Карл Элмэндорф – неміс опера дирижері, Байройт фестивалінде жұмыс істеген. Вагнердің дирижерлік принциптері мен музыкаға қатысты ойлары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс дирижері Карл Эдуард Мария Эльмендорф (25 қазан 1891 – 21 қазан 1962) – неміс опера дирижері. Дюссельдорф қаласында туған Эльмендорф 1913-1916 жылдары Фриц Штайнбах және Герман Абендроттың басшылығымен Кёльн музыка колледжінде және Hochschule für Musik Köln музыкалық білім алды.
German conductor
Karl Eduard Maria Elmendorff (October 25, 1891 – October 21, 1962) was a German opera conductor. Born in Düsseldorf, Elmendorff studied music at the Cologne College of Music and Hochschule für Musik Köln from 1913 to 1916 under Fritz Steinbach and Hermann Abendroth.
Байройт
Фриц Буш 1924 жылғы фестивальден кейін Байройтке қайтудан бас тартса, ал келесі жылы Майкл Баллинг қайтыс болған соң, Зигфрид Вагнер Элмендорф пен Франц фон Хоесслинды Байройтке шақырды. Рихард Вагнер 1869 жылғы «Дирижерлік туралы» трактатының басында дирижерлік тәжірибеге ешқандай жүйе налагатынын жоспарламағанын айтса да, тембрдің өзгеруі деп қорытындыланатын қағиданы орнатуға тырысады, ол «музыканың тіршілігін шарттайтын қағида». Дамаск тілінде Вагнер 1839 жылы Париж консерваториясының оркестрімен Франсуа Хабенек жетекшілік еткен Бетховеннің тоғызыншы симфониясының орындалуын еске алады, ол оған симфонияны алғаш рет естігендей және Бетховеннің өзінің ниетімен естігендей сезім тудырды. Хабенектың табысы тек адал еңбекпен ғана байланысты емес, ол шығарманы зерттеп, репетиция жасауға екі жылдан астам уақыт жұмсады, бірақ оркестр «шын мәнінде осы симфонияны орындады». Вагнердің сөзіне сүйенсек, Хабенек «оркестрінің симфонияның мелосын түсінуі үшін бар күшін салып, дұрыс тембрді тапты». Вагнер мелосты рубато, тоналдық өзгерістер және ауыспалы акценттермен мелодиялық фразаларды қалыптастыратын ән стилі ретінде анықтайды, ал мелосты дұрыс түсіну – дұрыс тембрге жетекшілік ететін жалғыз жол: бұл екі нәрсе ажырамас, бірі екіншісін білдіреді және толықтырады. Байройт дирижерлері өзінің ерекшеліктерін дамыта алды, ал Вагнерлік идеалдан біртіндеп үй стилі қалыптасты. Байройт стилі көбінесе баяу тембрге бейімделді, бұл Косиманың жеке идеологиясын ғана емес, Фестшпильхаустың бірегей акустикасының талаптарымен де қатар жүрді. 1927 жылы Байройттегі мансабын бастаған Элмендорф пен фон Хоесслин, Байройттің консервативті талаптарына толыққанды жауап берген адамдар, симфониялық текстураның осы толқынды дыбыс әлеміне енді. 1928 жылы Винифредке Эльза Брукманн Мукты Неміс мәдениеті үшін күрес лигасының (KfdK) қатарына қосуға көмектесуді ұсынды. Винифред көмектесуге келісті және 1928 жылдың 15 қазанында Брукманға жазған хатында Элемендорфты пайдалану жоспарын баяндады («Ол мұндай нәрселерге өте құштар» – бұл олардың мақсатына жетудің ең оңай және табиғи жолы). Ақырында, Винифредтің немесе Элмендорфтың ынтасы Мукты қосылуға көндіре алмады. 1930 жылдың тамызында Зигфрид Вагнердің қайтысынан кейін Фестшпильхауста қоштасу концерті өтті. Концерт бағдарламасын Рихард Вагнердің Зигфридтің тууы мен қайтысын еске алуға арналған екі шығармасы құрады: ашылу шығармасы – Артюро Тосканини дирижерлік еткен «Зигфрид идилиясы», ал жабылу шығармасы – Мук дирижерлік еткен «Гөттердаммерунгтен Зигфридтің жерлеу маршы». Концерттің басты бөлігін Эльмендорф дирижерлік етті, ол Зигфридтің «сұлу гениі» мен оның операларынан үзінділермен, соның ішінде «Тынышшылық періштесінен» овертюрамен және «Иманнан» еске алды. 1931 жылғы фестиваль кезінде Зигфридтің қайтысының бірінші жылдығына арналған қоштасу концерті 4 тамызда өткізу жоспарланған. Репетиция кезінде Тосканини Байройттан күйіспеніске алып келген дау туды. Бастапқыда Фуртвенглер Бетховен концертін орындау үшін жалғыз дирижер болғысы келді, бірақ Винифред сол жылғы фестивальдің үш дирижері – Эльмендорф, Вильгельм Фуртвенглер және Тосканини, Лист, Рихард және Зигфрид Вагнердің музыкасын орындауы керек деп талап етті. Фуртвенглер «династиялық бағдарламаны» орындауға ниеті жоқ екенін мәлімдеп, дауды ұзартты. Дауға кеткен уақыт Тосканинидің жалпы репетиция уақытына кедергі келтіре бастады, жағдайды нашарлатқан нәрсе – Тосканинидің ноталарын жоғалтқан білікті емес көмекші болды. Ашуға булыққан Тосканини дирижерлік таяғын сындырып, дереу Байройттан кетіп қалды. АҚШ-тағы қауіпсіз қашықтықтан ол ешқашан қайтып оралмайтынын мәлімдеді, және ол сол жылы қалған спектакльдерін орындау үшін оралғанмен, ол Байройтте ешқашан қайтадан дирижерлік етпеді. 1936 жылғы фестивальден кейін Фуртвенглер ашумен кеткеннен кейін ғана Эльмендорф бас дирижер Хайнц Тиетженнің көмекшісі болып ресми түрде тағайындалды. Осы кезде, 1937 жылы, Эльмендорф нацистік партияға қосылды.
When Fritz Busch refused to return to Bayreuth after the 1924 Festival and with Michael Balling dead the following year, Siegfried Wagner invited Elmendorff and Franz von Hoesslin to Bayreuth. Although Richard Wagner, at the beginning of his 1869 tract On Conducting (Über das Dirigiren), states that he has no intention of imposing a system on conducting practice, he nevertheless takes pains to establish a principle, summed up in the phrase, modification of tempo, which is "the principle conditioning the very life of music". In Damascene terms Wagner recalls how an 1839 performance of Beethoven's ninth symphony, by the Paris Conservatoire Orchestra conducted by François Habeneck, led him to believe that he had heard the symphony for the first time, and as Beethoven himself had conceived it. Habeneck's success was not solely attributable to conscientious diligence, although he did spend over two years studying and rehearsing the work, but rather that the orchestra "really sang this symphony". Habeneck had, Wagner expounds, "found the right tempo because he took infinite pains to get his orchestra to understand the melos of the symphony. Wagner defines melos as a singing style which shaped melodic phrases with rubato, tonal variation, and shifting accent, and the right comprehension of the melos is the sole guide to the right tempo: these two things are inseparable: the one implies and qualifies the other. Bayreuth conductors were able to develop their own idiosyncrasies, and a house style gradually developed from this Wagnerian Ideal. The Bayreuth style tended toward slower tempi, which not only reflected Cosima's personal ideology, but could also be practically justified as the style demanded by the Festspielhaus's unique acoustics. It was into this undulating sound world of flowing symphonic texture that both Elmendorff and von Hoesslin, men who fully met Bayreuth's conservative criteria, began their Bayreuth careers in 1927. In 1928 Winifred was approached by Elsa Bruckmann to help enlist Muck into the ranks of the Militant League for German Culture (the KfdK). Winifred agreed to help and, in a letter to Bruckmann dated 15 October 1928, outlined her plan to use Elemendorff ('he's very keen on anything like this' as the easiest and most natural way of achieving their aim. In the end, neither Winifred, nor Elmendorff's enthusiasm could persuade Muck to join. Following Siegfried Wagner's death in August 1930, a memorial concert was held in the Festspielhaus. The concert programme was framed by two pieces by Richard Wagner that commemorated Siegfried's birth and death; the opening piece, the Siegfried Idyll, conducted by Arturo Toscanini, and to close, Siegfried's Funeral March' from Götterdämmerung, conducted by Muck. The centrepiece of the concert was conducted by Elmendorff, and commemorated Siegfried's own 'modest genius' with excerpts from his operas including the overture to Angel of Peace and 'Faith' from Heathen King. During the 1931 Festival a memorial concert was planned to take place on 4 August, the first anniversary of Siegfried's death. During the rehearsals a row broke out that led to Toscanini storming out of Bayreuth. Initially Furtwängler wanted to be the sole conductor of an all Beethoven concert but Winifred insisted that all three of that year's Festival conductors Elmendorff, Wilhelm Furtwängler and Toscanini, should take part in a programme of music by Liszt, Richard and Siegfried Wagner. Furtwängler prolonged the argument by declaring that he had no intention of conducting "dynastic programme". The time taken up by the argument started to intrude on Toscanini's general rehearsal time, a situation exacerbated when an incompetent assistant lost Toscanini's score. Enraged, Toscanini snapped his baton and immediately left Bayreuth. From a safe distance in the US, he declared that he would never return and although he did return to conduct his remaining performances that year, he never again conducted at Bayreuth. It wasn't until after Furtwängler acrimoniously departed following the 1936 Festival that Elmendorff was officially appointed as an assistant to the principal conductor, Heinz Tietjen. It was at this time, in 1937, that Elmendorff joined the Nazi Party.
Сыни қабылдау
Джонатан Карр Эльмендорфтың 1928 жылғы «Тристан мен Изольда» жазбасын «оркестрлік жағынан үлгілі» деп сипаттайды, сонымен қатар Тосканини 1930 жылғы «Таннхаузер» қойылымында Байройт фестивалі оркестрін үлкен жетістіктерге жету үшін толық дайындағанымен, Байройт жазбасын (шарттық себептермен) Эльмендорф жүргізгенін айтады. Эрнест Ньюман 1930 жылғы «Жүзік» фестивалінде Эльмендорфтың өнерін «көрнекті емес, тиімді» деп бағалаған. Фредерик Споттс бұл пікірдің жиі кездесетінін атап өткен. 1933 жылдың тамызында Уолтер Легге «Манчестер Гардиан» газетінің музыка сыншысы ретінде Байройт фестиваліне қатысты. Вагнер фестивалі Гитлер фестиваліне айналған, «Менің күресім» («Mein Kampf») «Менің өмірімді» («Mein Leben») ығыстырған. Легге дирижерлік деңгейге немқұрайлылықпен қарады, оны неміс музыкалық протекционизмінің салдары деп есептеді. Тосканинидің жоқтығына ашуланып, Леггедің шолуы Рихард Штраусты, «оның дирижерлік күндері аяқталды» десе, Эльмендорфты «орташа талантты суретші» деп айыптады. Егер Эльмендорф Германияның ең жақсы Вагнер дирижері болса, онда тек неміс дирижерлеріне ғана рұқсат етілген елде өмір сүруге мәжбүр болған зиялы музыка жанкүйерлеріне көңіл жағуға болады. «Неміс суретшілері орындаған неміс музыкасы» неміс үйіне ғана лайықты көрінеді.
Jonathan Carr describes Elmendorff's 1928 recording of Tristan und Isolde as 'orchestrally exemplary' whilst also noting that although it was Toscanini was responsible for fully preparing Bayreuth Festival orchestra to achieve great things in the 1930 production of Tannhäuser, it was Elmendorff who (for contractual reasons) conducted the Bayreuth recording. Ernest Newman regarded Elmendorff's performance in the 1930 Ring as 'efficient rather than dazzling' an opinion, noted by Frederic Spotts, as not uncommon. In August 1933 Walter Legge attended the Bayreuth Festival in his role as the music critic of the Manchester Guardian newspaper. As well as observing that the Wagner Festival had been transformed into a Hitler festival, with Mein Kampf displacing Mein Leben, Legge heaped scorn on the quality of the conducting which he considers a consequence of German musical protectionism. Lamenting the absence of Toscanini, Legge's review critically slated both Richard Strauss, whose 'conducting days are over' and Elemendorff who Legge damns as 'an artist of but average talent'. If Elmendorff is the best Wagnerian conductor Germany can produce, we can only sympathise with the intelligent music lovers who have to live in a land where only German conductors are allowed to appear. It looks as if "German music performed by German artists" were fit only for the German home.