Испания Корольдік сарайы: Риофрио тарихы

Кіріспе

Риофрионың патша сарайы (lang es, paˈlaθjo reˈal de ri. oˈfɾi. o) – Испания корольдік отбасының резиденцияларының бірі. Ол Patrimonio Nacional басқаруында, бұл испан мемлекетіне тиесілі және корольдік отбасы пайдаланатын мүліктерді күтіп ұстауға арналған мемлекеттік мекеме. Ғимарат Испанияның орталық бөлігіндегі Сеговия провинциясындағы Сан-Ильдефонсо муниципалитетіндегі орманды елендер паркінде орналасқан. Сарай итальяндық стильде, шаршы пішінді және үш қабатты, оны итальяндық сәулетші Вирджилио Рабальо Мадридтің Корольдік сарайының үлгісінде жобалаған. Оны 625 гектарға жететін кең орман қоршап тұр, онда көгершіндер мен бұғылар және басқа да жануарлар мекендейді. Монархтар оны негізінен аң аулау үшін пайдаланған, ал король Альфонсо XII және оның әкесі, Франсиско де Асис, патшалық серігі, уақытша түрғын үй ретінде ғана онда тұрған.

Тарих

1746 жылы Елизавета Фарнезе күйеуі Филипп V қайтыс болды, оның орнына күйеу баласы Фердинанд VI таққа отырды. Елизаветаның сарайдан алыстағанын қамтамасыз ету үшін король Фердинанд VI оған Риофриода жеке сарай салып беруге келісті. Күйеу баласы билік құрған жылдары патшайым Ла Гранья де Сан-Ильдефонсодағы Корольдік сарайда тұрды. Сеговиядағы Сан-Ильдефонсо қалашығының ішінде салынған бұл сарай муниципалитетке атын берген қаладан шамамен 18 шақырым қашықтықта орналасқан. Ол Навас-де-Риофрио және Ла-Лоса қалаларына жақын. Сарай итальян стилінде салынған, бұл Елизаветаның Италияның солтүстігіндегі Парма герцогтігінде туғандығын еске түсіреді. Оның жобасын швейцариялық сәулетші Вирджилио Рабальо жасаған, ол Лугано маңындағы Гандриядан шыққан. Сарайдың орталық алаңы бар және үш қабаттан тұрады. Рабальо сыртқы әрлеуге жауапты болды, ал Сексмини Педро оны барлық уақыттағы ең беделді итальян сарайларының біріне айналдырды. Сарай көбінесе Испания патша отбасының ресми резиденциясы – Мадридтегі Корольдік сараймен салыстырылады. Патшайымның ұлы, сол кездегі Неаполь королі Карло VII, Испания тағына отыруын қалаған. Бірақ жұмыстар аяқталмай тұрып, 1759 жылдың тамызында король Фердинанд VI баласыз қайтыс болды, оның орнына король Карлос VII отырды, ол Испания королі Карлос III ретінде танылды. Елизавета ұлы Испанияға келгенге дейін регент болып тағайындалды, содан кейін Аранхуэс сарайында тұрып, 1766 жылы Риофриода тұрмай қайтыс болды. Елизавета төрт баласын таққа отырғызды және мүлікті кіші ұлына, Инфанте Луиске, Чиньшон графына беруді жоспарлады, бірақ ол оны пайдаланбады. Сарай тасталып кеткеннен кейін аң аулау үйі ретінде аяқталды және патшалық отбасы жақын орманды аймақта аң аулаған кезде ғана пайдаланылды. Саксониялық Мария Жозефа Амалия патшайым Фердинанд VII патшамен баласыз некесіне байланысты сарайдың наразылығын болдырмау үшін мұнда тұрды. Сарайды король Франциск, королева Изабелла II-нің күйеуі, әйелінен қашу үшін де пайдаланды, содан кейін король Альфонсо XII, сүйікті әйелі королева Мария де лас Мерседестің қайтысына күйініп, мұнда тұрды. Сарайдағы қызықты орындарға ауланың кеңейтілген бөлігі, әсем баспалдақ, капелла, сондай-ақ картиналар, гобелендер мен жиһаз коллекциясы кіреді. Оның айналасында 625 гектардан астам кең орман бар, онда еліктер және басқа да жануарлар мекендейді. Бүгінде Риофрио аң аулау тарихына арналған мұражайға айналды.

Queen Elisabeth Farnese was widowed in 1746, her husband King Philip V being succeeded by Ferdinand VI, her step son. As such, to ensure that Elisabeth would remain away from the court, King Ferdinand VI agreed to construct a palace at Riofrío for her own disposal. During the reign of her step son, the queen resided at the Royal Palace of La Granja de San Ildefonso. Built in an enclave of the town of San Ildefonso in Segovia, it is some 11 miles from the town that gives its name to the municipality. It is close to the towns of Navas de Riofrío and La Losa. The palace was designed in the Italian style, echoing Elisabeth's birth in the Duchy of Parma, northern Italy. It was designed with a central square and was given three stories high, designed by architect Virgilio Rabaglio, himself Swiss from Gandria near Lugano. Rabaglio was responsible for the exterior decoration Sexmini Pedro, making it one of the most influential Italian palaces of all time. The palace is often likened to its counterpart, the Royal Palace of Madrid, official residence of the Spanish royal family. The dowager queen had wanted her son, then King Carlo VII of Naples to succeed the Spanish throne. However, before the works were completed, King Ferdinand VI died childless in August 1759 and was thus succeeded by King Carlo VII, who was recognised as King Carlos III of Spain. Elisabeth was created regent till her sons arrival in Spain and subsequently resided at the Royal Palace of Aranjuez, dying there in 1766 having never lived at Riofrío. Elisabeth had succeeded in placing four of her children on thrones and intended to give the property to her youngest son, Infante Luis, Count of Chinchón, however he did not use it. Having been abandoned, it was completed as a hunting lodge and was only used when royalty hunted in the nearby forests. Maria Josepha Amalia of Saxony resided there to avoid the courts disapproval of her childless marriage to King Ferdinand VII. The palace was also used by King Francis, consort of Queen Isabel II to avoid his wife and used later still by King Alfonso XII, who resided there while mourning his beloved wife Queen Maria de las Mercedes. Points of interest within the palace include the patio addition, grand staircase, chapel along with its collection of paintings, tapestries and furniture. It is surrounded by a vast forest of 625 hectares, home to deer among other animals. Today Riofrío is the home of a museum dedicated to the history of hunting.