Құпияны жасыру: Канадада ЖИТС жұқтыру қылмысы және сот практикасы
R v Cuerrier
Канада Жоғарғы Сотының R v Cuerrier ісі, ЖИТС-ті жасырып жыныстық қатынас жасаудың қылмыс екенін (агрессивті шабуыл) анықтады. Қауіптілік дәлелдеу қажет.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
R v Cuerrier – 1998 жылы Канада Жоғарғы Сотының қабылдаған шешімі. Онда жыныстық серігін ВИЧ жұқпасына қасақана ұшырату, Канада заңнамасы бойынша қудаланатын қылмыс (агрессивті шабуыл) құрайды деп белгіленді.
R v Cuerrier was a 1998 decision by the Supreme Court of Canada, which ruled that knowingly exposing a sexual partner to HIV constitutes a prosecutable crime (aggravated assault) under Canadian law.
Өмірбаян
Бұл оқиғаға 1992 жылы ВИЧ-пен ауыратын Британдық Колумбияда тұратын Генри Кьюрье қатысты. Кейін ол екі әйелмен жыныстық қатынаста болды, ол өзінің ВИЧ-пен ауыратындығын жарияламады, сонымен қатар серіктестерін қорғау үшін презервативтер қолданған жоқ. Кейін екі әйел де Кьюрьедің ВИЧ-пен ауыратындығын біледі, ал Кьюрье кейіннен ВИЧ-пен ауырмайтын екі әйелдің тестілеуіне қарамастан, ауыр қылмыс жасады деп айыпталды. Канада заңына сәйкес, ауыр қылмыс жасады деген айыптау үшін айыпталушының әрекеті арыз берушінің өміріне қауіп төндіргенін және күш қасақана қолданылған болуы керектігін дәлелдеу қажет. Екі әйелдің де онымен қорғанышсыз жыныстық қатынасқа түсуге келіскендігіне негізделген Куерье сот отырысында ақталды. Британ Колумбиясының апелляциялық сотына шағымданғаннан кейін, бірінші соттың шешімі бекітілді.
The case involved Henry Cuerrier, a man from British Columbia who tested positive for HIV in 1992. He subsequently had sexual relationships with two women, in which he neither disclosed his HIV status nor used condoms to protect his partners. Both women later learned of Cuerrier's HIV status, and Cuerrier was subsequently charged with aggravated assault even though both women subsequently tested HIV negative. Under Canadian law, a charge of aggravated assault requires proof that the defendant's actions endangered the life of the complainant, and that the force must have been intentionally applied. Cuerrier, whose case was based on the fact that both women had consented to have unprotected sex with him, was acquitted in the initial court hearing. On appeal to the British Columbia Court of Appeal, the first court's ruling was upheld.
Басқа жағдайлар
Алғашқы канадалық азамат, өзінің ВИЧ-статусын жыныстық серігіне хабарламағаны үшін айыпталған – Угандадан келген иммигрант, Лондон, Онтарио қаласында тұратын Чарльз Ссеньонга. Оған 1980-ші жылдардың соңында үш жыныстық қатынасқа байланысты ауыр шабуыл жасағаны үшін айып тағылды. Алайда, Ссеньонга 1993 жылы ісі бойынша үкім шығарылмастан қайтыс болды. 2003 жылы Ньюфаундлендтен келген Гарольд Уильямсқа 2000 жылғы үкімді күштен шығарған 2003 жылғы даулы шешім бойынша ауыр шабуыл жасады және қоғамдық тәртіпсіздік тудырды деп айыпталды. Уильямс әріптесімен қорғанышсыз жыныстық қатынас жасаған және ол ВИЧ-қа шақырған, бірақ ол салыстырмалы түрде жеңіл жаза алды, себебі айыптау тарапы оның бұрын ВИЧ-қа шақырғандығын дәлелдей алмады. Алайда, бұл шешімнің салдары жеңілдетілді, өйткені Уильямс өз ВИЧ-статусын жарияламай, тағы екі әйелмен қорғанышсыз жыныстық қатынас жасағаны үшін бес жылға бас бостандығынан айырылды. 1991 жылы Жоғарғы Арал шығанағында (Upper Island Cove), Ньюфаундленд және Лабрадордан келген 28 жастағы Рей Мерсер 14 әйелге жұқтыруы мүмкін болған қылмыстық немқұрайлылық жасады деп айыпталды. (Ол Ссеньонгадан кейін айыпталды, бірақ сотқа ертерек барды.) 1992 жылы оған екі жарым жылға бас бостандығынан айырылды; айыптау тарапының апелляциясы бойынша Мерсердің жазасы 11 жылға ұзартылды. Мерсер 2003 жылы түрмеден босатылды. 2003 жылы Эдвард Келли төрт әйелді уақытында хабарламағандықтан ВИЧ жұқтырды деген айып тағылып, үш жылға бас бостандығынан айырылды. 2004 жылы Дженнифер Мерфи Канадада жыныстық серігіне өзінің ВИЧ-статусын хабарламағаны үшін айыпталған алғашқы әйел болды. Ол 2007 жылы айып алынып тасталғанша бір жыл үй қамауында болды, себебі ол оқиға кезінде презерватив қолдануын талап еткен. 2005 жылдың 28 қазанында Канада футбол лигасының ойыншысы Тревис Смит жыныстық серігіне өзінің ВИЧ-статусын хабарламағаны үшін ауыр шабуыл жасады деп айыпталды. Смит 2007 жылдың 8 ақпанында ауыр шабуыл жасағаны үшін кінәлі деп танылды. 16 қарашада сот Джонсон Азиганың ісі алғаш рет тергелгені және 2004 жылы жарияланғаны туралы жеткілікті дәлелдер бар деп шешті, ол екі бірдей қылмыстық істе қатты жаза алды, өйткені оның бұрынғы жыныстық серіктерінің екеуі АИДС-тен қайтыс болды. Ол 2009 жылдың 4 сәуірінде бірінші дәрежелі кісі өлтірудің екі қылмысы, ауыр шабуылдың он қылмысы және ауыр шабуылға талпыныстың бір қылмысы бойынша сотталды. Сарапшылар да осы істердің нәсілдік аспектілеріне назар аударды. Бүгінгі күнге дейін қудаланған ВИЧ жұқтырудың көптеген жағдайлары қара нәсілді ер адамдарға қатысты, өйткені қара нәсілді ер адамдардың арасында ВИЧ жұқтыру деңгейі жоғары. Ссеньонга ісі бойынша 2005 жылы жарияланған маңызды ғылыми мақала "Африкалық иммигранттардың жазалану синдромы" деп аталды. R v Mabior, 2012 SCC 47 – Канада Жоғарғы Сотының серостатус жарияламау үшін қылмыстық жауапкершілікті анықтайтын ең соңғы шешімі. 2004 жылы ВИЧ диагнозы қойылғаннан кейін Клауто Мабиор агрессивті антиретровирустік терапиядан өтті және 2004 және 2006 жылдар аралығында бірнеше серіктеспен жыныстық қатынас жасау кезінде емдеуді жалғастырды. Кондомды үнемі қолданғанына қарамастан, оның серіктестеріне ВИЧ жұққан жоқ. Нәтижесінде, сот мырза Мабиорды ауыр шабуыл жасағаны үшін алты қылмыс бойынша кінәлі деп тапты. "Денеге зиян келтірудің маңызды қаупі" бар жағдайларда серостатус ашуды соттың нақты негіздемесі Куерьеден кейін әрі қарай даулы мәселе болып қала берді. "Cuerrier" ісінде "маңызды қаупі" нақты анықталмағандықтан, төменгі соттар осы бапты әртүрлі түсіндіріп, ВИЧ-пен ауырғандарды қылмыстық жазаға тартып отырды. Көп жағдайда Mabior – бұл Cuerrier ісіне жауап және критерийлерді қатаңдатуға жасалған әрекет. Mabior ісінде сот "егер (i) жыныстық қатынас кезінде айыпталушының вирустық жүктемесі төмен болса; және (ii) презерватив қолданылса, денеге зиян келтірудің маңызды қаупі жоққа шығарылады" деп шешті. Көптеген қылмыстық қудалауға қарсы топтар тіпті бұл түсіндірме де вирустық жүктемесінің төменгі шегін нақты анықтамай, екіұшты екенін айтады.
The first Canadian citizen ever charged with failing to disclose his HIV status to a sexual partner was Charles Ssenyonga, a Ugandan immigrant living in London, Ontario, who was charged with aggravated assault stemming from three sexual encounters in the late 1980s. However, Ssenyonga died in 1993 before a verdict was rendered in his case. Harold Williams of Newfoundland was charged with aggravated assault, and common nuisance in a controversial 2003 decision, which overturned a 2000 sentencing. While Williams knowingly had frequent unprotected sex with a partner, and she became HIV positive, he received a relatively light charge as the Crown could not provide evidence that she was previously HIV negative. However, the impact of this decision was mitigated as Williams was separately sentenced to five years imprisonment for having unprotected sex with two other women without disclosing his HIV positive status. Ray Mercer, a 28 year old man from Upper Island Cove, Newfoundland and Labrador, was charged with criminal negligence causing bodily harm in 1991 after potentially infecting up to 14 women. (He was charged after Ssenyonga, but went to trial earlier.) He was sentenced in 1992 to two and a half years in prison; on a Crown appeal, Mercer's sentence was increased to 11 years. Mercer was released from prison in 2003. In 2003, Edward Kelly was charged, and convicted of knowingly exposing four women to HIV, and sentenced to three years in prison. In 2004, Jennifer Murphy became the first woman charged in Canada with failing to disclose her HIV status to a sexual partner. She spent one year under house arrest before the charge was withdrawn in 2007, mainly because she had insisted on condom use during the incident. On October 28, 2005, Canadian Football League player Trevis Smith was also charged with aggravated sexual assault for failing to disclose his HIV status to a sex partner. Smith was found guilty of aggravated sexual assault on February 8, 2007. On November 16, a court ruled that there was sufficient evidence for Johnson Aziga, whose case was first investigated, and publicized in 2004, to stand trial on two counts of first degree murder after two of his former sexual partners died of AIDS. He was convicted, on April 4, 2009 of two counts of murder in the first degree, ten counts of aggravated sexual assault, and one count of attempted aggravated sexual assault. Analysts have also called attention to the racial aspects of the cases. Many of the cases of HIV transmission prosecuted to date have involved black men, as black men have disproportionately high rates of HIV. One notable scholarly paper on the Ssenyonga case, published in 2005, was titled African Immigrant Damnation Syndrome. R v Mabior, 2012 SCC 47 reflects the Supreme Court of Canada's most recent decision outlining criminal liability for serostatus nondisclosure. After being diagnosed with HIV in 2004, Clato Mabior underwent aggressive antiretroviral therapy, and was adhering to treatment at the time of pursuing sexual relations with multiple partners between 2004 and 2006. Despite intermittent condom use, HIV was never transmitted to his partners. Ultimately, the Court convicted Mr. Mabior with six counts of aggravated sexual assault. The Court's vague justification for serostatus disclosure under circumstances that lead to "significant risk of bodily harm" remained a particularly contentious issue in the aftermath of Cuerrier. Because Cuerrier did not expressly define "significant risk", lower courts inconsistently criminalized HIV positive defendants based on varied interpretations of the clause. In large part, Mabior represents a response to Cuerrier, and an attempt to sharpen the criteria. In Mabior, the Court found that "significant risk of bodily harm is negated if (i) the accused’s viral load at the time of sexual relations was low; and (ii) condom protection was used". Many anti criminalization groups maintain that even this clarification is equally ambiguous without explicitly defining a threshold for low viral load.