Кіріспе
Саанг, сондай-ақ Сванг ("еліктеу" деген мағынаны білдіреді) немесе Сванг (स्वांग) деп аталатын танымал үнді халықтық театр түрі – Раджастан, Харьяна, Уттар Прадеш және Мадхья Прадештің Малва аймағында кең таралған халықтық би-театр түрі. Сванг ән мен диалогпен бірге тиісті театралдық қойылымдар мен мимиканы (немесе накал) қамтиды. Ол қозғалысқа емес, диалогқа бағытталған. Діни оқиғалар мен халық ертегілерін он немесе он екі адамнан тұратын топ ашық алаңда немесе көрермендермен қоршалған ашық аспан астындағы сахнада ойнайды. Сванг – еліктеу өнері, ол "Ранг бхарна, накал карна" дегенді білдіреді. Сванг Үндістандағы ең көне халықтық театр түрі саналады. Наутанки, Саанг, Тамаша дәстүрлері Свангтан бастау алады. Ескі Сванг дәстүрлерінің бірі: "Ек мардана, ек жанана манч пар аде тхе рай" – яғни, бір ер адам мен бір әйел орындаушы әңгімені бастайды. "Ек саранги, ек дхолакия саатх мейн аде тхе рай" – бұл бір сарангиші мен бір дхолакшінің қосылуын білдіреді. Осы Сванг/Саанг өнері Кәбир Сант пен Гуру Нанак заманында да өркендеген. Дәстүр бойынша, Кишан Лал Бхат қазіргі Сванг стиліне шамамен екі жүз жыл бұрын негіз салған. Моғол кезеңінде, әсіресе Аурангзеб тұсында, әйелдерге қоғамдық өнер көрсетуге қатаң тыйым салынды. Әйелдер би-драмаға қатыспағандықтан, ерлер дәстүрлі түрде олардың рөлдерін сомдады. Кейін әртүрлі орындаушылар стильді әлеуметтік-саяси жағдайларға сәйкес өзгертіп келді.
Saang , also known as Swang (meaning "imitiation") or Svang (स्वांग), is a popular folk dance–theatre form in Rajasthan, Haryana, Uttar Pradesh and the Malwa region of Madhya Pradesh. Swang incorporates suitable theatrics and mimicry (or naqal) accompanied by song and dialogue. It is dialogue oriented rather than movement oriented. Religious stories and folk tales are enacted by a group of ten or twelve persons in an open area or an open air theatre surrounded by the audience. Swang as an art of imitation means Rang Bharna, Naqal Karna. Swang can be considered as the most ancient folk theatre form in India. Nautanki, Saang, Tamasha originated from the Swang traditions. Old Swang traditions are: "EK MARDANA EK JANANA MANCH PAR ADE THE RAI" means one male and one female performers start the story. "EK SAARANGI EK DHOLAKIA SAATH MEIN ADE THE RAI"
means one sarangi player and one dholak player joins the performance. This Swang/Saang performance was active at the time of Kabir Sant and Guru Nanak. Tradition credits Kishan Lal Bhaat for laying the foundation of the present style of Swang about two hundred years ago. During the Mughal period, and specifically at the time of the Aurangzeb, women were strictly banned from public performances. Since women did not participate in the dance drama form, men have traditionally enacted their roles. Later on different performers changed the style according to the socio political situations.
Тақырыптар
Сванг тақырыбы мораль, халық ертегілері, шабылданатын тұлғалардың өмірі, үнді мифологиясының оқиғалары, ал соңғы кезде денсаулық және гигиена, сауаттылық, ЖИТС туралы хабардар ету, әйелдерді күшейту сияқты қазіргі заманғы тақырыптарды қамтиды. Ғибадатханадағы діни театрларда кейіпкерлерді жасау үшін үнді эпостары мен Пураналар негізгі материал болып табылады, ал қауымдық, зайырлы театр көңіл көтеруге бағытталған. Мифологиялық махаббат, танымал тарих және діни тақырыптар сияқты бірнеше тақырыптар біріктірілуі мүмкін, олардың барлығы зайырлы құндылықтармен байланысты. Барлық драмалар әдетте жақсының жамандыққа жеңісімен аяқталады. Халық арасында танымал мифологиялық тақырыптарға Раджа Викрамадитья, Ранвир Падмават, Джани Чор, Прахлад Бхагат, Гопи Чанд, Бхартари, Харишчандер, Раджа Бхож, Кишак Бад, Драупади Чир Харан, Джани Чор, Пингла Бхартри және көне әдебиеттен алынған басқа да әңгімелер жатады. Сонымен қатар, Пунджаб романдары, мысалы, Пуран Бхагат, Хир Ранджа сияқты туындылар да кең таралған. Тарихи және жартылай тарихи тақырыптарға Раджа Риссалу, Амар Сингх Ратор, Сарвар Нир, Жасвант Сингх, Рамдевжи және т.б. жатады. Басқа да танымал ертегілерге Сорат Раи Диях, Нихалде, Падмават және т.б. кіреді.