Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық жазушы Ада Эстер Леверсон (туған кезде Беддингтон; 10 қазан 1862 – 30 тамыз 1933) – Оскар Уайльдпен достығымен және ғасыр соңының тапқыр романисі ретіндегі еңбектерімен танымал британдық жазушы.
British writer
Ada Esther Leverson (née Beddington; 10 October 1862 – 30 August 1933) was a British writer who is known for her friendship with Oscar Wilde and for her work as a witty novelist of the fin de siècle.
Отбасы
Леверсон еврей отбасында дүниеге келген. Оның әкесі – Самуэль Генри Беддингтон, жүн саудагері, ал анасының аты – Зилла. Оның сегіз кіші інісі мен сіңлісі болған, олардың біреуі нәресте кезінде қайтыс болды. Оның тірі қалған бауырлары – Эвелин, Джордж, Чарльз, Сибил, Франк, Артур және Вайолет. Сибил (кейін Дейвид Селигманға үйленген) Джакомо Пуччинимен қысқа ғана романға және ұзақ жылға созылған достыққа ие болған. Вайолет (1874–1962) композитор Артур Салливанның үйлену ұсынысын қабылдамады, кейіннен жазушы Сидни Шифке тұрмысқа шықты. 19 жасында Ада ата-анасының рұқсатынсыз Эрнест Леверсонға (1852–1921) үйленді. Ол 1905 жылы Канадаға көшіп кеткен кезде олардың некесі ажырасты. Оның "Кішкентай Оттлилер" трилогиясының оның өзінің некесіне негізделгені айтылады. Оның қызы және өмірбаян жазушысы Вайолет Леверсон 1923 жылы Гай Перси Уиндхамға екінші әйел ретінде тұрмысқа шықты. Оның немересі – әңгімелер мен роман жазатын Фрэнсис Уиндэм. Эрнест Леверсонның туыстарының арасында актер Даррел Фанкорт және, неке арқылы, актер-драматург Брэндон Томас бар.
Leverson was born into a Jewish family. Her father was Samuel Henry Beddington, a wool merchant, and her mother's name was Zillah. She had eight younger siblings, one of whom died in infancy. Her living siblings were named Evelyn, George, Charles, Sybil, Frank, Arthur and Violet. Sybil (who later married David Seligman) had a brief affair and long friendship with Giacomo Puccini. Violet (1874–1962) turned down a marriage proposal from composer Arthur Sullivan and later married author Sydney Schiff. At 19 Ada married Ernest Leverson (1852–1921) without her parents' consent. The marriage broke up when he moved to Canada in 1905. It has been suggested that her trilogy, The Little Ottleys, is loosely based on her own marriage. Her daughter and biographer, Violet Leverson, married Guy Percy Wyndham in 1923 as his second wife. Her grandson was short story writer and novelist Francis Wyndham. Ernest Leverson's cousins include actor Darrell Fancourt and, by marriage, actor playwright Brandon Thomas.
Мансап
Леверсон 1890 жылдары «Black and White», «Punch», «The Yellow Book», «St. Stephen's Review», «Saturday Review» және «Referee» журналдарына материалдар жазып жаза бастады. Ол сонымен қатар драма сыншысы ретінде де жұмыс істеді, бірақ қашан және не жазғаны белгісіз. Оның көптеген еңбектерін анықтау қиын, себебі ол анонимді түрде жазды, сондай-ақ ол пародиалады немесе сынға алған адамдармен көбінесе дос болып қалады. Ол өткір тілімен, зейінімен танымал болды; оның жазу стилі Макс Бербомның шығармаларымен және Сакидің әңгімелерімен салыстырылады. Ол Оскар Уайльдтың адал досы болды, ол оны «Сфинкс» деп атады; Макс Бербом және Джордж Мур да оның жақын достары болды. Осберт Ситвелл «Ұлы таң» еңбегінде оның жас Уильям Уолтонмен Мурды таныстыруға жасаған сәтсіз әрекеті туралы әңгіме келтіреді. Сачеверелл Ситвелл оған өлеңдер жинағын арнады. «Екінші көзден келген махаббат» кітабын жариялағаннан кейін Леверсон көркем әдебиет жазуды тоқтатты. Ол астрология туралы кітапқа алғысөз жазу сияқты, көбінесе шағын жобалармен айналысты.
Leverson began writing during the 1890s, as a contributor to Black and White, Punch, The Yellow Book, St. Stephen's Review, Saturday Review, and Referee. She also worked as a drama critic, though when and what she wrote is unknown. Much of her work cannot be identified because she wrote anonymously, because she frequently befriended the people she parodied and critiqued. She was known as a wit; her writing has been compared to the work of Max Beerbohm and the stories of Saki. She was a loyal friend to Oscar Wilde, who called her Sphinx; Max Beerbohm; and George Moore. Osbert Sitwell wrote an anecdote in Great Morning in which she tries, unsuccessfully, to get Moore to see the young William Walton. Sacheverell Sitwell dedicated a poetry collection to her. After publishing Love at Second Sight, Leverson stopped writing fiction. She worked on ever smaller projects, such as writing the preface to Whom You Should Marry, a book about astrology.
Қабылдау
Леверсонның еңбегі аса танымал болмаса да, 19 ғасырдан бері қазірге дейін сынға алынып, талдаулар жасалып келеді. Сыншылар оның қай романы жақсырақ екендігі туралы пікірде келіспейді – біреулері «Шек», енді біреулері «Тентерхукс», ал тағы біреулері «Екінші көзқарастағы махаббат» романдары деп санайды. Ол шебер диалогтері мен кейіпкерлерді көркем бейнелеуі үшін жиі мақталады, соның салдарынан көптеген адамдар оның театр өнерінде де табысқа жетер еді деп есептейді. Бірақ ол бұл мүмкіндікті пайдаланбаған, тек бір аяқталмаған пьеса ғана жазылған. Бұл Леверсон үшін жазу қаржылық тәуелсіздік құралы емес, хобби болғандықтан болған деп болжанады. The Bookman журналының бір сыншысы оның кейіпкерлерді жеткілікті сипаттамауы «The Twelfth Hour» романының мәнін түсінуге кедерілтіретінін айтқан. Деннис Пупард: «кейбіреулер Леверсонның кейіпкерлерін оның өткірлігін көрсету үшін пайдаланған құрал деп санайды, ал басқалары оның эпиграммалық диалогтары арқылы кейіпкерлерді шеберлікпен және жылдам жасай білгенін айтады». Джон Мейсон Браун Леверсонның шығармаларын «күлкіге дайын, жоғары комедиядан ләззат алатын, ақымақтықтан демалатын, және әлемдік мәселелерге бей-жай қарамайтын, ыңғайлы да, адалсыз адамдармен де ыңғайлы бола алатын» оқырмандарға ұсынады. Маргарет Кросленд бірнеше сыншылардың Леверсонға қатысты пікірлерін жинақтап, оны «Джейн Остиннің алыс туысы, мінез-құлықтың жасырын себептерін сезіне білетін, мақтанға күлетін, отбасылық қарым-қатынастарды түсінетін, бірақ сонымен бірге сыртқы әлемде болып жатқан оқиғаларға да ден қоятын» десе болады.
Leverson's work, though not extremely popular, has been critiqued and analyzed from the 19th century to the present. Critics disagree on which of her novels is the best, some suggesting The Limit, others Tenterhooks, and others Love at Second Sight. She is often praised for her skilful dialogue and characterization, leading many to believe that she would have excelled in theatre. It is interesting that she never acted upon this beyond a single unfinished play; it is assumed that this is because, for Leverson, writing was a hobby rather than a means of financial security. One critic in The Bookman commented on how her lack of characterization distracted the reader from understanding what The Twelfth Hour was about. Dennis Poupard says, "some have found Leverson's characters merely vehicles for her wit, others believe she conveys accomplished characterization deftly and swiftly in the epigrammatic dialogue". John Mason Brown recommended that Leverson's work be read by "those who find laughter no hardship, high comedy a delight, nonsense relaxing, and who are not made uncomfortable by worldlings both comfortable and conscienceless". Margaret Crosland summarized several critics' feelings toward Leverson and reports that she is seen "as a distant descendant of Jane Austen, sensitive to the hidden motives of behavior, ready to laugh at vanity, understanding of married couples, parents, and children, yet seemingly preoccupied with all that was going on in the world outside".
Фильмдегі сурет
1960 жылғы "Оскар Уайльдтың сынақтары" фильмінде оны Максин Одли сомдады. 1997 жылғы "Уайлд" фильмінде оны Зои Ванамакер сомдады.
In the 1960 film The Trials of Oscar Wilde she is played by Maxine Audley. In the 1997 film Wilde she is played by Zoë Wanamaker.