Кіріспе
1940 ж. Жапонияны АҚШ-қа шабуылға итермелеу туралы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің меморандумы. Макколлум меморандумы, сондай-ақ Сегіз іс-қимыл меморандумы деп белгілі, 1940 жылдың 7 қазанында лейтенант-командир Артур Х. Макколлум жасаған меморандум. Ол Әскери-теңіз күштерінің капитандығына, Дадли Ноксқа, меморандумда сипатталған әрекеттерге күмәнмен қараған, және Уолтер Страттон Андерсонға жіберілді. Роберт Стиннет бұл меморандумды Рузвельт әкімшілігінің Жапонияны АҚШ-қа шабуыл жасауға құпия түрде итермелеу, АҚШ-ты Еуропа соғысына тарту, бұзылған саяси уәделерге байланысты халықтың наразылығын болдырмау мақсатымен жасаған құпия қастандықтарының бір бөлігі деп санайды. Германия үшінші тарапқа шабуыл жасаған жағдайда Жапонияға көмектесуге міндетті болмады, себебі Үшжақты келісім қорғаныс сипатында болды, бұл Стиннеттің назарынан тыс қалды. 1941 жылдың қарашасына дейін Германия келісім шарттарын бұзатын Жапонияға құпия кепілдіктер берген жоқ. Стиннет Макколлумға кейіннен ол өзі мойындамаған ұстанымды жатқызды. АҚШ әскери тарихшысы Конрад Крейн Стиннеттің тұжырымын түпнұсқа құжатты бұрмалау деп бағаламады. Меморандумда Екінші дүниежүзілік соғыстағы бірнеше елдердің жағдайы сипатталып, АҚШ-тың Тынық мұхитындағы Жапон империясына қатысты сегіз бағыттан тұратын іс-қимыл жоспары ұсынылды, АҚШ-тың "Оңтүстік-Шығыс Азиядағы жапондық экспансияға қарсы тиімді тежеу ретінде қызмет ететін" бірқатар шаралар қабылдауын ұсынды. Құжат сонымен қатар оны тоқтатудың мүмкін болатын жолы ретінде Жапониямен соғысқа шақыруды қарастырады, бірақ "қазіргі саяси жағдайда АҚШ үкіметі Жапонияға қарсы соғыс жариялауға дайын емес деп санайды" деп мойындайды. 1941 жылдың шілдесінде Жапония Қытай үкіметіне жабдықтандыруды тоқтату үшін Француз Индоқытайының оңтүстік бөлігін басып алды, бұл мұнай эмбаргосына әкеп соқты. АҚШ-тың экономикалық санкциялары Жапон үкіметінде дағдарыс тудырды, себебі Вашингтон эмбаргоны алып тастау үшін Қытайдағы жапон әскерлерін шығаруды талап етті. Жапониядағы орташа саясаткерлер келісімге келуге дайын болды, бірақ экономикалық дағдарысты күшпен шешу және ресурстарды басып алуды көздеген радикалдар бұл процеске бөгет қойды. Бұл Макколлум күткен реакцияны тудырған болса да, жапон үкіметі өздері басып алған Қытай аумақтарын бақылауға рұқсат беруді талап етті, бұл АҚШ қабылдауға дайын емес еді. Рузвельт осы меморандумды бұл оқиғалардан бұрын көргендігіне сену қиын, ал құжаттың өзі АҚШ үкіметінің ресми мақұлдауысыз жасалған жеке құжат ретінде қарастырылуы мүмкін. Рузвельт британдық Малайя мен Голландтың Шығыс Индиясына шабуыл болатынын күткен, бірақ Гавайиге емес.
The McCollum memo, also known as the Eight Action Memo, was a memorandum, dated October 7, 1940, sent by Lieutenant Commander Arthur H. McCollumUnreliable source: date=June 2011 in his capacity as director of the Office of Naval Intelligence's Far East Asia section. It was sent to Navy Captains Dudley Knox, who had reservations with the actions described within the memo, and Walter Stratton Anderson. Robert Stinnett asserts this memo was part of a conspiracy by the Roosevelt Administration to secretly provoke the Japanese to attack the United States in order to bring the United States into the European war without generating public contempt over broken political promises. Germany was not obliged to assist Japan if she attacked a third party, as the Tripartite Pact was defensive in nature, something overlooked by Stinnett. It was not until November 1941 that Germany had given Japan secret assurances outside of the treaty provisions. Stinnett has attributed to McCollum a position McCollum later expressly repudiated. U. S. military historian Conrad Crane rejected Stinnett's assertions as a distortion of the original document. The memorandum outlined the general situation of several nations in World War II and recommended an eight part course of action for the United States to take in regard to the Japanese Empire in the South Pacific, suggesting the United States undertake a series of actions "that would serve as an effective check against Japanese encroachments in South eastern Asia." The document also calls for war with Japan as a potential solution to contain it, but acknowledges that "It is not believed that in the present state of political opinion the United States government is capable of declaring war against Japan without more ado." In July 1941, Japan moved to occupy the Southern half of French Indochina to sever supplies for the Chinese government, which induced a crippling oil embargo. The United States economic retaliation caused a crisis within the Japanese government, as Washington demanded a withdraw of Japanese troops in China in exchange for the revocation of the embargo. Moderates in Japan were willing to compromise, but this was quickly disrupted by militants, who decided on a course of war to address the economic crisis and seize these resources by force. While this might have induced the reaction McCollum had hoped for, the Japanese government demanded they be permitted to exert control over their occupied Chinese territories, something the United States was unwilling to accept. Evidence that Roosevelt ever saw the memorandum prior to these events is dubious at best, while the document itself could be interpreted as an offhand document without official U. S. government sanction. Roosevelt had expected an attack on British Malaya and the Dutch East Indies, but not Hawaii.
Сегіз іс-әрекеттің қабылдануы
Меморандумды оқып, капитан Нокс оған қосымша жазды (б. 6): Британияның жеңіліп қалмауы біздің мүддемізге сөзсіз тиесілі. Қазіргі уақытта олардың жағдайы тұрақсыз, және одан артық ештеңе істей алмайды. Біз оларға кем дегенде осы тұрақсыздықты сақтап қалуға көмектесуіміз керек. Ол үшін Англияға бізден қосымша эсминецтер мен әуе күштерін жеткізу қажет болады. Осыны істеу қабілетімізге кедергі келтіретіндей Шығыста ештеңе жасамайық, егер ықтималдық сақталса. Егер Англия тұрақты болса, Жапония Шығыста сақтық танытады. Сондықтан Атлантикада Англияға көрсеткен көмегіміз, оларға да, бізге де Шығыста қорғаныш болады. Дегенмен, мен сіздің шараларыңызға келісемін. Біз екі жаққа дайын болуымыз керек және екеуіне де көмектесуге жеткілікті күшті болуымыз керек. Бұл мәлімдеме АҚШ Британияға қолдау көрсетуді қалағанын білдірсе де, оның талдауынша, Германиямен соғысты жүргізуге кедергі келтіретін асығыс әрекеттерге бармау керек еді. Алайда, ол Американың Қиыр Шығыстағы мүдделері Британ империясының мүдделерімен үйлесетінін санайды. АҚШ армиясының әскери тарихшысы Конрад Крейн Макколлум меморандумының соғысқа шақыру ретінде сипатталуын қабылдамады, ол былай деп жазды: Оның ұсыныстары Жапонияны тоқтатуға және ұстап тұруға, сонымен қатар АҚШ-ты Тынық мұхитында болашақ қақтығысқа жақсырақ дайындауға бағытталған. Жапонияның ашық соғыс әрекеті жасауы, Жапонияға қарсы шараларға халықтың қолдауын алуды жеңілдетеді деген пікір бар, бірақ құжаттың мақсаты осы оқиғаның орын алуын қамтамасыз ету емес.
It is unquestionably to our interest that Britain be not licked – just now she has a stalemate and probably can't do better. We ought to make certain that she at least gets a stalemate. For this she will probably need from us substantial further destroyers and air reinforcements to England. We should not precipitate anything in the Orient that would hamper our ability to do this – so long as probability continues. If England remains stable, Japan will be cautious in the Orient. Hence our assistance to England in the Atlantic is also protection to her and us in the Orient. However, I concur in your courses of action. We must be ready on both sides and probably strong enough to care for both. This statement implies that, while the United States may have desired support to Britain, it did not warrant a reckless provocation might have impeded, in his analysis, the prosecution of a war with Germany. He did, however, regard American interests in the Far East as aligned with those of the British Empire. The characterization of the McCollum memorandum as a recipe for war was not accepted by U. S. Army military historian Conrad Crane, who wrote:
A close reading shows that its recommendations were supposed to deter and contain Japan, while better preparing the United States for a future conflict in the Pacific. There is an offhand remark that an overt Japanese act of war would make it easier to garner public support for actions against Japan, but the document's intent was not to ensure that event happened.