faster than consumption, with increasing income, APC converges to MPC. So MPC=APC in the long run and it is constant for Ca=0. (Mathematically from the consumption function: C=cY, after dividing it by income we get APC=(cY)/Y=c=MPC.)
Қысқа және ұзақ мерзімді перспективада АБК
Кейнсиандық АПК теориясы, мұнда АПК>АҚК, эмпирикалық тұрғыдан тек қысқа мерзімде ғана жұмыс істейді, себебі ол ұзақ мерзімде "тұрақты дағдарысты" (шексіз созылған депрессияны) болжайды, бірақ мұндай жағдай орын алмады. Осы және Кузнец жұмбағы тұтыну функциясын одан әрі дамытуға себеп болды. Кузнец жұмбағы қысқа мерзімде АПК төмендеу себебін, ал ұзақ мерзімде АПК тұрақты болып қалуын сұрайды. Әлеуметтік психологияның зерттеулеріне негізделген Дюсенберри берген алғашқы түсіндірмелердің бірі, негізсіз ұмытылып кеткен. 1950 жылдары Модильяни мен Фридман ең белгілі екі түсіндірме ұсынды, олар Ирвинг Фишердің уақыт аралық тұтынушы таңдау теориясының нәтижелеріне сүйенді.
Keynesian theory of APC, where APC>MPC, empirically works only in the short term, because it would predict “secular stagnation” (infinity long depression) in the long run, which did not occur. This and the Kuznets riddle were the reasons for further development of consumption function. The Kuznets riddle asks why APC in the short run is decreasing while in the long run APC remains constant. One of the first explanations, which was wrongly almost forgotten, was provided by Duesenberry, who built on the findings of social psychology. The two best known explanations were provided in the 1950s by Modigliani and Friedman, who built on the results of Irving Fisher's theory of intertemporal consumer choice.