Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Б.з.б. 1-ғасырдағы римдік саясаткер. Публий Плаутий Гипсей – б.з.б. бірінші ғасырда Рим Республикасының саясаткері. Ол б.з.б. 125 жылы консул болған Маркус Плаутий Гипсейдің немересі болған, ол б.з.б. 73 жылы Весталь Діңгесімен жасаған инцест үшін Марк Красссты сотқа берген. Гипсей б.з.б. 60 жылдары Гней Помпей Магнус тұсында квестор болған, және оның *amicitia* (достық / саяси қолдау) болған деп айтылған. Ол б.з.б. 58 жылы Адиль Курул, ал б.з.б. 55 жылы претор болды. Б.з.б. 52 жылы Гипсей – Тит Анний Мило және Квинт Метелл Сципионмен бірге консулдыққа үміткер болған үш адамның бірі. Олардың сайлау науқаны халықты екіге бөліп, көп мөлшерде пара берумен және әр кандидаттың жақтастарынан қарулы топтар құрумен байланысты болды. Ашық қастық әсіресе Публий Клодий Пулхер мен Тит Анний Мило арасында күшті болды. Милоның бір жағында Цицерон, екінші жағында Клодий, Гипсей мен Сципион тұрды. Олардың ашық зорлық-зомбылығы Клодийдің өлтірілуімен және Рим форумындағы Юлия куриясы мен Порция базиликасының өртелуімен аяқталды. Нәтижесінде консулдық пен преторлық сайлаулар аяқталмады, ал Гней Помпей Магнус сол жылға жалғыз консул болды. Бұл лауазымдағы оның бір әрекеті – бірнеше құқық бұзушылық үшін сот процестерін ұсыну, әсіресе пара беру және алу. Ол өзінің бірінші консулдығынан бастап, шамамен жиырма жыл бойы кез келген адамға кез келген адамды жауапқа тартуға мүмкіндік берді. Гипсей осы жаңа заңдар бойынша сотталған көрнекті азаматтардың бірі еді. Помпей, олардың *amicitia*-сына қарамастан, сайлаушылық заңсыздық үшін қудалау кезінде Гипсейді тез тастап кетті. Гипсей одан көмек сұрап, ақсүйек және дос ретінде оның аяқтарына тиді. Помпей оны қорлап, кешкі асқа кедергі келтіргенін айтып, кетіп қалды. Ол кінәлі деп танылып, жер аударылды, бірақ Мило сияқты, сол заң бойынша жер аударылғаннан кейін, ол байлығын сақтап қалды.
1st century BC Roman politician. Publius Plautius Hypsaeus was a politician of the Roman Republic during the first century BCE. He was probably the grandson of Marcus Plautius Hypsaeus, consul in 125 BCE who, in 73 BCE, prosecuted Marcus Crassus for incestum with a Vestal Virgin. Hypsaeus was Quaestor in around 60 BCE under Gnaeus Pompeius Magnus, and he was said to have had his amicitia (friendship/political backing). He was Aedile Curulus in 58 BCE and Praetor in 55 BCE. In 52 BCE, Hypsaeus was one of three men – along with Titus Annius Milo and Quintus Metellus Scipio – who campaigned for the consulship. Their campaign was divisive, involving extensive bribery of the people and the formation of armed gangs loyal to each candidate. The open hostility was particularly marked between Publius Clodius Pulcher and Titus Annius Milo. Milo, backed by Cicero, was on one side, while Clodius and both Hypsaeus and Scipio were on the other. Their open violence culminated in the murder of Clodius and the burning down of both the Curia Julia and the Basilica Porcia in the Forum Romanum. In consequence, the elections for the consulship and praetorship could not be completed, and Gnaeus Pompeius Magnus was made sole Consul for the year. One of his acts in this position was to propose trials for several offences, in particular the giving and receiving of bribes. He allowed that anyone who wished to could call anyone to account for a period of almost twenty years, specifically since his first consulship. Hypsaeus was one of a number of prominent citizens to be prosecuted under these new laws. Pompey, despite their amicitia, was quick to abandon Hypsaeus during the prosecution for electoral malpractice in the following way: While he was coming from his bath, Hypsaeus threw himself at his feet, begging for help as a nobleman and a friend. Pompey insulted him, and walked away, saying that he was keeping him from his dinner. He was found guilty and exiled, but he retained his wealth, unlike Milo, exiled under the same law.