Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық суфражистка (1879–1953)
British suffragette (1879–1953)
Энн "Энни" Кенни (13 қыркүйек 1879 – 9 шілде 1953) – ағылшын жұмысшы табының суфражисткасы және әйелдер әлеуметтік-саяси одағының жетекші тұлғасы болған социалистік феминист. Ол Минни Балдокпен бірлесіп, одақтың алғашқы филиалын Лондонда құрды. Кенни 1905 жылы баспасөз бен жұртшылықтың назарын өзіне аударды, ол және Кристабель Панкхерст Манчестердегі либералдық митингте әйелдерге дауыс беру құқығы мәселесін көтеріп, сэр Эдвард Грейден жауап алуға тырысқандары үшін шабуыл жасады деген айыппен бірнеше күнге түрмеге қамалды. Бұл оқиға Ұлыбританияда әйелдердің сайлау құқығы үшін күрестегі жаңа кезеңнің бастауы болды, соның нәтижесінде белсенді тактика қолданыла бастады. Энни Эммелин Петик-Лоуренс, Баронесса Петик-Лоуренс, Мэри Блэтуэйт, Клара Кодд, Адела Панкхерст және Кристабель Панкхерстпен достық қарым-қатынаста болды.
Ann "Annie" Kenney (13 September 1879 – 9 July 1953) was an English working class suffragette and socialist feminist who became a leading figure in the Women's Social and Political Union. She co founded its first branch in London with Minnie Baldock. Kenney attracted the attention of the press and public in 1905 when she and Christabel Pankhurst were imprisoned for several days for assault and obstruction related to the questioning of Sir Edward Grey at a Liberal rally in Manchester on the issue of votes for women. The incident is credited with inaugurating a new phase in the struggle for women's suffrage in the UK with the adoption of militant tactics. Annie had friendships with Emmeline Pethick Lawrence, Baroness Pethick Lawrence, Mary Blathwayt, Clara Codd, Adela Pankhurst, and Christabel Pankhurst.
Ерте өмір
Кенни 1879 жылы Йоркширдің Батыс Ридингі, Спрингхед қаласында Хорацио Нельсон Кеннидің (1849–1912) және Энн Вудтың (1852–1905) отбасында дүниеге келген. Ол алты қарындасы бар еді: Сара (Нелл), Элис, Каролина (Китти), Джейн (Дженни) және Джесси. Ата-аналары оқуды, пікір таласты және социализмді қолдады. Үш қарындасы мұғалім, ал бір бауыры кәсіпкер болды. Бауыры Роуланд Кенни 1912 жылы Daily Herald газетінің алғашқы редакторы болды. Энни 10 жасында мақта фабрикасында жартылай жұмыс істей бастады, сонымен қатар мектепке де барды. 13 жасында толық жұмысқа орналасып, жергілікті хорда ән шырқады. 1905 жылы Олдхэмдегі социалистік Кларион Вокал клубында сөз сөйледі. Кенни наразылық акциясына қатысқаны үшін үш күнге қамалды; барлығы 13 рет түрмеге отырды. Эммелин Панкхёрст өзінің өмірбаянында: «Бұл Англияда және басқа елдерде бұрын-соңды болмаған науқанның басталуы болды. Біз көптеген жиналыстарды бұздық, бізді зорлықпен шығарып, қорлады. Көбінесе біз қатты түрде жарақаттандық» деп жазды.
Kenney was born in 1879 in Springhead, West Riding of Yorkshire, to Horatio Nelson Kenney (1849–1912) and Anne Wood (1852–1905). There were six other sisters: Sarah (Nell), Alice, Caroline (Kitty), Jane (Jenny), and Jessie. Their parents encouraged reading, debating, and socialism. Three of the sisters became teachers, and a brother became a businessman. A brother, Rowland Kenney, became the first editor (in 1912) of the Daily Herald. Annie started part time work in a cotton mill at the age of 10, while also attending school. She began full time work at 13, and sang in a local choir. speak at the Oldham socialist Clarion Vocal Club in 1905. Kenney was imprisoned for three days for her part in the protest; she was jailed 13 times in total. Emmeline Pankhurst wrote in her autobiography that "this was the beginning of a campaign the like of which was never known in England, or for that matter in any other country we interrupted a great many meetings and we were violently thrown out and insulted. Often we were painfully bruised and hurt "
Кенни мен Минни Балдок 1906 жылы Кеннинг Таунда WSPU-дың алғашқы лондондық бөлімшесін құрды, кездесулер Кеннинг Таунның қоғамдық залында өтті. Сол жылдың маусым айында Кенни, Аделаида Найт және миссис Сбарбороу сол кездегі қазынашылық канцлері Х.Х. Асквитпен кездесуге тырысқанда тұтқындалды. Оларға алты апта түрмеде отыру немесе бір жылға науқанды тоқтату ұсынылды. Кенни, сондай-ақ басқалары да түрмені таңдады. Кенни науқан барысында елдің әртүрлі аймандарына жұмысшы әйелдер жиналыстарына сөз сөйлеуге шақырылды, соның ішінде Патрисия Вудлок пен Элис Моррисси ұйымдастырған көше жиындарында Ливерпульде бір апта бойы науқан жүргізді. 1907 жылдың ақпанында ол Абердинде болды, онда Эммелин мен Кристабель Панкхёрсттерге қосылуы керек еді, бірақ олар палатадағы наразылық акциясында тұтқындалды. Кенни Хелен Фрейзерге қаланың Кастлегейттегі жиынына қосылды, бұл ұлттық WSPU-дан берілген «арнайы міндет» екенін айтты. Кенни WSPU-ның жоғары басшылығының құрамына кірді және 1912 жылы оның орынбасары болды. 1913 жылы ол Флора Драммондпен WSPU өкілдерінің жетекші саясаткерлер Дэвид Ллойд Джордж пен сэр Эдвард Греймен кездесуін ұйымдастырды. Кездесу жұмысшы табының әйелдері өздерінің класын өкілдік ететін шартта ұйымдастырылды. Олар төтеп берген ауыр жалақы мен жұмыс жағдайларын және дауыс беру арқылы әйелдерге демократиялық жолмен жағдайды өзгертуге мүмкіндік беретінін түсіндірді. Лестердегі Элис Хокинс ерлер жұмысшыларының өздерін өкілдік ететін ер адамды қалай таңдай алатынын, ал әйелдер өкілдіксіз қалғанын түсіндірді. Кенни басқа да белсенді әрекеттерге қатысып, көп рет мәжбүрлеп тамақтандыруға ұшырады, ол әрқашан билікпен бетпе-бет келіп, «Мысық пен тышқан» заңының (1913 жылғы Тұтқындар (Ауруға байланысты уақытша босату) заңы) әділетсіздігін көрсетуге тырысты. Бұл заң ауру тұтқындарға (әсіресе аштық ұрысынан немесе мәжбүрлеп тамақтандырудан) жазасын толық өтеуге мүмкіндік бермей, белгілі бір мерзімге босатуға рұқсат берді. Агнес Харбен мен оның күйеуі сияқты қолдаушылар Кенни мен басқаларға сауығу үшін елдік үйлерінде, Ньюлендсте, Чалфонт Сент-Питерде демалуға мүмкіндік берді.
Kenney and Minnie Baldock formed the first London branch of the WSPU in Canning Town in 1906, holding meetings at Canning Town Public Hall. In June that year Kenney, Adelaide Knight, and Mrs Sbarborough were arrested when they tried to obtain an audience with H. H. Asquith, then Chancellor of the Exchequer. Offered the choice of six weeks in prison or giving up campaigning for one year, Kenney chose prison, as did the others. Kenney was invited to speak to working women's gatherings across the country throughout the campaign, including campaigning for a week in Liverpool at street meetings organised by Patricia Woodlock and Alice Morrissey. In February 1907, she was in Aberdeen where she was supposed to be accompanying Emmeline and Christabel Pankhurst, but they had been arrested at the House of Commons protest. Kenny joined Helen Fraser at the city's Castlegate, describing it as a 'special duty' allocated her by the national WSPU. Kenney became part of the senior hierarchy of the WSPU, becoming its deputy in 1912. In 1913 she and Flora Drummond arranged for WSPU representatives to speak with leading politicians David Lloyd George and Sir Edward Grey. The meeting had been arranged with the proviso that these were working class women representing their class. They explained the terrible pay and working conditions that they suffered and the hope that a vote would enable women to challenge the status quo in a democratic manner. Alice Hawkins from Leicester explained how her fellow male workers could choose a man to represent them while the women were left unrepresented. Kenney, who was involved in other militant acts and underwent force feeding many times, was always determined to confront the authorities and highlight the injustice of the Cat and Mouse Act: a suffragette nickname for the Prisoners (Temporary Discharge for Ill Health) Act 1913 which allowed prisoners who were ill (especially from hunger strike or force feeding), to be released on licence for a period, until well enough to be returned to prison to complete their sentence. Supporters, including Agnes Harben and her husband, would offer Kenney and others to recuperate at their country house, Newlands, Chalfont St. Peter.</blockquote>
Кенниге WSPU «Батырлық үшін» Ашаршылық ереуілінің медалі табысталды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Эммелин Панкхёрст суфражистердің жауынгерлік қозғалысын тоқтатуға шақырды және әйелдерді дәстүрлі түрде ерлерге тиесілі жұмыстарды қабылдап, соғыс жұмысына белсенді қатысуға шақырды, өйткені көптеген ерлер майданға кеткен еді. Бұл «Суфражетка» газетінің беттерінде жарияланды, ол 1915 жылдың 16 сәуірінде «Суфражистер үшін императормен күресу азаттық үшін күресуден мың есе маңызды» деген ұранмен қайта басылды. 1915 жылдың күзінде Кенни Эммелин Панкхёрст, Флора Драммонд, Нора Дейкр Фокс және Грейс Роумен бірге Оңтүстік Уэльске, Мидлендске және Клайдсайдке жұмысқа шақыру және лекциялық турға барды, соның ішінде кәсіби одақтарды соғыс жұмысына қолдау көрсетуге шақыру. Кенни өзінің үндеуін Франция мен АҚШ-қа дейін жеткізді. 1921 жылдың тамызында Кенни «Аян» және «суфражистердің құпиялары» атты мақалаларын Шотландияның танымал апталық газеті «The Sunday Post» басылымында жариялай бастады. Серия оның «зауыт қызы» ретіндегі өмірінің тарихымен (10 жасынан бастап жартылай, 13 жасынан бастап толық жұмыспен) басталды; ол социалистік Кларион хорына қосылып, осылайша Кристабель Панкхёрсттің сөйлеуін тыңдап, бір аптадан кейін Панкхёрсттердің Манчестердегі үйінде қонақ болды. Ол кенеттен көптеген зауыт жұмысшыларының алдында сөйлеуге және қарсылық білдірушілермен қалай күресуді үйренгенін айтады. Серияның басқа эпизодтарында Кенни өзінің суфражистік қызметі кезіндегі оқиғалар (және кездескен адамдар) туралы жанды бірінші тұлғада айтты, соның ішінде жоғарыда сипатталған кейбір оқиғалар да бар.
Kenney had been given a Hunger Strike Medal 'for Valour' by WSPU. At the outbreak of World War I in 1914, Emmeline Pankhurst called an end to suffragette militancy and urged the women to become actively involved in war work by taking on jobs that had traditionally been regarded as in the male preserve, as most of those men were now absent at the front. This was set in train through the pages of The Suffragette, relaunched on 16 April 1915 with the slogan that it was 'a thousand times more the duty of the militant Suffragettes to fight the Kaiser for the sake of liberty than it was to fight anti Suffrage Governments'. In autumn 1915 Kenney accompanied Emmeline Pankhurst, Flora Drummond, Norah Dacre Fox and Grace Roe to South Wales, the Midlands and Clydeside on a recruiting and lecture tour to encourage trade unions to support war work. Kenney took her message as far afield as France and the United States. In August 1921, Kenney began publishing her 'Revelations''' and so called 'secrets of suffragettes' in a series of twelve articles in the popular weekly Scottish paper, The Sunday Post,'' among the news, human interest stories and short features. The series began with a potted history of her life as a 'factory girl' (from the age of ten, part time and from thirteen, full time); how she joined the socialist Clarion choir and thus came to hear Christabel Pankhurst speak and a week later was a guest at the Pankhursts' Manchester home. She goes on to describe how she felt about suddenly speaking in public and to crowds of fellow factory workers and learning to handle the hecklers. In other episodes in the series, Kenney gave dramatic first person accounts of the events (and people she met) during her suffrage activism, including some of those described above.
Жеке өмір
Энни суфражисткалар қозғалысындағы көптеген әйелдермен жақын достық қарым-қатынаста болды. Кристабел Панкхерст пен Кеннидің жақын қарым-қатынаста болғаны айтылады. Екеуі бірге Сарк аралына демалуға барды, ал кейбір дереккөздер олардың қарым-қатынасы романтикалық емес, платондық болғанын көрсетеді. Кенни Блатвейттер отбасының досы еді. Ол олардың үйіне, «Игл Хаусқа» жиі келіп тұратын, және басқалардың ешқайсысы сияқты емес, төрт ағаш отырғызды. Блатвейттер оған және оның қарындастарына сыйлықтар мен сағаттар сатып берді, сондай-ақ медициналық және тіс емдеріне төледі. Ол 1953 жылдың 9 шілдесінде 73 жасында Хичин қаласындағы Листер ауруханасында қайтыс болды. Оның қосылу рәсімі АМОРК салты бойынша өткізілді, ал күлі отбасы Саддлворт Моорда шашыратылды.
Annie had many close friendships with women in the Suffragette Movement. Christabel Pankhurst and Kenney were allegedly lovers. The two went on holiday to Sark together and some sources suggest the relationship was platonic rather than romantic. Kenney was a family friend of the Blathwayts. She was a frequent visitor to their home, Eagle House, and unlike everyone else she planted four trees. The Blathwayts paid for presents and watches, and paid medical and dentistry bills for her and her sisters. she died on 9 July 1953, aged 73, in Lister Hospital, Hitchin. Her funeral was conducted according to the rites of AMORC and her ashes were scattered by her family on Saddleworth Moor.
Өлімнен кейін танылу
1999 жылы Олдхэм кеңесі Кеннидің 1892 жылы жұмысын бастаған Олдхэм қаласына жақын Лиздегі Лис Брук Миллде оның құрметіне көк тақта орнатты. 2018 жылдың 14 желтоқсанында Олдхэмдегі Ескі қалалық үйдің алдында халықтан жиналған қаржыға қойылған мүсін ашылды. Оның аты мен суреті (және 58 басқа әйелдердің сайлау құқығы үшін күрескендерінің есімдері) 2018 жылы ашылған Лондонның Парламент алаңындағы Милисент Фосетт мүсінінің тұғырына қашалған.
In 1999, Oldham Council erected a blue plaque in her honour at Lees Brook Mill in Lees, near Oldham, where Kenney had started work in 1892. On 14 December 2018 a statue, funded by public subscription, was unveiled in front of the Old Town Hall in Oldham. Her name and image (and those of 58 other women's suffrage supporters) are etched on the plinth of the statue of Millicent Fawcett in Parliament Square, London, that was unveiled in 2018.