Цимино фистуласы: гемодиализ үшін тамырлық қол жеткізу жолы
Cimino fistula
Циммино фистуласы – гемодиализ үшін қолданылатын тамырлық қатынас. Жалғау арқасы мен қан тамыры арасында жасалады, RC AVF ең қолайлысы. Сүйкеулер болуы мүмкін.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Cimino фистуласы, сондай-ақ Cimino Brescia фистуласы, – хирургиялық түрде жасалған артериовеноздық фистула және (кем дәлдікпен) артериовеноздық фистула (көбінесе AV фистуласы немесе AVF деп қысқартылады) – гемодиализ үшін тамырлық қолжетімділіктің бір түрі. Ол әдетте қолдағы артерия мен вена арасында хирургиялық жолмен жасалған байланыс болып табылады, бірақ артерияға тікелей қосылмаған артериовеноздық фистулалар да кездеседі.
A Cimino fistula, also Cimino Brescia fistula, surgically created arteriovenous fistula and (less precisely) arteriovenous fistula (often abbreviated AV fistula or AVF), is a type of vascular access for hemodialysis. It is typically a surgically created connection between an artery and a vein in the arm, although there have been acquired arteriovenous fistulas which do not in fact demonstrate connection to an artery.
Құрылымы
Радиоцефальдық артериовенозды фистула (РЦ АВФ) – бұл кеуек тамыр және радиалдық артерия арасында жасалған қысқа жол. Гемодиализге қол жеткізу үшін ұсынылатын бірінші таңдау болып табылады. Дегенмен, пайдаланудың белгілі бір кезеңінен кейін сәтсіздіктер туындауы мүмкін. Сәтсіздікке себеп болатын мүмкін жағдайлар – стеноз және тромбоз, әсіресе диабетпен ауыратын және қан ағыны төмен адамдарда, мысалы, тамырлардың тарылуы, артериосклероз және қарттық шақта. Біріншілік сәтсіздіктер ескерілген кезде, фистулалардың 1 жылдан кейінгі ашықтығы шамамен 60% құрайды. Анатастоздық аймақ (анатастоздық жерден 2-5 см қашықтықта орналасқан веналық сегмент) – стеноздың ең көп кездесетін орны. Стеноз жылдамдығына әсер ететін факторлардың бірі – анатастоздық бұрыш болуы мүмкін. Есептеу сұйықтық динамикасының зерттеуінде, қанның ламинарлық ағынын қамтамасыз ету үшін анатастоздық бұрыш 30 градустан кем болуы тиіс, осылайша эндотелий клеткаларының тіршілігін ұзартуға және тамыр қабырғасындағы тегіс бұлшықеттердің өсуіне, сондай-ақ тамырдың бітелуіне жол бермейді. Алайда, анатастоздық аймақтардың ангиографиялық суреттерін пайдаланған басқа зерттеуде, 46,5 градустан кем анатастоздық бұрыш идеалды деп табылған, ол стеноз даму және сәтсіздікке ұшырау ықтималдығын азайтады.
The radiocephalic arteriovenous fistula (RC AVF) is a shortcut created between cephalic vein and radial artery at the wrist. It is the recommended first choice for hemodialysis access. However, after a period of usage, failures can occur. Possible causes for failure are stenosis and thrombosis especially in diabetics and those with low blood flow such as due to narrow vessels, arteriosclerosis and advanced age. Reported patency of fistulae after 1 year is about 60%, when primary failures were included. Juxa anastomotic site (venous segment that is between 2 and 5 cm distal to the anastomotic site) is the most common site of stenosis. One of the reasons affecting the rate of stenosis could be the anastomotic angle. In computational fluid dynamics study, the ideal anastomotic angle should be less than 30 degrees to ensure laminar flow of the blood, thus prolong the endothelial cell survival, and prevent smooth muscle proliferation within vessel wall, and clogging the vessel. However, in another study using angiographic images of the juxta anastomotic sites, the ideal anastomotic angle of less than 46.5 degrees was obtained. are less likely to develop stenoses and fail.
Тарих
Бұл процедураны 1966 жылы Бронкс ардагерлер әкімшілігі ауруханасында докторлар Джеймс Симино және М. Дж. Бресия ойлап тапқан. Симино фистуласы ойлап табылғанға дейін, қол жеткізу Скрибнер шанты арқылы жасалатын, ол екі ұшында ине бар тефлон түтігінен тұратын. Емдеулер арасында инелер орнында қалатын, ал түтік қанның ұюын азайтуға көмектесетін. Бірақ Скрибнер шанттары тек бірнеше күннен бірнеше аптаға дейін ғана сақталатын. Осы шектеуге наразы болған Джеймс Е. Симино 1950 жылдары Нью-Йорк қаласындағы Беллвью ауруханасында флеботомист (қан алушы) болып жұмыс істеген кезін еске алды, сол кезде Корея соғысының ардагерлері жарақат салдарынан пайда болған фистулалармен келген. Симино осы фистулалардың пациенттерге зиян келтірмейтінін және қайта-қайта қан алуға ыңғайлы орын екенін түсінді. Ол хирург Кеннет Аппеллді созылмалы бүйрек жетіспеушілігі бар пациенттерде осындай фистула жасауға көндірді, нәтижесі толық сәттілікке жетті. Скрибнер шанттары тез арада Симино фистулаларымен алмастырылды, және бүгінгі күнге дейін гемодиализ үшін пациенттердің қанына ұзақ мерзімді қол жеткізудің ең тиімді және ұзаққа созылатын әдісі болып табылады.
The procedure was invented by doctors James Cimino and M. J. Brescia at the Bronx Veterans Administration Hospital in 1966. Before the Cimino fistula was invented, access was through a Scribner shunt, which consisted of a Teflon tube with a needle at each end. Between treatments, the needles were left in place and the tube allowed blood flow to reduce clotting. But Scribner shunts lasted only a few days to weeks. Frustrated by this limitation, James E. Cimino recalled his days as a phlebotomist (blood drawer) at New York City's Bellevue Hospital in the 1950s when Korean War veterans showed up with fistulas caused by trauma. Cimino recognized that these fistulas did not cause the patients harm and were easy places to get repeated blood samples. He convinced surgeon Kenneth Appell to create some in patients with chronic kidney failure and the result was a complete success. Scribner shunts were quickly replaced with Cimino fistulas, and they remain the most effective, longest lasting method for long term access to patients' blood for hemodialysis today.